Passage to Marseille (1944)

het verhaal wordt verteld aan de hand van flashbacks in flashbacks. hierdoor zijn de eerste 30 min wat oninteressant, waarna de spanning er langzamerhand steeds meer in komt. bogart speelt zijn rol zoals gewoonlijk goed. de spectaculaire aanvalscenes tegen het einde worden op een geweldige manier ondersteund door max steiner. 3.5 sterren

Film die zich ontvouwt van flash-back, binnen flash-back en daarbinnen dan weer flash-back.

Een Franse verbindingsofficier onderhoudt contacten met een Amerikaanse verslaggever, die een reportage wil schrijven over de commandant van een Free French Air Force Squadron, die ooit een ontsnapte gevangene was van Duivelseiland, de Franse strafkolonie. Snap u het nog? En dat alles wordt met veel dialoog aan elkaar geknoopt - wie even niet oplet, is algauw de draad kwijt. Toch is het een fijne onderhoudende film, die ondanks het oorlog-segment (propaganda) soms toch net iets anders uit de hoek weet te komen.

Warner Bros probeerde samen met regisseur Michael Curtiz na het grote succes, een nieuwe Casablanca te maken. Met de grote sterren van die tijd; Claude Rains, Sydney Greenstreet, Peter Lorre en (als Fransman minder overtuigende) Humphrey Bogart. Duidelijk is het niet de grootste WO II-thriller van zijn tijd geworden. Daar zijn de overeenkomsten op sommige punten met Casablanca te opvallend. Maar regisseur Curtiz weet met verschillende genre-elementen toch een buitengewoon prettige film te maken. Rond een centraal staand soms emotionele maar vooral dynamisch patriottisme. En weet dit zelfs uit te bouwen naar een opwindende climax. Die verbazingwekkend rauw overkwam op een manier die ik maar in weinig films uit die periode, het lef zag hebben om te doen.