Xi You (2014)

Tsai toch.

Slow cinema ... ik hou me er niet zo mee bezig. Af en toe zijn er wel films die tot de stroming (laten we het geen genre noemen) behoren, maar ik ga er niet expliciet naar op zoek. Het was in ieder geval het eerste wat bij me opkwam toen ik een 5-tal minuutjes in deze film zat.

Ik heb geen problemen met "trage" cinema an sich, ze behoren af en toe ook gewoon tot m'n favorieten. Maar Tsai drijft het concept op de spits. Traag is doorgaans een shortcut voor "er gebeurt weinig verhalends", maar Xi You gaat veel verder. Ook sferisch is het compleet steriel, niet enkel binnen scenes, maar doorheen de film zit je eigenlijk 52 minuten naar hetzelfde te kijken.

Er is enkel afwisseling tussen een close-up van een gezicht en Lee die tergend langzaam door een stad baggert. Shots van 5-10 minuten die eindeloos doorgaan en niks tonen behalve dat. Lee die van een metrotrapje afwandelt terwijl de rest van de stad wat vreemd opkijkt naar die rare monnik.

Ik mag het op zich wel wanneer een film wat ruimte laat om de gedachten te laten afdwalen, maar dat is niet bepaald wat hier gebeurt. Xi You is niet meer dan excuus om de kijker 52 minuten aan z'n stoel te kleven en hem alleen te laten met z'n gedachten. Nu, zoiets vind ik dan het toppunt van pretentie. Alsof Tsai het voor mij nodig acht dat te doen (terwijl hij de mensen die hij ertoe wil aanzetten toch nooit zal bereiken met die ARTE-projectje).

Op sommige momenten werkte de film wel. De shots zijn aardig uitgekiend en er zitten toch best mooie momenten in, maar dan blijft het echt té lang doorgaan en blijkt de film alleen maar hol te zijn. Het enige waar ik echt waardering voor kan opbrengen is het werk van de arme Lee ... lijkt me een hel om dit te moeten acteren

Niks voor mij dit, niet omdat het traag is, wel omdat het leeg is. Zo leeg dat je gedwongen wordt het zelf maar op te vullen ... maar daar kijk ik nu nét geen films voor.

1.5*

't Is nog maar een kippe-eindje naar het westen, zo te zien. Maar ja, die laatste loodjes. Achilles haalt de schildpad nooit in, of hij holt ‘m straal voorbij. Never the twain shall meet.

Het is af en toe even wachten tot de monnik weer het beeld binnen komt stormen, maar dan gaat het ook helemaal los. Opperste concentratie in een oceaan van gedachteloosheid. Of andersom.

Met Lavant in zijn voetspoor begint het wel een beetje op een performance te lijken. De verticale spiegeling van het beeld verandert alles, maar tegelijkertijd ook niets.