Obvious Child (2014)

''He's so christian, he's like a christmas tree''

''This place is so comfortable i can come here everyday wearing my diaper''

Slechts een kleine greep uit een groot aantal uitspraken van onze schreeuwlelijke, neurotische en bij tijd en wijl bijzonder onsympathieke antiheldin die mij deden bescheuren van het lachen. De IFFR-site noemt het een kruising tussen Juno en Girls. Ik kan me hier opzich redelijk in vinden maar ben ook bang dat als ik dit volledig bevestig een hoop mensen minder enthousiast zullen zijn of zelfs af zullen vallen, dat voornamelijk omdat hier in mijn beleving een hoop Dunham haters rondlopen. Diegene kunnen beter even verder lezen want die feministische inslag is heus niet zo groot, Donna vond ik eigenlijk meer een veredelde tomboy, net als haar vriendin. Die gay-friend en love interest zijn ironisch gezien nog het meest vrouwelijk. Bovendien heb ik zelden een grover vrouwelijk personage gezien, die daar ook nog eens heel goed mee wegkwam. Natuurlijk kun je nooit helemaal om het tuttige heen als je een film maakt met een vrouw in de hoofdrol (sorry dames, zonder jullie was het leven ook intens saai en eenzaam!) maar hoe verfrissend is het om zo'n vrouw eens een keer te horen grappen over haar hardnekkige vaginale afscheiding, scheve tieten of scheten die ze moet inhouden tijdens een awkward date ipv enkel te zeuren over *cliche* in welk jurkje haar lichaam het best uitkomt of hoe slecht ze begrepen wordt door haar vriendje *cliche* Juist ja! Leuk ook om Richard Kind (oa Spin City) weer eens terug te zien, wat een onsterfelijke kop heeft die kerel toch! Nee, heerlijk frisse afsluiting van het festival na al die trage arthouse. Goed en veelbelovend debuut waar weinig op aan te merken valt behalve dat het soms misschien wat te ''on-af'' aanvoelt, maar dat zal wel aan mij liggen. Heb dat gevoel vaker bij die ongepolijste indie-werkjes. (3,5*)

Obvious Child bracht me niet alles wat ik ervan verwacht had, maar desalniettemin heb ik me er wel goed mee vermaakt. Persoonlijk had ik het allemaal wel wat humoristischer verwacht, dat viel me enigszins tegen (de geslaagde grappen). Maar de film geeft wel een heel realistisch beeld weer en dat kan ik zeker waarderen. Ook het acteerwerk is weinig op aan te merken. Toch blijft het een beetje aan me knagen dat ik overall gewoon meer had verwacht van Obvious Child. Daarom kom ik ook niet hoger uit dan een (hoog) zesje.

3*

6/10 (IMDB)

Indie, arthouse en een beetje mumblecore-achtig.

Jenny Slate is af en toe best grappig, en weet de ruimtes daartussen aardig op te vullen. Vooral doordat het spel erg naturel overkomt is het niet moeilijk om in de film te komen en geboeid te blijven kijken hoe ze zich door haar leven slaat.

Maar verder weinig opzienbarends eigenlijk, en echt vernieuwend is het nou ook bepaald niet. Een aardig filmpje, niet meer dan dat.

Een paar grappige conversaties en een enige luchtigheid maken dat Obvious Child geen totale mislukking wordt. Want nee, Jenny Slate haar aanwezigheid en stem was ik al na zo'n 10 minuten beu. Bovendien zit de film vol met gezever wat opzich gezien wel op z'n plaats zou zijn in dit soort films, maar waar ik me hier wel aan stoorde.

Goeie film over een comedienne die gedumpt wordt door haar vriendje en vervolgens zwanger raakt na een one night stand. Een Woody Allen-achtige film (niet alleen vanwege de New York-setting), maar dan met een vrouw in de hoofdrol (bijna net zo neurotisch neergezet door Jenny Slate). Leuke en een goeie dialogen. Het kijkt gemakkelijk weg en duurt ook zeker niet te lang.

Weinig bijzonder filmpje over een grofgebekte stand-up comedienne. Haar optredens in de club kon ik maar matig waarderen, allicht omdat dit soort humor niet mijn ding is. De scènes met de dagelijkse beslommeringen van de artieste vond ik daarentegen wel aardig, in het bijzonder de verrassend ‘tegendraadse’ slotscène.

Hoewel dit komische drama gaat over een jonge vrouw die zwanger raakt na een dronken one-night-stand en moet besluiten of ze abortus laat plegen of niet, verwijst de titel naar het gelijknamige liedje van Paul Simon dat niets met het thema te maken heeft. Jenny Slate is charmant én volstrekt geloofwaardig als Donna Stern, een jonge vrouw die overdag werkt en 's avonds als standup-comedian probeert haar publiek te vermaken met haar zeer persoonlijke verhalen. Wanneer haar vriend getuige is van wel heel persoonlijke ontboezemingen, breekt hij de relatie af. Donna besluit haar verdriet te verdrinken en ontmoet en belandt in bed met de sympathieke Max [Jake Lacy] van wie ze zwanger wordt. Donna is vastberaden om de zwangerschap te laten beëindigen, maar omdat ze nog in een heel vroeg stadium zit moet ze nog enkele weken wachten op de behandeling. Bovendien moet ze nog een manier vinden om Max op de hoogte brengen.

Het plot doet wellicht denken aan een standaard romkom, maar sterke karakteriseringen, originele dialogen en de afwezigheid van de technische genreclichés (o.a. qua soundtrack en montage) doen dit het gemiddelde ruim ontstijgen, ook al omdat het nog altijd controversiële onderwerp van abortus op een eerlijke manier benadert zonder te vervallen in melodrama.

Film zal het goed doen momenteel in de staat Alabama.... Not. Soort Juno voor jong volwassenen, maar dan gesitueerd in en rondom NY. Goeie rollen. Niks geforceerds, wat een verademing is voor een Amerikaanse film.

Leuke film en kijkt opzich lekker weg. Tegen het einde van de film hoop je dat er bepaalde dingen gezegd of gedaan worden, maar die worden niet helemaal waargemaakt. Opzich prima want dat houdt het spannend, maar dat het einde zo plotseling kwam zonder dat er enige duidelijk was gegeven was heel verwarrend. Nogal een domper op de film.. Op het moment dat je echt in de gevoelens van de karakters kan duiken eindigt de film.. Misschien dat en een deel 2 komt??

“I remember seeing a condom; I just don't know exactly what it did.”

Prima film. Ik ben wel een fan van Jenny Slate, en ook in Obvious Child is ze weer erg sterk op dreef. De humor is niet helemaal mijn soort humor, maar er zitten zeker wel wat momenten in de film dat ik met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken naar de avonturen van Donna. Acteurs Kind en Draper als de ouders van Slate zijn ook geweldig, en Gaby Hoffmann had best echt een zus van Slate kunnen zijn. Alleen Jake Lacy is wat saai, maar de ‘straight man’ rol zit hem als gegoten en het biedt een goed tegenwicht tegen de energieke en hyperactieve Slate. De film eindigt wat abrupt, en ik had deze personages best nog wat langer willen volgen. Een goed teken.