London Fields (2018)

Volstrekt waardeloos. Pretentieuze film met een zwalkend verhaal, opgeblazen dialogen en schmierend acteerwerk. Ik sluit niet uit dat ik de verkeerde versie gezien heb, maar ik voel vooralsnog geen aandrang om de director’s cut te bekijken.

Rare film die het vooral moet hebben van de sfeer en de mooie sexy Amber Heard. Ook de rest van de cast doet het goed. Maar met Thornton en Depp zit je meestal wel goed. Alleen Sturgess vond ik over the top.

Het verhaal kent heel wat saaie scènes, gelukkig is dan Heard om je niet te laten indommelen.

Qua opzet vrij langdradig, onsamenhangend en warrig. Matige film die nog punten weet te scoren voor de sfeer, de mooie Heard en een paar knappe shots. 5/10

Nogal een zwakke vertoning. Poging tot iets als een film noir maar dan in een futuristische setting, zijnde een vervallen Londen(voorproefje van de brexit?), maar door een schrijnend gebrek aan cohesie in het verhaal werkt het voor geen meter. Heard is hier onmiskenbaar een femme fatale, omringd en bemind door een drietal zeer verschillende heren. Regisseur Cullen speelt met zijn acteurs en met de kijker, maar weet aan het einde geen uitgang meer te vinden in zijn zelf gecreëerde doolhof. Tot in de kleine bijrollen veel bekende acteurs(van onder andere Johnny Depp tot Jason Isaacs) die het talent van de bedenkers van deze London Fields behoorlijk hebben overschat, anders valt het niet te verklaren waarom ze zich hebben laten strikken voor deze draak. De schoonheid van Amber wordt uitgespeeld als belangrijkste troef, maar is bij lange na niet genoeg, en wordt welhaast in zijn eentje te niet gedaan door de ooit zo beloftevolle Sturgess in een waanzinnig slecht gespeelde rol, die je gezien moet hebben om te geloven. Thornton oogt, begrijpelijk, erg vermoeid en dat zal ook gelden voor degene die de twee uur dat dit duurt vol kan houden. Om depressief van te worden.

Door juridische problemen geplaagde verfilming van de complexe gelijknamige bestseller werd gemaakt toen Amber Heard en Johnny Depp nog gelukkig met elkaar waren, maar verscheen twee jaar nadat hun huwelijk op de klippen was gelopen. Billy Bob Thornton speelt de rol van een schrijver die volledig opgaat in het verhaal dat hij aan het schrijven is. Het is een duister misdaaddrama met een overtuigende Amber Heard als de sexy femme fatale die meteen aankondigt dat ze de persoon die haar gaat vermoorden heeft ontmoet. Ze weet alleen nog niet wie dat is. Fraaie sets en schitterend camerawerk zijn pluspunten, maar het verhaal is vaak verwarrend en Jim Sturgess is abominabel als een verachtelijke darter met een belabberde werptechniek die een rol in dit alles speelt. Johnny Depp, wiens naam niet op de aftiteling te zien is, speelt zijn grote concurrent Chick Purchase. Dartsliefhebbers zullen Bobby George [als scheidsrechter] en Andy Fordham [als toeschouwer] herkennen bij de dartsfinale, waarin een schmierende Depp in zijn tweede beurt een ongelofelijk domme telfout maakt. Darters weten waarom. Filmliefhebbers zijn gewaarschuwd.

Vreemd.

Matig uitgewerkte film met film noir-trekjes. De film is traag, wat aangenaam is en er lopen een paar kleurrijke types rond. Alleen lijkt de film stuurloos. Het plot zwabbert alle richtingen uit en na een tijd steekt dat behoorlijk tegen. Bovendien is Amber Heard een aanfluiting als femme fatale. M.i. mag het wat meer zijn dan met een schoon snoetje arrogant rondkijken. De film zou lang in de schuif gelegen hebben omwille van juridische beslommeringen. Goede films lijken dat soort problemen zelden te hebben.

2

Indertijd wel gezien, maar vergeten om er iets over op te schrijven. Tot ik er van de week aan herinnerd werd, door een roddelartikeltje op nu.nl gotbetert, en zo'n vraagteken voelde van 'hoe zat dat ook alweer'. Nou zo dus.

De review van RogerEbert (verplicht leesvoer bij deze film) zegt eigenlijk alles al wel, dat ga ik maar niet herhalen - behalve dat ja, inderdaad, als er ooit nog een making-of komt, die beslist interessanter zal zijn dan de film zelf. Toch, de beelden zijn af en toe bijzonder fraai - dit is echt zo'n film die je zonder geluid aan kan zetten als een soort bewegend behang. Helpt wellicht ook dat ik Amber Heard altijd een erg knappe vrouw heb gevonden - zonder geluid en zonder opletten irriteert het alvast niet dat ze slecht in haar rol zit en ze wellicht niet een heel begiftigde actrice is. En het kost met die farsicale rechtszaak nog ergens in het geheugen ook wel wat meer moeite om uberhaupt haar rol te volgen moet me van het hart.

Met hoe slecht de film leek ben ik er eigenlijk blind van uitgegaan dat ik de producer's cut gezien heb, is er iemand die de moeite gedaan heeft - taking one for the team, zeg maar - de director's cut op te zoeken, of erger nog, te vergelijken wat de verschillen zijn? Is het de moeite waard om daar een minuut of wat in te steken? Ik vraag het voor een vriend, vanzelf.