Love, Rosie (2014)

Ik heb 'm ook in de sneak gezien en daarom zie ik het als mijn plicht zo helder mogelijk uiteen te zetten waarom ik dit écht een leuke film vond. Welnu, ten eerste zag ik hem in de bioscoop, (ten tweede) zwaar onder invloed van drugs en alcohol, en als klapper op de vuurpijl heb ik ook nog eens een gratis bak popcorn en een pilsje gewonnen! (Bavaria wel, maar toch.) Ik geef deze oerdegelijke romcom dus sowieso een half punt hoger dan ik normaal zou hebben gedaan, en ik kan iedereen aanraden dezelfde strategie te volgen. Proost!

Wat een verschrikkelijk afgezaagd gebeuren was dit zeg. Je ziet alles al mijlenver aankomen en vervolgens blijft het zich maar uittrekken. Dit plot hangt met clichés aan elkaar en in plaats van andere wegen in te slaan geven ze steeds weer precies dezelfde invulling. Geen greintje originaliteit, en vergeleken met gemiddeld bioscoopvoer zag het ziet er nog goedkoop uit ook (vliegtuig landing, begrafenis, stadsopnames, etc). De futloze bijrollen (rebel-achtig type met geverfd haar) kunnen evenmin veel dekking geven aan de hoofdrolspelers en al die trendy nummers klonken niet heel erg prettig in het gehoor.
Alle bekende onderdelen zijn in een veel te klein pakket gepropt en de makers dachten in een vingerknip even alles te kunnen uitlichten. Het was pijnlijk te zien hoe de meeste scènes enkel een tool waren om de twee geliefden uiteindelijk weer bij elkaar te kunnen brengen. Neem nou bijvoorbeeld die scène in de keuken tussen Bethany en Alex; ik zag in één oogopslag dat dit onbenullige akkefietje puur diende om ze uit elkaar de drijven, en niet om er een leuke/grappige/onthutsende situatie van te maken. Alex zit aan tafel en vertelt gewoon iets over wat hij heeft gedroomd en zijn vriendin staat daar alsof hij weken niet gedoucht heeft. Ook het begin met het galafeest waarna Rosie opeens in bed ligt met een of andere loser (Greg) had wel iets geloofwaardiger uitgewerkt mogen worden; we zagen nauwelijks mensen op de dansvloer bewegen en ik miste alle betrokkenheid. Evenals de wederontmoeting van Greg en Rosie als zij de ramen aan het lappen is, waarna we ze opeens in een soort slideshow allerlei 'gelukkige' activiteiten zien doornemen. Zo werd alles vluchtig afgehandeld om toch maar weer terug te kunnen komen bij de close-ups van Sam en Lily. Het miste alle vorm van passie, creativiteit en eigenheid en de speelduur leek dubbel zo lang.

'Hate, Rosie'

Op voorhand dacht ik dat dit nog zou meevallen, maar dit is wel erg belabberd zeg.

Qua verhaal lijkt het alsof men alle clichés op een hoop heeft gegooid en dit misbaksel eruit is gekomen. Als kijker ken je het onderhand wel; twee vrienden die elkaar alsmaar mislopen en om de hete brij heen draaien. Het is allemaal zo voorspelbaar als wat, ondanks dat het gebaseerd is op een boek. Ik ga er voor het gemak vanuit dat het bronmateriaal vele malen beter is.

'Love, Rosie' tracht namelijk de situatie te schetsen tussen Rosie en Alex gedurende een periode van 12 jaar, maar faalt door het slordige script in alle opzichten. Het resulteert zich in random scènes die nergens over gaan en vooral een hoop - gekunstelde - sentiment moeten opwekken, ondersteund door een uitgekauwde soundtrack. De hoofdrolspelers vertonen dan ook geen enkele vorm van ontwikkeling, laat staan dat ze enige chemie met elkaar delen. Daarvoor komen ze veel te irritant over. Het is vanzelfsprekend dat je nooit een band met deze twee ontwikkeld.

Nog een punt van ergernis is de geforceerde humor. Deze momenten zijn pijnlijk om te moeten aanzien, omdat ze te lang doorgaan zonder enigszins grappig te worden. Het ligt er gewoon te dik bovenop door rare ontmoetingen tussen personages te creëren en de dialogen die daaruit voortvloeien.

Al met al een vermoeiende romcom die de welbekende platgetreden paden bewandelt, maar geen greintje sympathie weet op te brengen. Wat een vormloos geheel.

1,0 Sterren.

Als uitleg: Love, Rosie is gebaseerd op het boek Where Rainbows End van Cecelia Ahern. Dit boek gaat over Alex en Rosie die vanaf heel jong tot vrij oud met elkaar communiceren: briefjes, chatten, e-mail, sms. Het hele boek bestaat uit deze tekstberichten en er zit geen dialoog in. Dit maakt het boek wat meer bijzonder dan de film: ik vind Love, Rosie dan ook niet het beste boek om te verfilmen, omdat het dan wat onorigineel wordt.

Het boek heeft dus ook een hogere waardering. Omdat het wél een goed beeld bij het boek is, geef ik het dan ook een hoger cijfer: ik snap echter wel de kritiek als je dit als losstaande film ziet.

Where Rainbows End - Cecelia Ahern (2004) - BoekMeter.nl

Love, Rosie is een echte vrouwenfilm. Het is een heerlijk verhaal, waar je soms heel hard bij moet lachen, waar je soms verdrietig door bent. Ik denk zelfs dat het een film is die ik in mijn kast wil hebben staan, zodat ik hem op een regenachtige dag eruit kan pakken.

Volledige recensie op Ebella: Recensie Love Rosie

Een verzameling cliches.

Waar het genre al niet erg bekend staat om de originaliteit, volgt deze film wel erg nauwgezet de weg van de voorspelbaarheid - geen verrassing te bespeuren. Maar het is wel terecht om daarbij te vragen of dat wel erg is. En er is genoeg wat daar tegenoverstaat ook, en het voortdobberen tot een aangename zit maakt - mooie warm-kleurige beelden, de schattige Lily Collins, en hier en daar wat grappige situaties zowel uit leedvermaak als gewoon echt grappig. Best leuk. Misschien niet heel bijzonder, maar wel fijn kijkvoer.

Love, Rosie lijkt een typische dertien-in-een-dozijn romantische komedie, maar weet dat predicaat volledig af te zweren. Dat komt door een aantal factoren. Ten eerste is Rosie, gespeeld door Lily Collins, een ontzettend leuk en lief personage. De chemie met Alex (Sam Claflin) is daarbij heel erg goed. Dit maakt het prettig om naar de twee te kijken. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar dat is niet heel erg. De film heeft mooie kleuren en daardoor een prettige sfeer. Daarbij vond ik de humor bij vlagen ook echt nog wel leuk. Ik had er niet heel veel van verwacht, maar Love, Rosie is echt een positieve verrassing. 4*

Vooropgesteld zij dat ik geen last heb van enige vorm van voorkennis, want ik heb het boek “Where Rainbows End” van Cecilia Ahern niet gelezen. De film betreedt eerdere bewandelde paden, waarbij ik denk aan films als Serendipity (2001) en het veel mindere A Lot Like Love (2005). In dat licht bezien is het niet verwonderlijk dat in de commentaren hiervoor vaak het woord “clichés” of varianten daarvan wordt gebruikt.

Is dat erg? Ik denk het niet. Sowieso hangen veel films van clichés aan elkaar (net als het echte leven trouwens). Bovendien kijk ik liever naar dit soort romcoms dan naar de gewelddadige formulefilms, verfilmde stripboekverhalen of platvloerse tienerkomedies, waarmee de markt de laatste decennia overspoeld wordt.

Het is een film om, net als soom laat doorklinken in haar commentaar, heerlijk bij weg te dromen. Gevoel voor romantiek lijkt mij overigens wel een voorwaarde om de film te kunnen appreciëren. Ik ben daarbij geholpen door het optreden van Lily Collins, een talent waarvan ik verwacht dat we de komende jaren nog meer gaan horen en zien.

Wat een lieve film. Inderdaad is een gevoel voor romantiek een voorwaarde om de film te kunen appreciëren. Maar wanneer je dit gevoel bezit is het werkelijk een pareltje. Goede, mooie acteurs met een sterke chemie, leuke bijrollen, leuke humor op z'n tijd en een prachtig in beeld gebracht verhaal. De kleuren die gebruikt worden, de manier van belichten, ik vond het een klein sprookje. Het klopt dat het wel erg lang duurt voordat ze bij elkaar komen, wat het onrealistisch maakt. Echter bleef de hoop op dit moment me meevoeren om te genieten van deze film en even alles te vergeten. Als je van romantiek houdt, sla deze film dan niet over.

Film lijdt onder zwak script dat nooit echt boeit (mede door de vele clichés) en dat te episodisch is. Daarnaast zijn de acteurs aardig maar weten de film nergens te dragen. En zo wordt het al met al een lange zit van vele scènes achter elkaar die stuk voor stuk nog wel aardig zijn (en soms zelfs erg mooi) maar zo achterelkaar erg saai. En dat is jammer, want de regisseur heeft genoeg talent en ideeën en vooral de muziek in de eerste helft van de film is prima, zeker in samenhang met beeld. Die eerste scène met die zoen op Crazy in Love van Beyonce is zelfs prachtig te noemen. Ook veel andere shots (dat landende vliegtuig! die skyline van Boston bij die bruiloft op het dak!) getuigen van een zekere schoonheid en overal straalt wel een warm licht het beeld in en vooral nachtscènes zijn mooi. Maar ja, de film trekt me verder nergens dus uiteindelijk een score die opvallend laag nog uitpakt. 2,0*.

Aardige film over een jongen en meisje die al jarenlang beste vrienden zijn, maar de stap verder nog niet genomen hebben samen. Een clichématige romcom over een vriendschap tussen man en vrouw waarbij het leven in de weg zit. De film kijkt gemakkelijk weg, heeft een fijne soundtrack, een vlot tempo en chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Wel een beetje raar dat ze er in de 12 jaar die de film beslaat fysiek niet ouder op worden. Met gemak 3.0 sterren.

Een leuke komedie/romantiek film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

“It’s not gravity’s fault that two people fall for each other.”

Love, Rosie is een goede romantische komedie die niet bijster origineel is maar door de uitvoering en de charme van de twee hoofdrolspelers tot de betere romcoms behoort die ik de laatste tijd heb gezien. Rosie en Alex zijn vanaf hun vijfde elkaars beste vrienden maar vanaf hun achttiende veranderd dat en gaan de gevoelens wat verder dan alleen vriendschap. Dat ze niet gelijk in elkaars armen vallen mag geen verrassing zijn en er moeten eerst heel wat obstakels (baby, andere liefdes, afstand, trouwen) overwonnen worden voordat de tortelduifjes elkaar in de armen kunnen vliegen. Dat klinkt niet echt spannend of origineel maar door de frisse aanpak, mooie beelden, leuke acteurs en veel Britse humor is het toch een vermakelijk geheel geworden. En de sterke soundtrack maakt het af.

Lily Collins is een prachtige actrice en heeft een aanstekelijke chemie met Sam Claflin. Daarnaast zijn de bijrollen met onder andere Jaime Winstone, Suki Waterhouse en Tamsin Egerton ook goed ingevuld. Love, Rosie is al met al een leuke film geworden die geen moment verveelt. Een aanrader.

Deed me heel weinig. Beslommeringen van twee personages die niet bijster interessant zijn, wat eigenlijk ook geldt voor hun band. Blijkbaar moest die het hart van de film vormen, en moesten we massaal zitten rooten voor Alex en Rosie, maar wat mij betreft is dat niet uit de verf gekomen. Een vriendschap, tuurlijk, maar meer geloof ik gewoon niet zo. Het zal ook wel liggen aan het proberen te verfilmen van het bronmateriaal. Dat is vast prima, maar als film werkt het niet echt, omdat het script vrij zwak is.

De toon is ook wat vreemd. De hoofdpersonages zijn vrij serieus neergezet, maar de bijrollen zijn karikaturen en de humor is soms kluchterig en erg flauw.

Jammer van de inhoud, want de vorm is eigenlijk prima. Het is heel kleurrijk en ook wel mooi geschoten, en dat maakt het nog wel vrolijk en fijn voor het oog.

2,5*

Leuke romcom, vooral de moeite waard door het aanstekelijke spel van hoofdrolspelers Lily Collins en Sam Claflin. Het gebruik van popmuziek is hier en daar ook erg inventief. De plot steekt voorspelbaar in elkaar maar is door het hoge tempo en de vele grappige en dramatische gebeurtenissen wel onderhoudend. Je moet er natuurlijk niet teveel over nadenken, want dan blijkt al snel dat alles van toevalligheden aan elkaar hangt. Enfin, ik heb me er opperbest mee vermaakt.

Mijn tenen bleven niet recht staan tijdens het kijken van deze prent. Sowieso begin ik me een beetje te storen aan die zogenaamde romantische films, waarbij de hoofdpersonages zo vreselijk langs elkaar heen blijven lullen en gewoon niet duidelijk tegen elkaar zijn, maar oké. Dat is in deze 'Love, Rosie' ook zo.

Het verhaal(tje) ontwikkelt zicht bijzonder ongeloofwaardig en vervelend. Daarbij helpt het ook niet echt dat men hier wel érg goedkoop op de emoties probeert te werken. Voor mij bijna lachwekkend soms. Het kijkt aardig weg en de film kent best een paar aardige scenes, maar verder is dit gewoon simpele troep.

Men kan er zich aan doodergeren om het flauw gedoe en men kan geëmotioneerd zijn.

Laten we het in het midden houden. Lily Colins heeft een lief snoetje dat perfect de wisselende emoties kan weergeven en dat helpt de film stukken vooruit. Het is een romantische komedie waarbij de kijker af en toe zelf de plooien in de plot moet platstrijken maar die al bij al er toch behoorlijk uitkomt.

Njah ... romantiek.

Eerlijk waar, het is 80% droefnis. Je krijg een introtje van "die twee horen bij elkaar", een outro type "eindelijk, ze kiezen voor elkaar en daartussen een resem scenes waar echt alles tegenslaat. Zelf-sabotage, pech, het universum ... elk excuus waardoor het niet kan doorgaan komt wel een keer voorbij.

Eigenlijk zou dit gewoon een lief, klein romantisch filmpje moeten zijn. Beetje drama mag wel, maar beperkt. Visueel lijkt het in ieder geval sterk die kant te willen opgaan, de film is ook gewoon op z'n best tijdens die schaarse momenten, maar de rest van de film wil blijkbaar niet mee.

Script is echt vervelend, soundtrack is ook niet meer dan een collectie domme hitjes. Acteerwerk is oké en als centraal koppel had het gekund, maar het middenstuk blijft maar duren en begint na een tijdje echt vervelend te worden. Na de zoveelste domme beslissing is het lastig nog enige binding te voelen met de twee.

Allicht dat Ditter het wel in zich heeft, maar dan heeft hij toch een beter script nodig. Geen idee hoe het boek verliep, maar als dat enigszins op het verloop van de film lijkt dan is het treurnis alom.

2.5*

Onvergetelijke en super-romantische Britse romcom/dramedy gebaseerd op het boek 'Where Rainbows End' van Cecelia Ahern. Het verhaal gaat over de levenslange vriendschap tussen Rosie en Alex. Cinematografie: binnenscѐnes in huis bij Rosie of Alex, in uitgaansleven, op schoolfeesten, bruiloften, buitenscѐnes op straat, in tuin/park, op het strand en aan het einde aan de kust. Kleurgebruik: de gekleurde scѐnes worden afgewisseld met bijzondere oranje/roze gekleurde scѐnes. Muziek: mooi, passend, vaak een beetje droevig, maar ook romantisch. Cast met twee hoofdrolspelers: Sam Claflin herkende ik van 'Me Before You' (2016), hij heeft ook hier een heerlijk jongensachtige rol en Lily Collins speelt de vrouwelijke hoofdrol met charme. De chemie tussen beide spelers is erg geloofwaardig. Daarnaast een aantal aardige bijrollen.

Plot: Rosie en Alex worden op dezelfde dag geboren, groeien op bij elkaar in de buurt en ontwikkelen een onnavolgbare en levenslange vriendschap. Ze nemen elkaar over alles in vertrouwen, behalve over hun gevoelens naar elkaar..... En door samenloop van omstandigheden lopen ze elkaar op het liefdesvlak telkens mis.....

Boodschap: de film werd luchtig gebracht, maar heeft wel degelijk een hogere boodschap. Spreek je gevoel naar anderen uit, want ernaar raden blijft lastig. Neem levensbelangrijke beslissingen niet te snel, want hardlopers zijn vaak doodlopers. En blijf altijd dromen.....

Het is een heerlijke feel-good-movie met uiteraard een happy ending. Ik vond de oorspronkelijke boektitel 'Where Rainbows End' beter dan 'Love, Rosie'. Waarom het bij latere uitgaven gewijzigd is, is mij een raadsel. De oorspronkelijke titel had ik voorkeur aan gegeven, want deze klinkt zo ontzettend veel mooier!

Lief.

Dit soort films liggen me gewoon. Ik kan niet precies zeggen waarom ze me zo aanspreken, maar ik kijk ze enorm eenvoudig uit. Nu is het voor mij een vereiste dat de personages een beetje herkenbaar zijn en dat de film niet verzandt in eindeloze clichés. Het verloop van Love, Rosie is ook niet bepaald onvoorspelbaar, maar dat was tijdens het kijken allerminst een zorg.

Collins is bijzonder geschikt voor een film als deze. Het heeft even geduurd voordat ik een rol zag waarin ik haar echt kon appreciëren, maar nu heb ik 'm dan eindelijk gevangen. Oprecht, overtuigend en schattig. Ze is echt geknipt voor de rol, al was Claflin ook absoluut te pruimen. Verder zijn er eindelijk eens geen nietszeggende en irritante bijrollen. Iedereen kent een eigen gezicht waarmee de film als geheel meteen een stuk sympathieker wordt, al zijn er wel een hoop stereotiepe personages, maar dat moet je even voor lief nemen.

Jammerlijk is het wat volle verhaal. Nadat Claflin naar Harvard vertrekt ligt de film plots op ramkoers en vertraagt nergens meer. Een complex en breed verhaal wordt in sneltreinvaart afgehandeld, waardoor het moeilijk is om een bepaalde periode of gebeurtenis echt tot je te laten komen. Het gevoel dat de tijd vliegt is er natuurlijk wel en heeft effect, maar niettemin had je bij sommige stukken wat langer stil kunnen staan. Uiteindelijk begint de film repetitief te worden, maar echt storen deed het nergens.

Een schattige film. Subtiel vormgegeven, interessant, leuk geacteerd en nergens vervelend. Love, Rosie zit niet zonder z'n tekortkomingen, maar toch heb ik het met alle liefde uitgezeten. Het had hoger gescoord als het ook een bepaalde emotie in me had losgemaakt, maar voor nu vond ik het vooral aangenaam. Leuk om eens gezien te hebben.

Een 100% Jessica film

Eigenlijk had ik Love, Rosie al in de bioscoop willen zien, maar ik wilde het boek van te voren lezen. Dat is niet gelukt. Gezien ik de komende tijd ook nog geen tijd heb voor het boek en ik echt heel graag een romcom wilde zien waarvan ik bijna wel zeker wist dat ik die leuk zou vinden heb ik toch besloten de film te kijken. En wonder boven wonder wilde mijn vriend voor mij wel eens meekijken naar een romcom. Uiteindelijk bleek deze film ook echt absoluut 100% een Jessica film te zijn, want wat vond ik Love, Rosie geweldig! En de kers op de taart? Mijn vriend vond deze film ook leuk!

Clichés

Ja, de film was hier en daar voorspelbaar en er zaten heus wat clichés in de film, maar in Love, Rosie maakt dat allemaal niet uit. Ik ben gek op het romcom genre en Love, Rosie is de perfecte weerspiegeling van hoe een goede romcom hoort te zijn. We weten waarschijnlijk allemaal globaal wel hoe de film zal verlopen en eindigen (al heb ik wel heel even getwijfeld na een bepaalde gebeurtenis), maar het gaat om de invulling van de film, de manier waarop het gebracht wordt en wat de acteurs ermee doen.

Perfect gecast

In dit geval waren de acteurs werkelijk waar perfect gecast voor deze film, want de chemie spatte van het scherm. Ze zorgen ervoor dat je mee gaat leven met alles dat wel en vooral ook wat niet goed gaat in hun leven en je blijft continu hopen dat ze elkaar op het romantische vlak zullen vinden. Dit ging gepaard met ook hier en daar wat tranen (van zowel verdriet als geluk) omdat de film mij zo liet meeleven.

Een verhaal dat blijft boeien

Love, Rosie heeft een goed opgebouwd verhaal over vriendschap, liefde en dromen, dat continu blijft boeien en ook diepgang heeft. We zien Rosie en Alex vanaf hun tienertijd opgroeien tot twee volwassenen – over een periode van twaalf jaar – die zo hun ups en downs hebben en hiervan leren. Oké, moet ik één ding noemen wat ik apart vond? Dat Rosie zwanger was en is bevallen (een periode van bijna een jaar) zonder dat Alex ook maar iets doorhad of te weten kwam. Een ander belangrijk en onmisbaar element in deze film is trouwens humor. Ik heb ontzettend kunnen lachen tijdens de film, want er zitten een paar hilarische en goed getimede scènes tussen (waaronder de scène in de lift die je in de trailer kunt zien). Ja, deze film speelt op je gevoel én op je lachspieren.

Tsjah, deze film moet je gewoon zien

Het zou eigenlijk geen verrassing moeten zijn dat ik wederom helemaal in mijn nopjes ben met een verfilming van een boek van Cecelia Ahern gezien ik een aantal jaren geleden ook helemaal verliefd werd op de geweldige film P.S. I Love You. Daarnaast vullen Lily Collins en Sam Claflin de film geweldig aan met hun acteerkunsten en chemie; ik had geen beter Rosie en Alex kunnen voorstellen. Love, Rosie is wat mij betreft een echte aanrader, want deze film wil ik nog wel veel vaker kijken!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Rosie [Lily Collins] en Alex [Sam Claflin] zijn al sinds de basisschool beste vrienden en daar hadden ze het beter bij kunnen laten. Want deze romcom zit vol momenten waarop de twee misschien toch een liefdeskoppel kunnen worden en ieder cliché dat die mogelijkheid in de weg staat. Het gebrek aan chemie tussen Collins en de houterige Claflin is één probleem. Het oppervlakkige scenario is het andere grote probleem.