Love, Rosie (2014)

Gebaseerd op het boek Where Rainbows End van Cecelia Ahern.

Vanaf 18 december in de bioscoop (eOne)

Trailer geplaatst.

Kijk dit klinkt als een goede kerst romcom!

Gister voor het eerst de trailer voorbij zien komen en het zag er goed uit. Goede cast ook! Gaat op de lijst

Een zwijmelfilm tot in den treure, zojuist gezien met Sneak-Peak. De film is een typische romkom/drama die het op veel punten goed doet maar verder nou niets speciaals doet. Het is veel ''back and forth'' en de uiteindelijke kijkers zullen dit ook snel herkennen als ze dit lezen .

Typische feelgoodfilm met een voorspelbaar einde.

Ik heb 'm ook in de sneak gezien en daarom zie ik het als mijn plicht zo helder mogelijk uiteen te zetten waarom ik dit écht een leuke film vond. Welnu, ten eerste zag ik hem in de bioscoop, (ten tweede) zwaar onder invloed van drugs en alcohol, en als klapper op de vuurpijl heb ik ook nog eens een gratis bak popcorn en een pilsje gewonnen! (Bavaria wel, maar toch.) Ik geef deze oerdegelijke romcom dus sowieso een half punt hoger dan ik normaal zou hebben gedaan, en ik kan iedereen aanraden dezelfde strategie te volgen. Proost!

Vond hem voor een romcom best geslaagd.

Deze film drijft het hele "elkaar net mislopen" "ongelukkige timing" "maybe it just wasnt meant to be" aspect bijna tot nieuwe hoogte.

Het zorgt er wel voor dat je gaandeweg de film gaat uitkijken naar het moment dat het "uiteindelijk wel of juist toch niet".

Wel een aanrader voor fans van het genre.

Wat een verschrikkelijk afgezaagd gebeuren was dit zeg. Je ziet alles al mijlenver aankomen en vervolgens blijft het zich maar uittrekken. Dit plot hangt met clichés aan elkaar en in plaats van andere wegen in te slaan geven ze steeds weer precies dezelfde invulling. Geen greintje originaliteit, en vergeleken met gemiddeld bioscoopvoer zag het ziet er nog goedkoop uit ook (vliegtuig landing, begrafenis, stadsopnames, etc). De futloze bijrollen (rebel-achtig type met geverfd haar) kunnen evenmin veel dekking geven aan de hoofdrolspelers en al die trendy nummers klonken niet heel erg prettig in het gehoor.
Alle bekende onderdelen zijn in een veel te klein pakket gepropt en de makers dachten in een vingerknip even alles te kunnen uitlichten. Het was pijnlijk te zien hoe de meeste scènes enkel een tool waren om de twee geliefden uiteindelijk weer bij elkaar te kunnen brengen. Neem nou bijvoorbeeld die scène in de keuken tussen Bethany en Alex; ik zag in één oogopslag dat dit onbenullige akkefietje puur diende om ze uit elkaar de drijven, en niet om er een leuke/grappige/onthutsende situatie van te maken. Alex zit aan tafel en vertelt gewoon iets over wat hij heeft gedroomd en zijn vriendin staat daar alsof hij weken niet gedoucht heeft. Ook het begin met het galafeest waarna Rosie opeens in bed ligt met een of andere loser (Greg) had wel iets geloofwaardiger uitgewerkt mogen worden; we zagen nauwelijks mensen op de dansvloer bewegen en ik miste alle betrokkenheid. Evenals de wederontmoeting van Greg en Rosie als zij de ramen aan het lappen is, waarna we ze opeens in een soort slideshow allerlei 'gelukkige' activiteiten zien doornemen. Zo werd alles vluchtig afgehandeld om toch maar weer terug te kunnen komen bij de close-ups van Sam en Lily. Het miste alle vorm van passie, creativiteit en eigenheid en de speelduur leek dubbel zo lang.

'Hate, Rosie'

Op voorhand dacht ik dat dit nog zou meevallen, maar dit is wel erg belabberd zeg.

Qua verhaal lijkt het alsof men alle clichés op een hoop heeft gegooid en dit misbaksel eruit is gekomen. Als kijker ken je het onderhand wel; twee vrienden die elkaar alsmaar mislopen en om de hete brij heen draaien. Het is allemaal zo voorspelbaar als wat, ondanks dat het gebaseerd is op een boek. Ik ga er voor het gemak vanuit dat het bronmateriaal vele malen beter is.

'Love, Rosie' tracht namelijk de situatie te schetsen tussen Rosie en Alex gedurende een periode van 12 jaar, maar faalt door het slordige script in alle opzichten. Het resulteert zich in random scènes die nergens over gaan en vooral een hoop - gekunstelde - sentiment moeten opwekken, ondersteund door een uitgekauwde soundtrack. De hoofdrolspelers vertonen dan ook geen enkele vorm van ontwikkeling, laat staan dat ze enige chemie met elkaar delen. Daarvoor komen ze veel te irritant over. Het is vanzelfsprekend dat je nooit een band met deze twee ontwikkeld.

Nog een punt van ergernis is de geforceerde humor. Deze momenten zijn pijnlijk om te moeten aanzien, omdat ze te lang doorgaan zonder enigszins grappig te worden. Het ligt er gewoon te dik bovenop door rare ontmoetingen tussen personages te creëren en de dialogen die daaruit voortvloeien.

Al met al een vermoeiende romcom die de welbekende platgetreden paden bewandelt, maar geen greintje sympathie weet op te brengen. Wat een vormloos geheel.

1,0 Sterren.

Als uitleg: Love, Rosie is gebaseerd op het boek Where Rainbows End van Cecelia Ahern. Dit boek gaat over Alex en Rosie die vanaf heel jong tot vrij oud met elkaar communiceren: briefjes, chatten, e-mail, sms. Het hele boek bestaat uit deze tekstberichten en er zit geen dialoog in. Dit maakt het boek wat meer bijzonder dan de film: ik vind Love, Rosie dan ook niet het beste boek om te verfilmen, omdat het dan wat onorigineel wordt.

Het boek heeft dus ook een hogere waardering. Omdat het wél een goed beeld bij het boek is, geef ik het dan ook een hoger cijfer: ik snap echter wel de kritiek als je dit als losstaande film ziet.

Where Rainbows End - Cecelia Ahern (2004) - BoekMeter.nl

Hartverwarmend met een mooi verhaal verloop. Dit soort zeemzoete, hapslikweg romantiek, zucht. Ik ben er echt weg van. Ik houd er ook zoveel van, ik kan er geen genoeg van krijgen. Het maakt me verliefd op deze wereld. Want in wezen ben ik dat, en niet zo'n beetje ook. Ik ben stiekem een beetje verliefd, en wel op iedereen, waar ter wereld ook, wat er ook voor gedachten in iemand zijn, hoe slecht iemand ook mag zijn in de ogen van anderen. Het maakt mij totaal niets uit dat iemand verkeerde dingen zou doen of heeft gedaan. Want door de kern van iemands persoonlijkheid, houd ik van diegene. Al blaf ik hem of haar soms nog zo hard af, het maakt niet uit.

Ik houd namelijk echt van ie-der-een, of mensen me nou wel of niet bezeren, of mensen me wel of niet hebben bezeerd.

Gelukkig heb ik de goede trein gehaald en was ik vooraf ook niet 100 jaar aan het zoeken naar City/Movies. Want dan zou ik dit pareltje qua romantiek hebben gemist. Dat zou ik echt heel erg zonde hebben gevonden - neem ik aan. Al zou ik waarschijnlijk niet hebben geweten, wat ik gemist had.

Lily Collins, Sam Claflin, Suki Waterhouse, Tamsin Egerton: W-a-u-w. Ik zweefde mijlenver op een roze wolk weg hierdoor. Ik werd totaal in vervoering gebracht door alles. Heerlijk genoten van deze heerlijkheid. De kleuren waren prachtig, het zag er schitterend uit, waar de personages zich in bevonden. Geweldig spel van de beide hoofdrolspelers.

Ik droomde weg over huizen ver weg naar dromenland. En kwam ook niet meer terug op aarde, want dat lukte echt niet meer. Terugzwevend naar Utrecht CS, liep ik nog te mijmeren over alles wat ik gezien had. Ik tuurde dan ook in de donkere nacht rond 19u, terwijl de trein mij weer bracht waar ik wezen moest. En ik zweefde verder. Het heeft echt een hele indruk achtergelaten. Wat vind ik dit fenomenaal, ik kan geen ander woord uit mijn woordenschat halen dan dat. Heerlijk, ontroerend en bovenal: Dit is voor mij de perfecte film. Echt waar.

Ik en vriendin hadden een 'mwah' film verwacht, maar waren aangenaam verrast! Erg leuke en mooie film.

Hoewel het natuurlijk allemaal wat voorspelbaar is vond ik het toch een leuke film om te zien. Fijn sfeertje, leuke cast en humor.

Love, Rosie is een echte vrouwenfilm. Het is een heerlijk verhaal, waar je soms heel hard bij moet lachen, waar je soms verdrietig door bent. Ik denk zelfs dat het een film is die ik in mijn kast wil hebben staan, zodat ik hem op een regenachtige dag eruit kan pakken.

Volledige recensie op Ebella: Recensie Love Rosie

Een hartelijke, romantische, vrolijke, soms treurige komedie, met het traditionele liefdesverdriet en een flinke dosis kitsch, maar met een te simpel, clichématig en oubollig verhaal (het leek of de normen en waarden uit de vijftiger jaren waren teruggekeerd). Lily Collins en Sam Claflin kwamen als hoofdrolspelers sympathiek over, er was sprake van samenspel; ze leken als het ware bij elkaar te horen.

Zeemzoete film met alle traditionele kenmerken van dienst. Het heeft dan ook geen zin om tot in den treure te gaan klagen over elk cliché van dit soort film, wie er niet van houdt, moet gewoon een andere film op zetten, punt! Misschien leuker om de dingen te bespreken waarin deze film zich wel onderscheidt: leuke muziek, prachtige beelden, personages met een aardig dialect (Jaime Winstone) en af en toe de aanwezigheid van nieuwe communicatiemiddelen (wanneer pakt er een film eindelijk eens uit met het typische "ik zag het op Facebook"-idee van de moderne wereld?). Wel jammer: de zwart wit manier waarop de twee mannelijke hoofdpersonages worden voorgesteld. Het had iets grijzer mogen zijn! Desalniettemin, aardige wegkijker, bij momenten inderdaad wat geforceerd. Maar films als 'If I stay' hebben al lang bewezen dat het nog heel wat erger kan.

De humor is om te huilen. Tenenkrommend.

Goed verhaal, maar slecht uitgewerkt.

In tijden niet zo'n slechte film gezien waar cliché na cliché zich inzet. Verspilling van tijd.

Jeej! Weer een nieuwe romantische film!

Tuurlijk niets origineels maar daar kijk ik hem ook niet voor

Zwijmelen! (:

Een verzameling cliches.

Waar het genre al niet erg bekend staat om de originaliteit, volgt deze film wel erg nauwgezet de weg van de voorspelbaarheid - geen verrassing te bespeuren. Maar het is wel terecht om daarbij te vragen of dat wel erg is. En er is genoeg wat daar tegenoverstaat ook, en het voortdobberen tot een aangename zit maakt - mooie warm-kleurige beelden, de schattige Lily Collins, en hier en daar wat grappige situaties zowel uit leedvermaak als gewoon echt grappig. Best leuk. Misschien niet heel bijzonder, maar wel fijn kijkvoer.

Love, Rosie lijkt een typische dertien-in-een-dozijn romantische komedie, maar weet dat predicaat volledig af te zweren. Dat komt door een aantal factoren. Ten eerste is Rosie, gespeeld door Lily Collins, een ontzettend leuk en lief personage. De chemie met Alex (Sam Claflin) is daarbij heel erg goed. Dit maakt het prettig om naar de twee te kijken. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar dat is niet heel erg. De film heeft mooie kleuren en daardoor een prettige sfeer. Daarbij vond ik de humor bij vlagen ook echt nog wel leuk. Ik had er niet heel veel van verwacht, maar Love, Rosie is echt een positieve verrassing. 4*

Vooropgesteld zij dat ik geen last heb van enige vorm van voorkennis, want ik heb het boek “Where Rainbows End” van Cecilia Ahern niet gelezen. De film betreedt eerdere bewandelde paden, waarbij ik denk aan films als Serendipity (2001) en het veel mindere A Lot Like Love (2005). In dat licht bezien is het niet verwonderlijk dat in de commentaren hiervoor vaak het woord “clichés” of varianten daarvan wordt gebruikt.

Is dat erg? Ik denk het niet. Sowieso hangen veel films van clichés aan elkaar (net als het echte leven trouwens). Bovendien kijk ik liever naar dit soort romcoms dan naar de gewelddadige formulefilms, verfilmde stripboekverhalen of platvloerse tienerkomedies, waarmee de markt de laatste decennia overspoeld wordt.

Het is een film om, net als soom laat doorklinken in haar commentaar, heerlijk bij weg te dromen. Gevoel voor romantiek lijkt mij overigens wel een voorwaarde om de film te kunnen appreciëren. Ik ben daarbij geholpen door het optreden van Lily Collins, een talent waarvan ik verwacht dat we de komende jaren nog meer gaan horen en zien.

Wat een lieve film. Inderdaad is een gevoel voor romantiek een voorwaarde om de film te kunen appreciëren. Maar wanneer je dit gevoel bezit is het werkelijk een pareltje. Goede, mooie acteurs met een sterke chemie, leuke bijrollen, leuke humor op z'n tijd en een prachtig in beeld gebracht verhaal. De kleuren die gebruikt worden, de manier van belichten, ik vond het een klein sprookje. Het klopt dat het wel erg lang duurt voordat ze bij elkaar komen, wat het onrealistisch maakt. Echter bleef de hoop op dit moment me meevoeren om te genieten van deze film en even alles te vergeten. Als je van romantiek houdt, sla deze film dan niet over.

Ik wist niet eens dat er romkoms zonder Hugh Grant gemaakt worden, maar de castingdirector wist dat er meer knappe meiden en mooie mannen zijn, die eigenlijk een mooi setje zouden moeten zijn, maar

dat natuuurlijk niet worden, of toch heeel misschien wel aan het eind.

Valkuilen te over, dan maar muziek, goeie fotografie, en, ja hoor, daar is ie weer, tijdsprongen hanteren:

12 years earlier, 5 years later, en de hoofdrolspeelster blijft een mooi meisje. Nou ja.

Maar verveeld heb ik me niet bij deze film. Het blijven mooie mensen.

Ik kan geen enkele reden bedenken waarom deze film een voldoende zou scoren. Zelfs de mooie koppies van Lily en Tamsin krijgen dat niet voor elkaar. Niet te veel woorden aan vuil maken dus. Ik zou zeggen, doelgroep: tienermeisjes...

Een tweede keer zal ik deze film echter niet kijken en het boek hoef ik ook niet te lezen. Het is genoeg zo maar waarom is deze film echter een Brits-Duitse romantische filmcomedy?

Kunnen al die azijnpissers die Scarface en The Godfather in hun top 10 hebben staan, vanaf nu stoppen met het kijken naar dit soort romantische films. Het wordt u door niemand opgedrongen en haalt het gemiddelde veel te ver onderuit. Of hebben jullie toch stiekem een traantje weg zitten pinken om daarna stoer te roepen dat dit echt een baggerfilm was.

Lily Collins, Gish wil met je trouwen, nu........!

Hou van the godfather maar heb zeker van deze film genoten en mede door de 2 hoofdrolspelers (Gish)

Kitsch, voorspelbaar maar zeker de moeite waard.

Als je van dit genre houd zeker een aanrader.

Film lijdt onder zwak script dat nooit echt boeit (mede door de vele clichés) en dat te episodisch is. Daarnaast zijn de acteurs aardig maar weten de film nergens te dragen. En zo wordt het al met al een lange zit van vele scènes achter elkaar die stuk voor stuk nog wel aardig zijn (en soms zelfs erg mooi) maar zo achterelkaar erg saai. En dat is jammer, want de regisseur heeft genoeg talent en ideeën en vooral de muziek in de eerste helft van de film is prima, zeker in samenhang met beeld. Die eerste scène met die zoen op Crazy in Love van Beyonce is zelfs prachtig te noemen. Ook veel andere shots (dat landende vliegtuig! die skyline van Boston bij die bruiloft op het dak!) getuigen van een zekere schoonheid en overal straalt wel een warm licht het beeld in en vooral nachtscènes zijn mooi. Maar ja, de film trekt me verder nergens dus uiteindelijk een score die opvallend laag nog uitpakt. 2,0*.

Aardige film over een jongen en meisje die al jarenlang beste vrienden zijn, maar de stap verder nog niet genomen hebben samen. Een clichématige romcom over een vriendschap tussen man en vrouw waarbij het leven in de weg zit. De film kijkt gemakkelijk weg, heeft een fijne soundtrack, een vlot tempo en chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Wel een beetje raar dat ze er in de 12 jaar die de film beslaat fysiek niet ouder op worden. Met gemak 3.0 sterren.

Een leuke komedie/romantiek film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...