Better Living through Chemistry (2014)

Matig.

Probeert af en toe wat edgy te zien, zit ook wat zwarte humor in, maar het geheel voelt wat geforceerd aan. De cameos (wat komt Liotta in hemelsnaam doen) passen niet echt bij een wat kleiner filmpje als deze, de omschakeling is wat bruusk (papa en zoontje die wild doen) en de relatie tussen Rockwell en Wilde is er ook eentje in de categorie wtf.

Af en toe wel grappig, het dorpse sfeertje wordt aardig weergegeven en het einde vermijdt een hoop clichés door een paar slimme twistjes, maar erg ver raakt de film daar ook niet mee. Het ontbreekt vooral aan scherpte en daadwerkelijk grappige comedy.

Niet verkeerd om een keertje te kijken, duurt gelukkig ook niet te lang, maar verder eentje die snel weer vergeten zal zijn. Rockwell kan absoluut beter, de rest van de cast is jammer genoeg wel op z'n plaats.

2.0*

Flauwe boel.

Af en toe lijkt het wel ietwat grappig te worden, maar dat pakt niet door. De optelsom is uiteindelijk dat het maar een matte boel blijft. Wellicht hadden de regisseurs een oppeppertje uit de apotheek moeten halen in plaats van het slaapmiddeltje dat ze kennelijk ingenomen hebben.

Als tussendoortje was deze Komedie / Drama wel redelijk om te doen. Het verhaal, een soort van luchtig drama, is best leuk (wel geen echte lachmomenten maar vooral glimlach momenten) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Degene die deze film vooral genietbaar maken zijn de drie hoofdrolspelers in de vorm van Sam Rockwell, Olivia Wilde en Michelle Monaghan. Sam Rockwell vind ik eigenlijk altijd een leuke acteur om naar te kijken en ook in deze film doet hij het weer leuk en verdienstelijk. Olivia Wilde zit vooral voor het visuele aspect in deze film en dat doet ze uitstekend met haar blonde kapsel. Michelle Monaghan mocht er ook wel wezen en ze speelt ook nog een keer leuk. Omdat de film maar iets van 85 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.