Kumiko, the Treasure Hunter (2014)

Een Japanse vrouw die als uitvlucht van haar leventje geloofd dat het geld uit de film Fargo echt is en daar naar op zoek gaat in Minnesota. Klinkt als een heel leuk gegeven, en dat is het ook maar nog geen garantie voor een aangename uitwerking. Film kent zijn momenten, vooral eenmaal in Minnesota wat sterke momenten maar grossiert toch vooral in momenten dat de film erg sleept. In dat en andere gevallen weet Zellner dan wel een volbloed Aziatische film te maken.

Het uitgangspunt is prima materiaal voor een film. Dat kan bijna alleen maar de goede en intrigerende kant op gaan, verwacht je dan. Echter, dat valt wat tegen. De film is een langgerekte aaneenschakeling van lijdzame scenes. Hier en daar wat absurdistisch en surrealistisch, maar nooit sprankelend en levendig. Nooit op het puntje van de stoel. Er gebeurt gewoon te weinig.

De hoofdpersoon is afstandelijk en de motivering voor haar levenswandel is nooit erg helder. Begrip en inleving zijn dan moeilijk op te brengen. Het personage blijft te vlak.

De interactie met de bijrollen is er amper. Ook hier geen sprankel.

De slotscenes zijn dan wel weer intrigerend en dagen uit tot interpretatief denkwerk van de kijker. Maar dan zijn we al meer dan anderhalf uur onderweg geweest. Die beloning voor het volhouden, voelt schraal aan.

Ontroerende film, ietwat anders dan de 13 in een dozijn. In het begin een beetje traag, maar eens ze aan haar reis begint niet meer. Verrassend einde

Mooi hoor.

Ik het begin dacht ik nog dat Kikuchi zou moeten oppassen dat ze niet zou gaan lijden aan het "oh we hebben een Japanner nodig" syndroom, beter bekend als het Ken Watanabe syndroom. Maar gaandeweg de film bewijst ze toch weer dat ze gewoon erg goed haar mannetje kan staan. Ze is duidelijk niet (alleen) gecast omdat sommigen haar gezicht al kennen in Amerika, ze voegt ook echt wat toe aan haar rol.

Geen idee welke film de meesten hier verwachtten, maar viel best goed in de lijn van wat ik voor ogen had. Uiteraard is het traag en zwaarmoedige, maar dat stoorde allerminst. Eerste half uur is best interessant, met Zellner die een mooie interpretatie geeft van Tokyo (duidelijk niet door een Japanner geregisseerd, maar wel met respect voor de cultuur).

Daarna is het even aanpassen, de verhuis naar Amerika is best bruusk, maar naarmate Kumiko daar wat rondzwerft begint het weer wat vorm te krijgen. Mooi gestileerd, fijn vormgegeven zowel in beeld als geluid en met hier en daar een paar licht absurde toetsen.

Het einde vond ik alleen iets te makkelijk, ander klein minpuntje was dat de duistere momenten met de opzwellende muziek wel knap waren, maar niet echt helemaal in de film thuishoorden. De connectie met Kikuchi's personage voelde ik nergens, waardoor die scenes toch een beetje hun doel mistten.

Maar verder absoluut de moeite. Gemiddelde hier is belachelijk, niet op letten.

3.5*

Kumiko is inderdaad traag en zwaarmoedig, maar zoals Onderhond zegt is dit niet persé negatief. Je moet er alleen geen afkeer van hebben. Tegelijkertijd snap ik kritiekpunten, zoals bijvoorbeeld Collins die hierboven verwoordt, wel degelijk. Kumiko's karakter is erg ongrijpbaar en er had ook van mij iets meer interactie in gemogen. Het blijft allemaal wat op de vlakte en in het midden.

Toch was het intrigerend genoeg om verder te kijken en de film is degelijk geschoten, met enkele er tussenuit springende plaatjes. Ook ik vond Kikuchi trouwens absoluut de moeite waard. Ik mocht haar altijd al wel graag zien, maar ze speelt hier een uitstekende rol en het lichte gemis aan meer interactie, verkenning en ontwikkeling ligt niet bij haar. Een uitzondering zouden wellicht de scènes met de state trooper kunnen zijn, die gespeeld wordt door de regisseur zelf.

Tot mijn verbazing las ik op IMDb dat het gebaseerd is op een echt persoon, Takako Konishi, en de ontstane urban myth rondom haar dood. Paul Berczeller maakte een korte short documentary hierover, This is a true story.

Een redelijk drama film...

Een waar gebeurd verhaal...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Matige film over een Japanse vrouw die naar Amerika reist in de veronderstelling een tas met geld uit een film te vinden. Een leuk en bijzonder waargebeurd verhaal, die hier een helaas wat saaie roadmovie oplevert. Traag, en er gebeurd niet al te veel. En ondanks dat Rinko Kikuchi het goed doet in de titelrol, kon haar personage me niet echt boeien. De film ziet er verder wel goed uit.

Eigenaardige film over een eenzame en mentaal gestoorde jonge vrouw die op zoek gaat naar de schat die Buscemi heeft begraven in de film Fargo. . Het levert een wat bizar en mistroostig psychologisch drama op over een vrouw die tot het absurde doel wil gaan die ze zichzelf heeft gesteld. Ik vond het helemaal niet saai, daarvoor word je te intens meegezogen in de bizarre leefwereld van Kumiko. Van een anonieme Japanse stad die aan de lopende band eenzaten produceert tot de winterse vlakten van Minnesota waar ze dan wel weer de nodige hulp en steun krijgt. Maar als kritiekpunt vond ik het Kumiko-personage eigenlijk nogal lomp (net als de muziek die eerder bij een horrorfilm past) en weinig geloofwaardig neergezet, maar het einde voelde in ieder geval wel correct aan ... Leuk om eens te zien.

Maffe, droogkomische film over een eenzame japanse vrouw (Rinko Kikuchi) die tot de conclusie komt dat de in de film Fargo begraven tas met geld daadwerkelijk bestaat. Gewapend met niet veel meer dan een zelfgemaakte schatkaart reist zij af naar de Verenigde Staten om haar geluk te beproeven. Qua plot is dat het wel zo'n beetje, maar de licht surrealistische toon is goed getroffen en de lotgevallen van de hoofdpersoon zijn vermakelijk en ontwapenend in beeld gebracht.