Cette Vieille Canaille (1933)

Er bestonden er nog niet veel van : Franse films van Anatole Litvak...die een vrij succesvolle periode daar noodgedwongen afsloot om een gekende regisseur te worden in Hollywood. Hij wordt doorgaans niet tot de auteurs gerekend dacht ik, eerder een vakman die wist wat de studio's en het publiek wilden. En wat is daar mis mee.

Ook hier een film die duidelijk past in die plaats en tijd, dus wat verouderd is maar dankzij zeker Baur in een trademark rol nog wel te genieten, en visueel niet verkeerd. Dat betekent niet dat we hier te maken hebben met een soort poëtisch realisme, of misschien toch een beetje : de stroming had school gemaakt zoals je ook in deze publieksfilm kunt zien in de decors- neen niet aan de havenkant- en een voorkeur voor scènes in het donker, alsmede een gedeeltelijk volkse setting. Hier als contrast tegenover het burgerlijke milieu van anti- held Baur.

Verhaal is dus simpel: een liefdesdriehoekje tussen acrobaat Blanchar, femmelette fatale Field en chirurg Baur. De eerste gelooft in de macht van de liefde, de derde in die van het geld, de tweede in zichzelf...hoe dit allemaal af gaat lopen moet u zelf zien, maar ik zei al dat dit een publieksfilm is die de gangbare moraal niet in de vraag stelt, ook niet gaat voor all out melodrama, en zeker wat de afloop betreft niet past in de poëtisch realistische schemaatjes.

Beste sequenties aan begin en eind : de eerste op de kermis tussen het volk, de laatste met een music hall/ circusvoorstelling die voor vrij geslaagde- hoe afgezaagd ook- "suspense " zorgt. Er volgt nog een scène die ook als suspense bedoeld is, echter wat te geforceerd en onwaarschijnlijk om echt effectief te zijn, imho. En tenslotte een soort feel good "redemption " coda.

Baur dus goed als de bullebak en cynicus die misschien toch niet helemaal verrot is, Blanchar afdoende als de acrobaat en Field mist toch wel de physique du role als femme fatale, is ook te ordinair. Die Baur trouwens wederom als een soort Franse Jannings, de parallellen met een film als variété van Dupont zijn vrij duidelijk.

Het scenario trouwens gebaseerd op een toneelstuk, is vrijwel niets meer van te merken dankzij de kunstgrepen van Litvak zoals de- wat lang doorgaande - montagesequenties typisch voor die tijd zoals de muic hall optredens of de " op tournee " sequentie, met zelfs nog wat footage van manneken pis !

Slecht is het niet, maar voor auteurscinema/ poëtisch realisme/ Franse jaren 30 cinema buffs niet iets om naar op zoek te gaan.

Wie heeft dit gezien ?