Infinitely Polar Bear (2014)

Matige film over een manisch depressieve vader die anderhalf jaar alleen voor zijn kinderen moet zorgen. Een gezinsdrama waarbij het verhaal nogal in herhaling valt en ondanks de korte speelduur heb je het op een gegeven moment wel gezien. Wel goed acteerwerk, maar de rol van Mark Ruffalo is nogal irritant. Aangrijpend wordt het nergens.

Glansrol voor Ruffalo in dit geslaagde portret van een man die door de samenleving niet begrepen wordt, maar uiteindelijk zijn directe omgeving meer te bieden heeft, dan menigeen die als evenwichtiger te boek staat. Bij de aftiteling blijkt dat het allemaal nog autobiografisch is ook, wat het authentieke jaren zeventig sfeertje wat hier word neergezet, zeer ten goede is gekomen.

Knap dat men van zo'n eenvoudig verhaal een bezienswaardige film weet te maken. Zal ook zijn omdat JJ Abrams zich met deze productie heeft bemoeit. Van hem herkennen we de continue aanwezige optimistische ondertoon. Met de luchtige humor zorgt men ervoor dat dit in beginsel zware verhaal zich goed laat aanzien.

Aanrader voor degene dit al die vervolg- en spektakelfilms even zat is, en gewoon een klein, menselijk verhaal wil zien.

Een goed komedie/drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Mark Ruffalo...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld en soms 4:3...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen top film...

Drama-komedie want achter de fratsen van het hoofdpersonage steekt een menselijk verhaal.

Cineaste May Forbes (zag van haar nog geen enkele film) weet de film uit de cliché-zone te houden en maakt het ook niet te lang, wat zeker pluspunten zijn, want men zit vlug in zich herhalende toestanden waarbij men het ook na tijd voor bekeken houdt en ongeloofwaardigheid binnensluipt.

Nu, m.i. niets van dat maar wel naar het slot toe, aanvaardbare emotie.

Mooie buitenfotografie en een opvallende act ook van de jonge Imogene Wolodarsky als de oudste dochter.

En Mark Ruffalo ? Goed, vond ik, als bipolaire, gestoorde of hoe ge het ook noemt.

Maggie [Zoe Saldana] en Cam Stuart [Mark Ruffalo] zijn dol op elkaar en op hun kinderen Amelia [Imogene Wolodarsky] en Faith [Ashley Aufderheide], maar Cam is bipolair en zijn grillige gedrag en een gebrek aan geld maakt het onmogelijk om de kinderen een stabiel leven te geven. Na lang wikken en wegen besluit Maggie om een baan aan te nemen waarvoor ze moet verhuizen. Dat betekent weliswaar dat ze haar kinderen alleen in het weekend kan zien én dat Cam de dagelijkse zorg op zich moet nemen, maar als alles goed loopt kunnen Amelia en Faith over een tijd naar een kostschool waar ze de eerste stappen kunnen zetten naar een zelfstandig leven. Uitmuntend portret van een gezin met een vader die onuitstaanbaar kan zijn, maar ook liefdevol en zorgzaam en kinderen die regelmatig hun vader als een kind moeten behandelen. Forbes’ uitmuntende scenario voelt authentiek en behandelt een gevoelig onderwerp met zonder melodrama maar met humor en vooral een enorme dosis menselijkheid. Toont hoe frustrerend, maar ook hoe heerlijk het kan zijn om een bipolaire ouder te hebben. Zelden was z’n op papier zwaar onderwerp op zo’n eerlijke én vermakelijke wijze uitgewerkt.

Mwah, ik weet het niet zo.

Ruffalo speelt iemand die eerder irritant is dan iets anders, en het wordt eigenlijk nergens erg genoeg om daar meteen een dramafilm over te gaan maken. En echt leuk is het ook nergens. Irritant wel - en dat was precies ook waar ik me voor de film begon al zorgen over maakte. Ruffalo wordt wel vaker getypecast als irritant persoon tenslotte. Ik dacht, laat ik het toch een kans geven, en Zoe Saldana doet ook mee. Helaas wel in een klein rolletje.

Het zou wellicht beter zijn als we met z'n allen eens wat toleranter werden. Geen films maken over dit soort mensen, maar ze af en toe een beetje helpen. En misschien ook eens accepteren dat niet iedereen hetzelfde is.