Generation Iron (2013)

Minder Arnold in beeld dan ik van te voren gedacht had en Lou Ferigno had volgens mij letterlijk 1 line in de hele film maar op die twee puntjes na een sterke documentaire en inderdaad een aanrader voor iedereen die bezig is met bodybuilding. Het laat zien dat de meeste bodybuilders erg onzeker zijn omdat ze constant streven naar het perfecte lichaam terwijl dit een onmogelijk te behalen doel is. Het is nooit genoeg. Bodybuilden is een keiharde levensstijl waarbij je het normale leven (van ons "peasants") de rug toekeert en je je constant bezig houdt met progressie. Je moet progressie zien, dat is het enige dat telt.

Je volgt een aantal bodybuilders, waaronder een Nederlander, die meedoen aan de Mr. Olympia contest. Het zijn stuk voor stuk typetjes. De Nederlander traint met Grandma, de trainer from hell. Phil is bij de vorige Mr. Olympia championship kampioen geworden en de vraag is of hij het nu weer kan halen. Kai Green is de grootste dreiging voor Phil en zijn, hoewel ze qua uiterlijk op elkaar lijken, tegenpolen. Bij Phil zit het in de genen. Hierdoor krijg je ook veel te horen over wat nu belangrijker is; Hard werken of talent?

Ik had nog een reactie willen zien van Branch. Hij wist zo zeker dat ie zou winnen maar uiteindelijk werd hij volgens mij vierde. Hoor je daarna niets meer van terug. Ik weet niet zeker of hij het was maar ergens midden in de film verteld een van de bodybuilders, terwijl hij op een paard zit, dat hij in 2003 voor het laatst gewond raakte in de sportschool. Alle ongelukken die hij gekregen heeft waren buiten het sporten om. En net nadat hij dat verteld heeft en stoer weg wil rijden op z'n paard slaat dat beest op hol, gaat hij op z'n bek en blesseert hij zijn hamstring. Het leek wel comedy.

Ik kon zo 1-2-3 niet vinden welke camera ze gebruikt hebben maar het zag er ongelooflijk scherp uit. Ik keek het op m'n Macbook en het leek wel zo'n ad die Apple zou gebruiken om te laten zien hoe scherp die schermpjes zijn. Vroeg me nog 1 ding af; Het draait om de Mr. Olympia contest van 2012. Film is net uit. Hoe lang heeft de montage geduurd? Twee jaar?

Goeie documentaire waarin een aantal bodybuilders wordt gevolgd in aanloop naar de Mr Olympia verkiezingen. Je zou dit een vervolg kunnen noemen op Pumping Iron uit 1977, waarbij intussen veel is veranderd en de lichamen er nog gespierder uit zien. Interessant om de verschillende achtergronden, trainingsmethodes en levenswijze van de verschillende deelnemers te zien.

Flauw.

Generation Iron is een vrij saaie docu. Het is Pumping Iron 2, maar dan 30 jaar later. Maar wat die docu zo genietbaar maakt: 70ies sfeertje, leuke figuren, .. ontbreekt hier volledig. Zowat elke bodybuilder is een arrogante kwal. Haantjesgedrag zonder enige vorm van zelfrelativering. De voice-over van Mickey Rourke legt alles er nog eens extra dik op. Diepgang is echter ver zoek.

2

Stylish, jammer genoeg inhoudsloos, soft, te geacteerd en all-around te basic.

Te weinig om 35 jaar op te wachten (jup, ook 'Pumping Iron' was geacteerd, maar het voelde tenminste echt aan). Om te beginnen ontbrak Generation Iron teveel camaraderie, zoals die in de 70's overduidelijk aanwezig was. Misschien omdat de regisseur niet goed begrijpt wat Pumping Iron uniek maakte, of misschien omdat die de dag van vandaag gewoon weg is?

Phil Heath speelt de rol van Arnie, maar komt serieus arrogant over. Hij heeft daar volgens mij wel alle redenen voor maar dit filmpje is de reden waarom de nogal bekrompen bodybuildingwereld Phil haat en Kai het lievelingskindje is. Ik snap dat bodybuilding op de eerste plaats kunst is (dat is het althans voor mij) maar ik vind Kai gewoon té raar, hoe open-minded ik ook ben. Altijd dat filosofisch gedoe, neemt letterlijk 10 minuten om een vraag te beantwoorden en nadien vraag je je af in hoeverre die nu geantwoord heeft op je vraag, zo iemand is Kai. Respect voor beiden, maar geen enkele van die twee is m'n favoriet.

Die titel van persoonlijke favoriet is voor Branch Warren, de hardwerkende stier van Texas. "No one owes you anything, and ain't nobody gonna give you a damn thing. But you can have anything you want, as long as you work hard enough for it." - Branch aka The Embodiment of the American Dream. Cliché of course maar ten minste entertaining om naar zijn trainingen te kijken. Kan je niet zeggen van Phil. Jammer dat het hardcore gewichtheffen van Branch en Johnnie Jackson al bij al maar 30 seconden krijgt in de film, grote domper. Dan maken ze meer tijd voor een Ben Pakulski

Een grote stap vooruit dat men al hun mond over doet over PED's maar ver gaan ze hier totaal niet in, een opmerking van enkele ex-girlfriends van bodybuilders "dat het niet gezond is" was wel het toppunt van vaagheid. Bovendien teveel screentijd voor oninteressante mensen als Dennis Wolf en Hidetada Yamagishi en te weinig voor een legende als Jay Cutler, Branch Warren en zelfs Phil Heath. Arnold en Lou hadden elk één line als ik het me goed herinner, wat ook wel spijtig is. Waarom Ronnie Coleman ontbrak, het monster der massamonsters, is me ook een groot vraagteken.

De Golden Era (ca. Pumping Iron) was top, maar hedendaags bodybuilding is doods, en Generation Iron slaagt er niet in om daar leven in te blazen, film legt het er alleen maar dik bovenop wat een persoonlijkheid Arnold had bijvoorbeeld. Persoonlijk genoot ik er wel van omdat dit m'n sporttak is, maar er kon zoveel meer meegedaan worden. Props voor het visuele werk, maar Yudin is niet echt zeker waar ie naartoe wou met deze film, and it shows...

II

Interessant kijkje achter de schermen van bodybuilding op topniveau volgt een aantal ambitieuze kandidaten voor de titel Mr Olympia. De meest aandacht gaat uit naar titelverdediger Phil Heath en Kai Greene, zijn belangrijkste concurrent. Mickey Rourkes rasperige stem verleent gewicht en geloofwaardigheid aan deze documentaire die een breed perspectief biedt door ook aandacht te besteden aan potentiële finalisten met een interessant persoonlijk verhaal, zoals Japanner Hidetada Yamagishi en de Antilliaanse Roelly Winklaar. Oud-kampioenen als Lou Ferrigno, Ronnie Coleman en de onvermijdelijke Arnold Schwarzenegger geven waardevolle aanvullingen, onder anderen over de nog altijd bestaande misvattingen rondom deze loodzware sport. Hoewel er wat dramatische momenten zijn is de uiteindelijke finale echter niet de ultieme climax waar je op had gehoopt.