Born Strong (2017)

‘Get to tha choppaaa’

Geen idee waarom ik als iemand met een aversie naar televisiesport opeens een documentaire moest zien over een sterkste man competitie rond Arnold Schwarzenegger. 'Born Strong' (2017) begint met vier portretjes van deelnemers - ingeleid en becommentarieerd door oud-deelnemers, een sportarts en Arnold himself - in aanloop naar de beslissende competitie. De Brit Eddie Hall als de underdog die zich uit zijn volksmilieu heeft gevochten; de Litouwer Zydrunas Savickas als de heersend kampioen in de nadagen van zijn carrière; de Canadees Brian Shaw als mogelijk nieuwe titelverdediger; en de Ijslander Hafthor Bjornsson als de knokker met naamsbekendheid als 'The Mountain' uit Game of Thrones. Het enige moment dat een portretje even lijkt los te komen, is wanneer Eddie Hall met zijn vrouw op de bank zit en intieme vragen beantwoordt over hoe zijn lichaam is veranderd door de krachtsport. Zoals het effect op hun seksleven en de roofbouw die Hall op zijn eigen lichaam pleegt met deze intensieve krachttraining. De levensverwachting onder sterkste mannen ligt nu niet bepaald hoog. Hij belooft zijn vrouw met klem dat hij vroegtijdig met de slopende sport zal ophouden, maar het klinkt niet erg geloofwaardig. Hun jonge kinderen krioelen rond de bank en zijn vrouw barst in huilen uit.

Maar sterke mannen moeten toch vooral uit hun shirtje knappen en de drie andere portretjes zijn lang niet zo emotioneel geladen. Eenmaal aangekomen bij de 'Arnold Strongman Classic', wordt het een sfeerregistratie van de wedstrijd vanuit de vechters die we inmiddels kennen. De boel wordt aan elkaar gelijmd met koddige tussenanimaties die zowel scoreboards opleuken als uitleg geven bij verschillende wedstrijdonderdelen. In deze vorm biedt 'Born Strong' (2017) net wat meer context bij deze opmerkelijke krachtmetingen dan wanneer je toevallig een wedstrijd tegen zou komen. De portretjes geven binding met de sporters en laten hoegenaamd zien wat er op het spel staat wanneer ze dingen gooien, slepen of omhoog houden. De eigenlijke competitie kijkt zich aan alsof er een adrenalineverhogende titanenstrijd voltrekt. Erg diep gaat het allemaal niet en de commerciële juichpraatjes lijken eerder een middel om 'Arnold Strongman Classic' op de kaart te zetten dan om een belangrijk topic te agenderen. Maar het is verder geen onaangename documentaire en 'de sterkste man' blijft een fascinerend fenomeen om de zinloosheid ervan. Jezelf slopen voor een lichaam waar anderen zich aan kunnen vergapen.