Fun & Fancy Free (1947)

Ik sluit me hier volledig bij aan ik heb hem gekocht voor Mickey and the Beanstalk, Bongo nemen we er maar bij bovendien vond ik Mickey and the Beanstalk ook leuker als bongo! ****

Aardige Classic alweer. Dit was de 9de Classic en tevens de 4de package-film, die Disney maakte tijdens de woelige jaren van WOII en na flops zoals Bambi en Dumbo. (ja, die flopten !) Weinig geld was er over, dus het werden allemaal kortfilmpjes, verpakt tot één geheel.

Bongo & Mickey and the Beanstalk zijn niet meteen de beste kortfilmpjes maar toch is het weer genieten van de mooie tekenstijl (Brice Mack, RIP). Verder gaat de film dan vooral ten onder aan de vreselijke buikspreker-act. 3*

Zeldzame en vermakelijke tekenfilm die een tweetal verhaaltjes brengt en ook nog eens het segment van echte acteurs toevoegt. Met name dit laatste komt onbedoeld obsuur over maar de film houdt zich keurig staande. Walt Disney's laatste stembijdrage. Goed.

Zowel de Bongo film als Mickey and the Beanstalk heb ik volgens mij beiden los van elkaar in de bioscoop gezien. Beanstalk voor Beauty and the Beast en van Bongo zou ik het niet meer weten. Het zijn allebei erg goede mini-klassiekers.

Bongo ligt eigenlijk in het verlengde van Dumbo. Een film die vooral op de de kleintjes was gericht, bij wie de lieve beer wel in de smaak viel. Vooral erg verterend, maar ook met een vleugje humor.

Mickey and the Beanstalk was een erg speelse film. Met veel vrolijkheid en humor gemaakt en tevens mooi geanimeerd. Het was een gouden greep om een paar van de leukste Disney figuurtjes samen te brengen voor een deze korte speelfilm.

Vroeger hadden we de film van de tv opgenomen omdat Mickey en Donald erin meespeelden. De eerste domper was dat de film gecombineerd ging met een blije circusbeer. Ik weet nog dat ik met tegenzin ging kijken, maar dat hij achteraf gezien nog enigszins vermakelijk was.

De tweede domper was dat de bonenstaak een combinatie was van animatie en echte film. De derde domper waren de buikspreekpoppen! Er zijn twee dingen in het leven waar ik een gruwelijke hekel aan heb. Dat zijn clowns, en buikspreekpoppen (f*ck Thunderbirds)! Wie heeft dat in godsnaam verzonnen? Die poppen zijn veel te creepy, en dat is één reden waarom ik deze film vroeger maar één keer heb gezien. De tweede reden is dat ik een animatie wilde zien, en geen ouwe knar die een verhaaltje vertelt. De derde reden is dat ik ook een hekel heb en had aan die gedateerde zangstem en dito liedjes. Ik kan daar echt niet tegen. En Japie Krekel is een loser.

We blijven in de zelfde trend zitten bij Disney als de vorige films. Een compilatie van korte animaties door een gebrek aan talent door de dienstplicht in WOII (en eventueel gesneuvelden) en te kort aan budgetten. Disney zet nu al z'n troeven in door de populaire figuren Mickey, Donald en Goofy te laten meespelen. Figuren die het goed doen in korte animatie of strips, maar nooit in een langspeelfilm. Disney durft met hun iconen immers weinig buiten de lijntjes te kleuren.

Het verhaal dan? 2 kinderverhaaltjes met als bekendste Jaak en de Bonenstaak. Geen leuke verhaaltjes en dan nog meer geschikt voor korte animatie dan deze langspeelfilm. De 2 scènes die het geheel moeten lijmen zijn ook van pover niveau. Japie Krekel valt nog best mee, hij blijft één van de leukere figuren uit die tijd. Maar de buikspreekpop is wat beschamend niveau. Toen was het nog grappig, nu is dat iets uit de ouwe doos. Net als poppenkast of schaduwen op de muur met je hand is dat leuk als kinderanimatie, maar voel je je kinderlijk behandeld als ze het in een film steken. Zelfs Jef Dunham (om een hedendaags vergelijk te maken) is louter een hype die verder borduurt op enkele cultgrapjes als 'Kill You!' en 'My name is Lindsay Lohan' dat wel werkt bij studentenmiddens.

Fun and Fancy Free is dus helaas weer een zoethoudertje geworden in afwachting van de comeback van Disney die al sinds 1942 (Bambi) geen grootse film meer kon afleveren. En ook nu worden ze op hun korte animaties (al dan niet samengeplakt als grote film) voorbijgestoken door hun concurrenten van Hanna & Barbera.

Zeker geen typische classic, want dit keer bestaat de film niet uit één verhaal, maar twee korte verhalen. Het eerste verhaal gaat over Bongo, een circusbeer. Het was geen mis filmpje, maar 'k vond het tweede filmpje toch beter, als was de muziek in het eerste filmpje dan weer beter.

In het tweede filmpje komen de drie bekendste Disneyhoofdfiguren aan bod, nl Mickey, Donald en Goofy. Zoals reeds gezegd is het verhaal hier beter (het is een adaptatie van Jaak en de Bonenstaak) en grappiger.

De animaties waren goed, maar niet zo geavanceerd als het latere werk.

Tja, een beetje een buitenbeentje. Hij wist me wel te boeien (de film duurt ook maar zo'n 73 minuten), maar het is zeker geen must-see.

Een van de weinige disney classics waar ik minder over te spreken ben. Het eerste deel was saai en niet grappig, wat wel kenmerkend is voor het 2e gedeelte. Niet mijn ding deze film, ondanks dat ik een liefhebber van de classic reeks ben.

Fe fi fo fum

Ik heb vroeger wel wat Disney films gezien maar dat waren eigenlijk alleen maar de klassiekers zoals Sneeuwwitje, Aladdin, Frank & Frey, ... waardoor er dus een kleine nieuwe wereld open ging toen ik besloot om eens alles van Disney te verzamelen. Mijn eerste kennismakingen met dit soort package films (Melody Time - 2* en The Three Caballeros - 2.5*) waren nu niet echt een succes te noemen maar van deze Vrij en Vrolijk (ik heb een Nederlandse dub uit 1998 op de kop getikt) leek me wel erg interessant vanwege Mickey Mouse, Goofy en natuurlijk Donald Duck.

Maar zoals gewoonlijk bij de package films van Disney ben ik wederom eens in het zak gezet door de korte inhoud en de afbeeldingen op de achterkant van de hoes doordat die praktisch alleen maar spraken over het verhaal van Mickey & de Bonenstaak. Jah, dat krijgen we pas te zien wanneer de film al zo'n drie kwartier bezig is (en dus al ruim over de helft van de speelduur) maar daarover straks meer want de film begon toch wel degelijk met het verhaal rond Bongo, een circusbeer. En dat is een oersaai verhaal dat me werkelijk bijna nooit kon boeien. Het dansgedeelte met de andere beren was nog wel leuk maar voor de rest is dit me veel te geforceerd en absoluut niet leuk. Ik was dan ook blij eenmaal dat het eerste filmpje gedaan was en dan gebeurt er iets vreemd. Opeens komt er een echte acteur aan te pas (die dan nog eens in het Nederlands is gedubt, the horror!) en die heeft 2 buikspreekpoppen bij. Jeff Dunham is er niets tegen en ik moet eerlijk toegeven, ik vond het op zich wel leuk gedaan. Het verhaal van Mickey, Donald Duck & Goofy is meteen een schot in de roos en redt de film van een onvoldoende.

Viel me op dat dit eigenlijk op zich er wel vrij nieuw uitziet. Zoals gezegd heb ik een gedigitaliseerde versie uit 1998 en dat heeft de film precies wel deugd gedaan want je zou niet zeggen dat hij uit 1947 stamt, met uitzondering van de beelden met echte acteurs. Qua animatie is dit voor de rest nogal standaard spul maar aangezien het hier gaat om films die gemaakt werden tijdens en vlak na de jaren van Wereldoorlog II kun je ze dat niet echt kwalijk nemen. Deze package films zijn dan ook alleen maar gemaakt om nog een beetje winst te kunnen maken doordat een aantal flops zoals Dumbo ervoor zorgden dat Disney in nauwe schoenen zat. Als ik ooit de Engelse versie tegenkom van de film (of van het verhaal van Mickey & de Bonenstaak alleen) dan pak ik het waarschijnlijk wel mee doordat Fun and Fancy Free de laatste keer was dat Walt Disney himself de stem voor Mickey Mouse verzorgde. Had ik op zich wel willen horen en dan ben ik ook ineens van een gedubte Edgar Bergen vanaf.

Het verhaal van Bongo is vrij saai (ik ben sowieso al geen fan van een voice-over) maar gelukkig wordt het beste voor het laatst bewaard. De twee verhalen zijn niet evenredig verdeeld en dat is zonde want Mickey, Donald Duck en Goofy zijn een stuk interessanter dan de circusbeer. De score voor Fun and Fancy Free is dan ook een optelsom van 1* voor Bongo en 3.5* voor het verhaal van de bonenstaak.

2.25* maar we ronden het naar boven af.

Saai, al zijn de tekeningen nog best aardig voor die tijd en financiële periode waarin Disney zat. Het beertje Bongo deed me weinig en is vooral een collectie van korte sketches die ik overal weleens beter heb gezien (in Bambi bijvoorbeeld) en zeker als geheel niet interessant zijn. Die buikspreekpoppen zijn ook niet leuk en bovendien ziet die live-action er lelijk en vreselijk gedateerd uit. Het laatste deel is iets beter maar is ook niet meer prettig kijken na dat saaie eerste deel - weer opnieuw in een lange kortfilm komen is geen pretje. Bovendien is van enige opbouw geen sprake dus doen de drie personages me ook weinig. Ze hadden beter dit verhaal tot één lange film kunnen maken, dan was er meer uit gekomen, 1,5*.

Dit is één van de weinige Disney films van vroeger, die ik echt nog nooit gezien had. Niet zo vreemd, aangezien Fun and Fancy Fee sowieso erg weinig bekeken is en niet één grote animatiefilm is, maar bestaat uit twee aparte verhalen. Die verhalen kende ik overigens wel en heb ik beiden vroeger weleens gelezen in het weekblad Donald Duck.

Het verhaaltje van Bongo de circusbeer is niet zo bijzonder, maar wel mooi geanimeerd. Vooral de diverse beren zien er erg mooi uit. Het ligt een beetje in het verlengde van Dombo. Het is hier en daar nogal kinderachtig, maar de romantische insteek is op zich wel leuk gedaan. Als het verhaal voorbij is, blijkt het niet alleen Japie Krekel te zijn, die tussen de twee verhalen inzit, maar ook wat live-action. Dat buikspreekgebeuren vond ik niet al te grappig en leek ook meer een beetje tijdopvulling te zijn. Het verhaal van Mickey, Donald Duck en Goofy is wel goed en haalt het niveau duidelijk omhoog. De animatie is ook hier erg goed en het verhaaltje en de humor is wat sterker, scherper en vooral ook een stuk leuker, dan bij Bongo.

Het zorgt ervoor dat deze Fun and Fancy Fee uiteindelijk nog goed te doen is. Ook het einde, waarbij de reus nog even het dak van het huis van de buikspreker optilt, was zowaar leuk. Fun and Fancy Fee is misschien niet de bekendste of beste Disneyklassieker, maar bij lange na ook niet de slechtste en goed kijkbaar.

3,0*

Dit is weer zo een duopakket van tekenfilms die niets met elkaar te maken hebben. Bongo het beertje was wel leuk, maar was duidelijk gericht op een erg jong publiek. Beter is dan het tweede gedeelte waarin het verhaal van Mickey, Donald en Goofy met de bonenstaak wordt afgewisseld met scènes van Edgar Bergen met zijn buiksprekerspoppen en twee kinderen. Het tekenfilmpje had volgens mij beter gewerkt zonder onderbroken te worden door deze scènes, maar dan zou het wellicht niet meer zijn geweest dan één van de zovele Disney kortfilmpjes van het klassieke trio. Het is allemaal aardig, de humor is van hetzelfde niveau als de kortfilmpjes. Vooral als de reus op een moment het deuntje "Fi fa fo fum" begint te zingen, moet ik spontaan lachen. Voor die tijd moet het toch wel ergens indrukwekkend zijn geweest als we de confrontatie zien tussen de geanimeerde reus en de echte acteurs, waarbij de reus zomaar even het dak van het huis oplicht.

Disney Classic #9

Niet echt indrukwekkend. Hoewel er in het filmpje Bongo de nodige komische dingen gebeuren doet het karakter zelf mij helemaal niets. Het tweede gedeelte met Donald, Goofy en Mickey is een stuk levendiger. De tekeningen zijn trouwens vrij verzorgd maar wat die buikspreekpoppen in deze film te zoeken hebben is mij een raadsel. Ze komen op mij in ieder geval ontzettend gedateerd over.

Hoewel ik de film niet eerder heb gezien komen sommige stukken uit Fun and Fancy Free mij vaag bekend voor. Waarschijnlijk ooit eens in stripvorm in het weekblad Donald Duck tegen gekomen. Onder de streep toch een voldoende door het vermakelijke tweede avontuur.

3*

Aardig. Met name Bongo beviel me. Ik meen me dat ik hem ooit ergens eerder ben tegengekomen, maar net als avdj heb ik eerder het idee dat ik een stripversie in de Donald Duck heb gelezen. Kort samengevat was het een vermakelijk verhaaltje, aardig geanimeerd, waarbij de achtergronden minder simpel waren dan in andere Disney verzamelaars uit die tijd zoals Make Mine Music. En ten slotte waren de liedjes voor een keer ook niet onaardig.

De Disney versie van Jaap en de bonenstaak kende ik zeker nog niet. De figuren Mickey, Donald en Goofy hebben een nostalgische waarde voor mij, maar ik herinner me filmpjes met hen voornamelijk als teveel slapstick. Dat valt hier relatief mee. Ook dit verhaaltje is aardig geanimeerd, en met name de scène waarin de bonenstaak groeit is muzikaal interessant. Allereerst vanwege de interactie met het beeld, maar eigenlijk vond ik het an sich ook gewoon mooie muziek. Verder is het opvallend dat Donald en Goofy een melodie uit een opera zingen als ze denken dat er eten op tafel komt, en die melodie heb ik eerder gehoord in Dead Leaves. En ook daar vroeg ik me af uit welke opera dat oorspronkelijk komt. Hopelijk kom ik er ooit achter.

Het life-action gedeelte tussendoor had van mij niet gehoeven, maar duurt gelukkig relatief kort. Al met al dus twee aardige filmpjes, die allebei zeker 2,5* waard zijn. De eerste misschien iets meer dan de laatste, maar het ontloopt elkaar niet veel. 2,5* dus.

Fun and Fancy Free bestaat uit twee tekenfilms van pak ‘m beet 36 minuten, die samen tot één avondvullende tekenfilm zijn gecombineerd. Het eerste filmpje: Bongo is gebaseerd op het korte verhaal “Little Bear Bongo” uit 1936 van de Amerikaanse schrijver Sinclair Lewis. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse zangeres Dinah Shore. Het tweede filmpje Mickey and the Beanstalk is gebaseerd op het beroemde sprookje “Jack and the Beanstalk”. Het verhaal wordt verteld door de Amerikaanse acteur Edgar Bergen.

Oorspronkelijk zouden Bongo en Mickey and the Beanstalk uitgewerkt worden tot twee aparte, avondvullende tekenfilms, maar dat idee werd gestaakt door de financiële crisis waarin Disney verkeerde, alsmede de Tweede Wereldoorlog. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd echter alsnog besloten om beide films te produceren, maar dan als korte tekenfilms. Dit was tevens de laatste keer dat Walt Disney zelf de stem van Mickey verzorgde. Beide tekenfilms zijn uiterst vermakelijk, maar hebben weinig met elkaar gemeen, dus een echte rode draad die door de film heen loopt is er niet. Er werden wel al wat hints gegeven naar toekomstige projecten zoals Cinderella en ook de toverkunsten van de reus werden later nog eens gebruikt voor de magische kat in Alice in Wonderland.

Al met al is Fun and Fancy Free een vermakelijke compilatiefilm, maar kan ze zich net als de overige compilatiefilms niet meten met Disney’s avondvullende werk. In Nederland uitgebracht als Vrij en Vrolijk.

Altijd lastig dat stemmen, zeker op animatiefilms en musicals. Laten het net films zijn die ik vaak bekijk. En dit is een combinatie. Ik geloof dat veel (oude) Disneys ook bestempeld worden als musicals. Vrolijke/mooie (naoorlogse) muziek in deze film. Daar moet je van houden en dat doe ik dus anders zou ik ook niet zoveel musicals bekijken.

Van dvd ziet deze film er erg mooi uit. Er zit als bonus nog een korte documentaire over deze film. Japie Krekel is ook leuk, maar het verhaal met de Bongo de Beer is toch wel matig en duurt veel te lang. Heel even zijn Knabbel en Babbel nog te zien. Het heeft ook sterk weg van Dumbo en Bambi.

Waarna halverwege live-action in de film komt met Edgar Bergen en zijn twee poppen. Ik lees bij IMDb dat er wel drie versies zijn van Mickey en de Bonestaak. De cartoon uit 1947 heb ik inderdaad ook op dvd.

Vanaf dat gedeelte wordt de film echt wel heel leuk met Mickey, Donald en Goofy. Die eerste twee zijn ook altijd mijn favorieten geweest in Disney cartoons. Goofy dan juist weer wat minder. Al werkt de combinatie toch best goed net als in Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers (2004). Bergen is eigenlijk ook jeugdsentiment. Charlie McCarthy, die iedere keer commentaar levert op het verhaal wat door Bergen verteld wordt, het is toch grappig gedaan. En hierdoor leuker dan de cartoon apart. Jammer van het eerste gedeelte van deze film. Maar ja dat heb je nou eenmaal met lengte voor bioscoopfilms.

De Nederlandse stemmen zijn ook goed, maar heb weer voor de originele Engelse versie gekozen alleen nu met ondertitels. 3.0/5.0

Disney is nog steeds op de goede weg.

Na het verschrikkelijke Three Caballero's en Saludos Amigos, wist Disney zich wat te herstellen met Make Mine Music. Maar dan meer met mooie animaties dan het vertellen van een echt verhaal, hetgeen waar Disney bekend mee is geworden en in al die jaren daarna tot een succesformule heeft gemaakt.

In Fun and Fancy Free zijn gelukkig weer verhalen terug te vinden. Helaas nog niet echt op een hoog niveau en het mist ook die echte Disney magie. Toch worden de verhalen op een erg leuke manier aan ons vertelt. Het verhaal van Bongo deed me wat aan Dumbo denken. Erg aandoenlijk. Ook de animatie is hierin erg mooi. Maar het is vooral het verhaal van Mickey, Goofy en Donald die hier de show steelt. Goede animatie, een erg leuk verhaal en een zeer goede verteller.

Helaas mist het dus die echt Disney magie. Maar Fun and Fancy Free is toch wel weer een stuk beter en leuker dan zijn voorganger.

Matig.

Ik vind de Disney films vaak beter te verteren als omnibus films van kortfilms, dus op zich had ik nog wel enige verwachting hier. Al gaat het dan maar om twee films, waar meteen ook het eerste probleem ligt. De 30 minuten zijn net wat te lang voor beide kortfilms.

Bongo is voor even geinig, maar alles wordt redelijk lang uitgerokken en eigenlijk is er maar amper verhaal. Bij Mickey & the Beanstalk is het probleem vooral dat dit verhaal al zoveel maal verteld is, dat het gewoon een beetje gaat vervelen als er verder niet zo heel veel te beleven valt.

De stukjes met Cricket tussendoor zijn ook niet echt geweldig, maar de live action bits waren wel grappig. Nogal weird en on-Disney ook, allicht dat het daarom wel leuk was. Vage poppen en een beetje directere humor. Al bij al geen drama om een keertje te kijken, het duurt niet lang en hier en daar zit er wel een leuke scene, maar echt hoogstaand vond ik het toch niet.

2.0*

Viel me nog wel mee, na mijn eerdere matige ervaringen met de omnibusfilms van Disney uit deze periode. Deze bestaat eigenlijk maar uit twee verhalen, met helaas wel wat kadervertellingen eromheen die én niet zo boeiend zijn, en in de tweede helft zelfs irritant. Maar de verhalen zijn wel te doen, en een hele verbetering t.o.v. Melody Time (ja, ik weet dat die later uitgebracht is). Al is ook hier het niveau nogal wisselend, het eerste verhaal over de ontsnapte circusbeer Bongo is wat saai en mierzoet. Gelukkig is het tweede verhaal een stuk beter, met onder andere Donald Duck die z'n kortgelonte zelf is. Een topper is het niet bepaald, maar hier is prima doorheen te komen.