Kuroi Ame (1989)

Uitstekend anti-oorlogsdrama met een ijzersterke en indrukwekkende eerste 10 minuten. Naderhand kregen we de gevolgen van de atoombom te zien die zich beperkte tot een familie die gebukt gingen onder de trauma's daardoor en die vervolgens ook een voor een als gevolg van de straling kwamen te overlijden. Zeer mooi in beeld gebracht allemaal en inderdaad een zeer mooi einde.

Memorabele scène;

we zien in het begin de atoombom hangend aan een parachute langzaam naar beneden komen terwijl het leven in Hiroshima zijn normale gang ging. En dan, ineens.....De afloop weten we.

4,0*

De eerste slachtoffers van een oorlog zijn: 1) de waarheid; 2) onschuldige burgers. Deze antioorlogsfilm van Shōhei Imamura toont dat nogmaals aan.

Ad 1) met het einde van de Tweede Wereldoorlog in zicht en de Amerikanen aan de winnende hand was het inzetten van atoombommen tegen Japan volgens mij niet zozeer bedoeld om dat einde te bespoedigen, maar veeleer om indruk te maken op Stalin c.s. voor het geval dat…

Ad 2) het aantal slachtoffers onder de burgerbevolking overtreft vele malen de militairen die aan het front sneuvelen. Bovendien, jaren nadat de vijandelijkheden zijn gestaakt, ondervinden burgers in hun dagelijks leven aan den lijve nog steeds de psychische en fysieke gevolgen van de oorlog (Korea, Afghanistan, Irak, Syrië, Jemen, Palestina, enz.). Regisseur Imamura heeft van dat vaak onderbelichte aspect van oorlogsvoering het hoofdthema gemaakt van deze schrijnende film. Alle lof daarvoor.

Hoe verschrikkelijk de beelden over de menselijke verwoesting in de film ook zijn, HET beeld dat me steeds zal herinneren aan Hiroshima is die op die wereldfoto van het naakte, verbrande jonge meisje dat zich huilend op de weg bevindt, een weg die haar onvermijdelijk naar de dood zal lijden.

Imamura pakt zijn film heel subtiel aan met het verhaal te brengen van een familie die enige jaren na de ramp de symptonen van de radioactieve straling beginnen te vertonen, hun hoop, hun frustraties, hun vastklampen aan een normaal leven alsof er niets gaande is maar wel wetende dat ze stap bij stap...

Soms wat humor, maar soms ook ongemakkelijk emotioneel.

Knappe film