Alléluia (2014)

Sorry...dat is waar ook.....beetje in de war omdat hij frans gesproken is.

Maar hij zou zo tussen de franse toppers passen hoor

Deed me ook soms een beetje aan Dans Ton Sommeil (2010) denken...maar dat kan ook aan mij liggen.

Het acteerwerk is voor mij het beste aspect van de film. Lola Dueñas was indrukwekkend in Yo, también en kan dus ook dit soort verknipte karakters overtuigend neerzetten. De scene waar ze huilend van het lachen tegenover die religieuze tante zit was briljant. Laurent Lucas (Calvaire ) vond ik nog net iets overtuigender.

Visueel interessanter dan Vinyan wat mij betreft.

4*

Door het versieren van onzekere vrouwen wil Michel goedkoop geld scoren. Maar telkens gaat het mis,,mede te danken aan zijn minnares. Dit is het verhaal zo een beetje.

Net als bij Calvaire heeft de regisseur een mix genre gemaakt. Je komt humor, erotiek, drama en thriller elementen tegen. Zelfs foot fetishme krijgt aandacht. Tarantino mag het zeker niet missen.

Onze menselijke brein is ook een mix van alles. Misschien dat ik dit soort films daarom wel waardeer. Houdt het wel vermakelijk en onderhoudend.

Maar net als bij Calvaire vind ik het als geheel niet compleet. Een interessant onderwerp wordt te niet gedaan doordat er niet voldoende gas wordt gegeven. In Calvaire liep het ook allemaal uit tot niets. En hier is het weer hetzelfde verhaal. De aanval opzoeken is iets anders dan scoren. Ik heb geen doelpunt gezien.

Die snap ik niet.

Calvaire begon ook zeer onderhoudend en vermakelijk, maar laatste 20 minuten was het wat over met de pret. Het begon zo standaard te worden. Been there, done that - gevoel.

Als de regisseur nog werkt aan zijn afrondingen zal ik zijn films nog meer waarderen.

Ziek, maar soms toch sfeervol.

Ongemakkelijk en irritant, maar toch erg knap geacteerd.

De vergelijking met Sono, begrijp ik, maar deze film is duidelijk bitterder, ronduit koud en wrang en heeft t.o.v de genoemde Sono te weinig humor. Hoewel ik het allemaal knap gemaakt vind, boeit of raakt de film me te weinig en rond ik nu eens een keer niet af tot 3.5*.

Best wel een aardige thriller. Maar het hing imo toch teveel tegen het goedkope horror aan.

Toch nog een release in de bioscoop? Voor mij een serieuze overweging om nog eens te zien.

Als onderdeel van EYE Previously Unreleased.

Nare film

29 september eenmalig in Vera Zienema Alléluia | Vera Groningen - vera-groningen.nl

Vermits de film erg lang in m'n hoofd rond bleef spoken, is deze toch maar even in de herkijk gegaan. En ditmaal wist-ie me een stuk beter te bekoren. Een wervelwind aan emoties, die in gezwind tempo voorbij raast. De logica binnen het verhaal is soms ver te zoeken, maar bij deze tweede kijkbeurt kon me dat eigenlijk aan m'n reet roesten. Verder visueel zeker de moeite waard, Dacosse houdt het voetje hier wat meer op de rem dan in Amer of Couleurs, maar erg veel doet deze film er niet voor onder.

En een paar ábsolute uitschieters: het theatrale dansje rondom het kampvuur, maar voornamelijk de briljante scene met het twister-spelletje. Die blijft buiten proportioneel freaky. Net 4,0*.

"Een echte freakshow.''

Qua acteren zat alles goed in elkaar Laurent Lucas en Lola Dueñas zetten naar mijn mening

zeer overtuigende rollen neer, plus het geschreven script is in mijn ogen gewoon lekker bizar

te noemen. Van begin tot het eind heb ik mijn eigen geen moment verveeld. 4 solide sterren

van mijn kant voor Alléluia (2014).

Alléluia, weer een fantastische film van Du Welz, met uitstekend acteerwerk en erg boeiend verhaal.
Eindelijk, eens een orgineel romantisch drama zonder meteen zoetsappig of sentimenteel te worden, maar akelig en geloofwaardig overkomt, met een eenzame naïeve vrouw die hier een tikkeltje doorslaat..

Derde film van Du Welz die ik zie en wederom is het een goede, die echter net dat beetje mist om echt top te zijn. Constant is Du Welz in ieder geval wel.

Alléluia is soort van donkere thriller, met hier en daar wat zwarte humor tussendoor. Ik was niet echt bekend met de acteurs, maar ik vond dat Laurent Lucas en vooral Lola Dueñas het erg goed deden. Die laatste heeft een ontzettend sterke uitstraling, zonder dat dit gelijk staat aan knap zijn, want dat is ze zeker niet. Het verhaal is vrij eenvoudig, soms wat onlogisch, maar de uitvoering tilt het wel naar een hoger niveau.

De voortgang is soms lekker bizar, met een paar mooie scenes, die er duidelijk bovenuit springen. Het dansen rond het vuur was echt geweldig om te zien. Het had iets surrealistisch en aangenaams, terwijl de rest van de film juist veel ongemakkelijke momenten kent. Het einde vond ik dan weer lichtjes tegenvallen en iets te gemakkelijk.

Maar overall best goed dus en Du Welz is en blijft een interessante regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

De film had nergens iets wat ik waardeer , het was gewoon niet mijn soort film.

Ergens vond ik het eerste half uur niet zo sterk. Ik hou van filters met RGB kleuren, maar hier zag ik het nut niet zo. Had gewoon een neon gloed gebruikt en het was mooier. Dit was wel heel hard. Verder was de opbouw gewoon weinig bijzonder.

Later werd het dan toch meer zoals ik van Du Welz gewend ben, de [kampvuur scene is geweldig en ook het musical gedeelte was grappig. Zo waren er nog een aantal momenten die aan zwarte komedie deden denken, maar zo grappig, zwart en vreemd als in Calvaire werd het niet.

Ook de manier van filmen lag me niet perse, zo dicht op de huid geniet vaak niet mijn voorkeur, maar aangezien zowel Michel en vooral Gloria een vreemde kop hebben, heeft het ook wel wat mysterieus.

Uiteindelijk een luguber en soms grappig werkje, maar er zijn ook zat momenten dat het geheel een klein beetje dood slaat (hah!). Niet storend verder, dit is gewoon weer goed.

Een goede film van Fabrice DuWelz. Het enige wat mij nog wel een beetje stoort is dat de boel vaak net iets te veel overkomt als een social drama in plaats van dat het onheilspellende continu op de loer ligt. Dat dat laatste aan de hand is zal ook best wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur maar bij Vinyan deed ie dat toch net ietsje beter.

Alleluia is weer zo'n verknipte lovestory. We maken kennis met Gloria, die wanhopig op zoek is naar een geliefde en er blijkbaar ook alles voor over heeft. Ze komt in contact met Michel, een best wel sinister figuur die een wel erg rare rituele hobby heeft. En wat kan je zeggen; Gloria begint al erg snel te wennen aan zijn hobby. Wat toch wel een lekker bizar en zwartgallige thema met zich mee brengt. Ja, liefde maakt blind. Soms te blind...

Dat de film helaas nog erg traag wilt blijven neemt nog niet weg dat er een paar sterke en macabre stukken inzitten. Die kampvuur-scene was onvergetelijk en aan het einde wil het gelukkig nog best creepy worden. Lang leve hallucinaties. Alleen jammer dat de creepy sfeer niet echt vaak wilt opvallen.

3,5*

Het grote probleem van Alléluia is dat het er niet in slaagt de handelingen van de personages psychologische geloofwaardigheid te geven. Dit geldt natuurlijk in de eerste plaats voor de twee hoofdpersonen, maar eigenlijk ook voor veel bijfiguren (de ruzie tussen moeder en dochter in het laatste segment bijvoorbeeld). Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar Alléluia maakt niet inzichtelijk hoe dit zo heeft kunnen plaatsvinden. Ik kon me derhalve ook niet blijven interesseren voor de ontwikkelingen.

Overigens vond ik de stijl niet bijzonder: het overmatig gebruik van tegenlicht voelt als een trucje, snel gemonteerde tussensequenties zijn eerder regel dan uitzondering in dit type films en de extreme close-ups van ogen zijn ook weinig origineel.

Wat rest is het puike acteerwerk van vooral Duenas en enkele aardige momenten.

Interessant, eRCee. Dit stoorde mij tijdens het kijken van de film ook een beetje (daarom ook geen vijf sterren), maar aan de andere kant zijn er in de wereld wel voldoende verknipte mensen, die echt zo zouden handelen. Ik heb er met terugwerkende kracht eigenlijk niet zoveel moeite meer mee. Maar je moet het gedrag wel 'accepteren'.

Bizarre film met ups and downs in het verloop van het verhaal dat wat aan de trage kant is en niet zo boeiend is als het lijkt. Als kijker krijg je veel hetzelfde voorgeschoteld. Maar de manier van uitwerking mag er wel zijn. De stijl, de close-ups, de muziek en een paar creepy scènes zorgen toch voor heel wat pluspunten. De briljante scène met het twister-spelletje was top. En het grote pluspunt is het acteerwerk van de twee protagonisten die perfect gecast zijn voor deze rollen. Van verre mooi, maar wat een mysterieuze, akelige uitstraling. 7/10

Aan het einde van de film hoor je Gloria vragen of er ook een liefdesfilm draait en duidelijker kan je de film niet omschrijven. Een liefdesfilm maar dan wel één met een extreem bloederige randje.

Fabrice du Welz neemt als uitgangspunt de legendarische Lonely Hearts Killers: Raymond Fernandez en Martha Beck, die in de jaren ’40 van de vorige eeuw zo’n twintig vrouwen vermoordden. Eenzame zielen, die in de val werden gelokt met een contactadvertentie.

En zo begint dan ook, de over vier aktes verdeelde film. Laurent Lucas speelt de rokkenjagende gladjanus Michel die in Gloria (Lola Dueñas met zowel grandioze als waanzinnige mimiek) echter vrij gauw zijn kompaan vindt. Het feit dat Gloria obsessief verliefd op Michel is, blijkt al snel voor- en nadelen te hebben. Ze worden op een desastreuze manier slaaf van hun emoties. Volkomen verliefd, volkomen van elkaar afhankelijk en elkaar volkomen manipulerend. Dat bloederige spel van de twee hoofdpersonages kan alleen maar leiden tot hun morele ondergang.

Dit alles speelt zich af op druilerige Waalse locaties, en met de afwezigheid van kunstlicht, close-ups en het handheld camerawerk lijkt het soms alsof al het goede is vertrokken met de noorderzon. Alles draagt bij aan een prachtige maar ongemakkelijk drama, waarin veel mooie scenes maar ook zeer bloederige scènes voorkomen.

Achteraf blijkt de bijna saaie opening van de film een prima opening. De film start met een tamelijk standaard situatie waarin een zielige vrouw wordt bedrogen door een womenizer. Ach en wee, en veel sympathie voor de bedrogen vrouw. Dit zijn de obligate condities waaronder het verhaal langzaam zijn vorm vindt. In eerste instantie niet heel bijzonder. Gezien het thrillerlabel ligt het wraakmotief immers erg voor de hand. Dus wat nu? is dan de terechte vraag. Wordt het gaap of wordt het nog wat. Spannend en interessant bijvoorbeeld.
En op het moment dat die vraag oprijst, komen langzaam en verrassend de werkelijke contouren van het verhaal boven drijven en gaat de film een spannende en interessante kant op.
Een verhaal dat er anders uitziet dan verwacht. Een verhaal dat psychologische terreur en dwang verkent en in donkere hoekjes van de menselijke geest belandt. Ook een verhaal dat absurde surrealistische scènes afwisselt met platte gore. En tenslotte een verhaal dat twee getormenteerde zielen samenbrengt waardoor de film in een dreigende en ongemakkelijke sfeer van gekte, bezittingsdrang en jaloezie terechtkomt. Een sfeer die beangstigend en prachtig tegelijk is.
Somber gefilmd en aldus de sinistere atmosfeer benadrukkend door de keuze voor grauwe kleuren, grijze weersomstandigheden en mooie maar treurig stemmende locaties.
In deze atmosfeer van grauwheid en somberheid met onderliggende dreiging is een beetje verlichting welkom. Die verlichting is er weinig. Te weinig. Slechts één scène schiet mij te binnen als de gekke Lola Dueñas opeens een lied aanheft terwijl zij op het punt staat een dode vrouw in stukken te snijden. Surrealisme ten top en bevrijdend humoristisch tot en met.
Een hilarisch moment, dat overigens alleen dan werkt als de personages geloofwaardig serieus en zonder speelse bijwerkingen zijn uitgewerkt. Strak en herkenbaar vormgegeven met vaste normen en waarden en voorspelbaar gedrag. Personages die niet van hun lijn afwijken. De contradictie in het gedrag van Lola Dueñas doet het 'm in dit ene hilarische geval. Een ijzersterke scène die naar meer smaakte.
De personages blijven ondanks hun voorspelbaarheid een mysterieuze uitstraling houden. De traumatische achtergronden en oorzaken voor hun gedrag worden nooit helemaal duidelijk. Het blijft bij vingerwijzingen en tipjes. De verleiding om dieper in de zieleroerselen van de personages te duiken wordt een film lang gepareerd. De film blijft daardoor prettig kijkbaar en verzandt niet in verklarende valkuilen die vertragend werken en het kijkplezier onnodig afremmen.
Fijne film en Lola Dueñas staat vanaf nu in mijn top10 van doodenge vrouwen.

Grandrieux, ben jij het?

De stijl van Du Welz ligt me overigens niet helemaal. De manier waarop hij zijn verhaal verteld gaat me na een tijdje tegenstaan, en ik word er licht onrustig van. Dat heb ik niet vaak, maar het is een gevoel vergelijkbaar met iemand die te langzaam een mop vertelt, terwijl je naar de clue toe wilt. Ook de visuele stijl bekoort me niet, morsig en oud. Wel haalt de man mooie prestaties uit zijn acteurs, en ook de soundtrack is dik in orde. Het laatste kwartier haalde voor mij de film onverwacht terug naar een 7, echt sterk. Al ben ik er nog niet over uit wat ik van het einde vind.

3,5*

Vincent Cahay: Alleluia OST [Ending song] Générique Du Film - YouTube

Dit nummer in combinatie met de aftiteling blijft fenemonaal, sluit de film nog even af in een ontzettende duistere sfeer?

apart.

Sterk psychologisch horror drama. Goed gespeeld en prachtig in beeld gebracht. Erg sfeervol.

4*

Sterke film...

Op voorhand wist ik niet dat deze gebaseerd is op ware gebeurtenissen, wat het alleen maar beter maakt.

Prima vertolkingen ook van alle acteurs.

Laurent Lucas speelt in veel dergelijke psychologische thrillers die me prima bevielen zoals Harry, un Ami Qui Vous Veut du Bien (2000), Calvaire (2004), Lemming (2005), Dans Ma Peau (2002)

Dit is een remake van deze The Honeymoon Killers (1969)

Wel een stuk sterker dan het origineel.