Alléluia (2014)

Wederom een behoorlijk intense ervaring met Du Welz aan het stuur. Ook zonder cinematograaf Debie is dit visueel een érg knappe film. In combinatie met de afwisselende soundtrack geeft dit energetische stukjes tot gevolg - met als hoogtepunten het dansen rond het vuur en de climax van de film in de hagel. Qua acteerwerk krijgen de twee kinderen in de film een vermelding, hun prestatie kruipt onder de huid.

Wie van de waanzin en de wrange humor van Calvaire hield gaat hier ook aan zijn trekken komen. Alleluia voelt aan als een bijzonder duivels liefdesverhaal waarbij de liefde eigenlijk vooral is vervangen door krankzinnigheid.

Alleluia is een gitzwarte liefdesparabel die meer dan eens uitmondt in een naargeestige nachtmerrie. Met Manu Dacosse (oa. Amer, Strange Color of Your Body's Tears) achter de camera was Debie al snel vergeten. Visueel constant erg mooi en af en toe - in combinatie met de pompende muziek - zelfs érg indrukwekkend. Er zit zowaar een scene in die qua effect in de buurt kwam van de zwart-wit inversie scene uit La Vie Nouvelle. Qua sfeer zijn er sowieso duidelijk raakvlakken met het werk van Grandrieux. Toch voorziet Du Welz zijn film opnieuw van voldoende eigenheid door de toevoeging van zijn gekende - weliswaar gitzwarte - humor. De vertolkingen van de twee hoofdpersonages en de kinderen in de film verdienen ook zeker een vermelding.

Let wel, deze film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Het plot is redelijk repetitief en de acties van de personages zijn niet altijd even logisch. Krankzinnigheid lijkt te overheersen en dan worden de grenzen van het normale wereldje natuurlijk wat overschreden. Dit werd ook pijnlijk duidelijk door enkele mensen in de zaal die voortdurend moesten lachen op de verkeerde momenten. Blijkbaar bij de verkeerde film beland en niet goed wetende hoe te reageren op de wat hardere en vooral vreemdere scenes.

Geen nood, Seam. Dit is zeker niet Du Welz' crowd pleaser, misschien zelfs z'n ontoegankelijkste en meest experimentele film tot nu toe. Beste cinema-ervaring (en zelfs film-ervaring) in lange tijd. Zwartgallig, bevreemdend en waanzinnig (sterk)!

Weer volop van genoten.

Colt 45 pik ik binnenkort nog wel mee, maar dat voelt vooraf al niet echt als een vintage Du Welz aan. Deze film wel, al duurde het toch even alvorens ik het doorhad. Het begin is rustig, na een kwartiertje schiet Alléluia echter in een versnelling waar de film nooit meer uitkomt.

Duisterder dan Du Welz' eerdere films denk ik, maar toch niet zonder humor. Hoe leuk is het dat Lucas weer met een Gloria verenigd wordt? Of die maffe zangscene? Of het hoogtepunt, met Dueñas' manische lachje terwijl Lucas over Afrika aan het vertellen is. Dat zijn toch de momenten waar Du Welz excelleert.

Debie wordt niet echt gemist, al weet Dacosse hem nooit echt te evenaren. Toch is het werk van Dacosse absoluut de moeite, zeker wanneer het niet kapotgeëdit wordt zoals in Amer of Couleurs. Soundtrack sterk, acteerwerk sterk.

En dan spiraalt Du Welz maar verder. Venijnig filmpje met een hoop hoogtepunten en zonder zwakke momenten. Hij maakt niet zo heel veel films, maar als hij iets uitbrengt is het toch echt de moeite. Gelukkig is hij nu alweer bezig aan z'n nieuwe film, geen 6 jaar wachten dus.

4.5* en een uitgebreide review

Toch een halfje erbij. Heb vooral moeite met het gebrek aan motivatie bij Gloria, waardoor het geheel nogal ongeloofwaardig overkomt. Niet dat ik een (simplistische) achtergrondschets nodig heb, maar ik voel gewoon niet wat haar drijft. Gaandeweg komt ze oprechter over, maar wat wil je ook met een verloop zoals hier. Deze ongeloofwaardigheid legt direct ook een zwartkomische laag over de gebeurtenissen heen, waardoor ik mijn verwachtingen moest bijstellen en de film toch wel ontzettend genietbaar wordt. De waanzinnigheid bouwt zich verder uit en wordt ondersteund door enkele manische filmische hoogstandjes (kampvuurdans, twistertrip). Het uiterlijk van de film is sowieso ijzersterk, zoals verwacht.

Vond het vooral lastig om de film goed aan te voelen. Neem bijvoorbeeld hoe Michel met een simpele handomdraai (stukje The African Queen naspelen) Gloria's gemoedstoestand totaal kan veranderen. Belachelijk eigenlijk als je de film serieus benadert. Je zou zeggen dat het kortstondige musicalelement voldoende aanwijzing is om het juiste gevoel te pakken te krijgen, maar ik bleef in de bioscoop wat op twee gedachten hinken. Volgens mij vind ik de film inmiddels een stuk beter als een over the top zwarte komedie, zodanig vormgegeven dat een herziening geen straf zal zijn. Al kan het cinematografisch misschien nóg beter. Zo'n scène in het weiland tegen de zon in geschoten komt bij mij net te afgezaagd over (wat ik eigenlijk niet mag vinden als Malick/Lubezki fan ). Het einde is ook een vette knipoog en bevestigt wel dat mijn verwachtingspatroon me enigszins in de weg heeft gestaan. De 'LUX' aanhef boven de cinema had overigens wel achterwege mogen worden gelaten, dat komt op de een of andere manier kitscherig over in zijn directheid.

Opnieuw een fantastische film van Du Welz. Hij bevestigt hier de uitzonderlijke klasse van Vinyan, maar levert tegelijkertijd een hele andere film af. De film is een trip van a tot z, surrealistisch niet in alleen in de situaties, maar ook geheel doorgetrokken in de personages. Deze kennen hun eigen logica. Acteerprestaties zijn formidabel, Lola Dueñas (die ik gek genoeg nog nooit in een film heb gezien) is een gouden zet en speelt een heel moeilijke rol met verve. De muziek is soms pompend, soms melancholisch, maar wel altijd precies toegepast op het juiste moment. Die aftiteling ook!

Alleluia overtuigt vooral door alle elementen glorieus te verbinden. De film is constant zwartkomisch, maar zonder daarmee voor te veel reliëf te zorgen. Het is een een soort inkijkje in een paralel universum met stuk voor stuk prachtige locaties in het vaak toch enigszins vervallen of tenminste verouderde Frans-Belgische grensgebied. Dat huis in de akte 2: de tegeltjes, de kelder etc., alles klopt.

Ook visueel is de film zeer sterk. Gefilmd op 16 mm en een behoorlijke korrel en telkens in dienst van het verhaal. Veel meer dan Vinyan is Alleluia ook een acteursfilm, maar dat loopt wel behoorlijk hand in hand. Beiden versterken elkaar daarin. Du Welz, die in interview aangaf na Colt 45 (waar hij was ontslagen) behoorlijk in de put te zitten, zag deze film als een kans om zich als regisseur te rehabiliteren en iets te maken waar hij vol achterstond. De beste films ontstaan toch op die manier.

Ik geef deze film een 0,5* minder dan Vinyan, maar vindt hem nauwelijks minder goed. Vinyan had door het onderwerp en de omgeving (en Beart) misschien net nog dat beetje extra. Laten we hopen dat Du Welz vooral dit soort films blijft maken.

De eerste film die ik zie van Du Welz. Een soort gitzwarte komedie met een flink horrorrandje. Ik had er niet zo veel moeite mee dat de motivaties van Gloria wat vaag bleven. Vond dat net de humor en de schokfactor versterken en volgens mij werd daar ook op gemikt. Wat ik minder begreep is waarom Michel het zo lang bij haar uithield. Hij was duidelijk van slag door haar gedrag en dat al snel. Hij heeft niets te winnen door in haar buurt te blijven, zou ik zeggen. Zeker in de latere scènes niet meer.

Logica is niet echt het belangrijkste hier, echter. Het gaat meer over de bizarre rit. Ik vond vooral het komische aspect geslaagd, zeker omdat dit humor is die echt oncomfortabel wordt bij tijden. De twee hoofdrolspelers zijn ook wel perfect gecast. Geen prettige mensen om naar te kijken, maar probeer je ogen er maar eens van af te houden. Ook de stijlwisselingen werkte voor mij wel. Het oogt goedkoop en groezelig, maar zit toch vol kleine visuele experimenten of maffe keuzes in soundtrack of belichting.

Wat Alléluia echter wat naar beneden haalde voor mij was het herhalende aspect. Het patroon van verleiden en moorden lijkt iets te veel op elkaar na een tijdje. Daar komt bij dat een slot die draait om de redding van een kind in combinatie met een gewetenprobleem van Michel opvallend ongeïnspireerd aanvoelt voor zoiets als dit. Vond het een onbevredigend slot in ieder geval. Ik had iets meer absurds verwacht, in lijn met de rest van de film.

Wel tijd voor Calvaire en Vinyan nu.
3,5*

Vandaag lag de Blu-ray op de mat en ben er zodra de avond viel gelijk maar even ingedoken....heerlijke film die naar mijn idee weer een typische franse knaller is en zoals die alleen uit frankrijk kunnen komen....en daar bedoel ik mee een "In your face film"gestoord,freaky ....visueel erg sterk en ook de soundtrack mag er wezen.

Ook deze film uit frankrijk is niet voor de tere zieltjes .

Het acteerwerk van de twee hoofdrol spelers is subliem....de vrouw kende ik niet maar de man komt me wel bekent voor,ik moet zeggen ik vind het beide engerts

Op naar de volgende Du Welz.

Ziek, maar soms toch sfeervol.

Ongemakkelijk en irritant, maar toch erg knap geacteerd.

De vergelijking met Sono, begrijp ik, maar deze film is duidelijk bitterder, ronduit koud en wrang en heeft t.o.v de genoemde Sono te weinig humor. Hoewel ik het allemaal knap gemaakt vind, boeit of raakt de film me te weinig en rond ik nu eens een keer niet af tot 3.5*.

Derde film van Du Welz die ik zie en wederom is het een goede, die echter net dat beetje mist om echt top te zijn. Constant is Du Welz in ieder geval wel.

Alléluia is soort van donkere thriller, met hier en daar wat zwarte humor tussendoor. Ik was niet echt bekend met de acteurs, maar ik vond dat Laurent Lucas en vooral Lola Dueñas het erg goed deden. Die laatste heeft een ontzettend sterke uitstraling, zonder dat dit gelijk staat aan knap zijn, want dat is ze zeker niet. Het verhaal is vrij eenvoudig, soms wat onlogisch, maar de uitvoering tilt het wel naar een hoger niveau.

De voortgang is soms lekker bizar, met een paar mooie scenes, die er duidelijk bovenuit springen. Het dansen rond het vuur was echt geweldig om te zien. Het had iets surrealistisch en aangenaams, terwijl de rest van de film juist veel ongemakkelijke momenten kent. Het einde vond ik dan weer lichtjes tegenvallen en iets te gemakkelijk.

Maar overall best goed dus en Du Welz is en blijft een interessante regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

Ergens vond ik het eerste half uur niet zo sterk. Ik hou van filters met RGB kleuren, maar hier zag ik het nut niet zo. Had gewoon een neon gloed gebruikt en het was mooier. Dit was wel heel hard. Verder was de opbouw gewoon weinig bijzonder.

Later werd het dan toch meer zoals ik van Du Welz gewend ben, de [kampvuur scene is geweldig en ook het musical gedeelte was grappig. Zo waren er nog een aantal momenten die aan zwarte komedie deden denken, maar zo grappig, zwart en vreemd als in Calvaire werd het niet.

Ook de manier van filmen lag me niet perse, zo dicht op de huid geniet vaak niet mijn voorkeur, maar aangezien zowel Michel en vooral Gloria een vreemde kop hebben, heeft het ook wel wat mysterieus.

Uiteindelijk een luguber en soms grappig werkje, maar er zijn ook zat momenten dat het geheel een klein beetje dood slaat (hah!). Niet storend verder, dit is gewoon weer goed.

Een goede film van Fabrice DuWelz. Het enige wat mij nog wel een beetje stoort is dat de boel vaak net iets te veel overkomt als een social drama in plaats van dat het onheilspellende continu op de loer ligt. Dat dat laatste aan de hand is zal ook best wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur maar bij Vinyan deed ie dat toch net ietsje beter.

Alleluia is weer zo'n verknipte lovestory. We maken kennis met Gloria, die wanhopig op zoek is naar een geliefde en er blijkbaar ook alles voor over heeft. Ze komt in contact met Michel, een best wel sinister figuur die een wel erg rare rituele hobby heeft. En wat kan je zeggen; Gloria begint al erg snel te wennen aan zijn hobby. Wat toch wel een lekker bizar en zwartgallige thema met zich mee brengt. Ja, liefde maakt blind. Soms te blind...

Dat de film helaas nog erg traag wilt blijven neemt nog niet weg dat er een paar sterke en macabre stukken inzitten. Die kampvuur-scene was onvergetelijk en aan het einde wil het gelukkig nog best creepy worden. Lang leve hallucinaties. Alleen jammer dat de creepy sfeer niet echt vaak wilt opvallen.

3,5*

Het grote probleem van Alléluia is dat het er niet in slaagt de handelingen van de personages psychologische geloofwaardigheid te geven. Dit geldt natuurlijk in de eerste plaats voor de twee hoofdpersonen, maar eigenlijk ook voor veel bijfiguren (de ruzie tussen moeder en dochter in het laatste segment bijvoorbeeld). Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar Alléluia maakt niet inzichtelijk hoe dit zo heeft kunnen plaatsvinden. Ik kon me derhalve ook niet blijven interesseren voor de ontwikkelingen.

Overigens vond ik de stijl niet bijzonder: het overmatig gebruik van tegenlicht voelt als een trucje, snel gemonteerde tussensequenties zijn eerder regel dan uitzondering in dit type films en de extreme close-ups van ogen zijn ook weinig origineel.

Wat rest is het puike acteerwerk van vooral Duenas en enkele aardige momenten.

Bizarre film met ups and downs in het verloop van het verhaal dat wat aan de trage kant is en niet zo boeiend is als het lijkt. Als kijker krijg je veel hetzelfde voorgeschoteld. Maar de manier van uitwerking mag er wel zijn. De stijl, de close-ups, de muziek en een paar creepy scènes zorgen toch voor heel wat pluspunten. De briljante scène met het twister-spelletje was top. En het grote pluspunt is het acteerwerk van de twee protagonisten die perfect gecast zijn voor deze rollen. Van verre mooi, maar wat een mysterieuze, akelige uitstraling. 7/10

Aan het einde van de film hoor je Gloria vragen of er ook een liefdesfilm draait en duidelijker kan je de film niet omschrijven. Een liefdesfilm maar dan wel één met een extreem bloederige randje.

Fabrice du Welz neemt als uitgangspunt de legendarische Lonely Hearts Killers: Raymond Fernandez en Martha Beck, die in de jaren ’40 van de vorige eeuw zo’n twintig vrouwen vermoordden. Eenzame zielen, die in de val werden gelokt met een contactadvertentie.

En zo begint dan ook, de over vier aktes verdeelde film. Laurent Lucas speelt de rokkenjagende gladjanus Michel die in Gloria (Lola Dueñas met zowel grandioze als waanzinnige mimiek) echter vrij gauw zijn kompaan vindt. Het feit dat Gloria obsessief verliefd op Michel is, blijkt al snel voor- en nadelen te hebben. Ze worden op een desastreuze manier slaaf van hun emoties. Volkomen verliefd, volkomen van elkaar afhankelijk en elkaar volkomen manipulerend. Dat bloederige spel van de twee hoofdpersonages kan alleen maar leiden tot hun morele ondergang.

Dit alles speelt zich af op druilerige Waalse locaties, en met de afwezigheid van kunstlicht, close-ups en het handheld camerawerk lijkt het soms alsof al het goede is vertrokken met de noorderzon. Alles draagt bij aan een prachtige maar ongemakkelijk drama, waarin veel mooie scenes maar ook zeer bloederige scènes voorkomen.

Achteraf blijkt de bijna saaie opening van de film een prima opening. De film start met een tamelijk standaard situatie waarin een zielige vrouw wordt bedrogen door een womenizer. Ach en wee, en veel sympathie voor de bedrogen vrouw. Dit zijn de obligate condities waaronder het verhaal langzaam zijn vorm vindt. In eerste instantie niet heel bijzonder. Gezien het thrillerlabel ligt het wraakmotief immers erg voor de hand. Dus wat nu? is dan de terechte vraag. Wordt het gaap of wordt het nog wat. Spannend en interessant bijvoorbeeld.
En op het moment dat die vraag oprijst, komen langzaam en verrassend de werkelijke contouren van het verhaal boven drijven en gaat de film een spannende en interessante kant op.
Een verhaal dat er anders uitziet dan verwacht. Een verhaal dat psychologische terreur en dwang verkent en in donkere hoekjes van de menselijke geest belandt. Ook een verhaal dat absurde surrealistische scènes afwisselt met platte gore. En tenslotte een verhaal dat twee getormenteerde zielen samenbrengt waardoor de film in een dreigende en ongemakkelijke sfeer van gekte, bezittingsdrang en jaloezie terechtkomt. Een sfeer die beangstigend en prachtig tegelijk is.
Somber gefilmd en aldus de sinistere atmosfeer benadrukkend door de keuze voor grauwe kleuren, grijze weersomstandigheden en mooie maar treurig stemmende locaties.
In deze atmosfeer van grauwheid en somberheid met onderliggende dreiging is een beetje verlichting welkom. Die verlichting is er weinig. Te weinig. Slechts één scène schiet mij te binnen als de gekke Lola Dueñas opeens een lied aanheft terwijl zij op het punt staat een dode vrouw in stukken te snijden. Surrealisme ten top en bevrijdend humoristisch tot en met.
Een hilarisch moment, dat overigens alleen dan werkt als de personages geloofwaardig serieus en zonder speelse bijwerkingen zijn uitgewerkt. Strak en herkenbaar vormgegeven met vaste normen en waarden en voorspelbaar gedrag. Personages die niet van hun lijn afwijken. De contradictie in het gedrag van Lola Dueñas doet het 'm in dit ene hilarische geval. Een ijzersterke scène die naar meer smaakte.
De personages blijven ondanks hun voorspelbaarheid een mysterieuze uitstraling houden. De traumatische achtergronden en oorzaken voor hun gedrag worden nooit helemaal duidelijk. Het blijft bij vingerwijzingen en tipjes. De verleiding om dieper in de zieleroerselen van de personages te duiken wordt een film lang gepareerd. De film blijft daardoor prettig kijkbaar en verzandt niet in verklarende valkuilen die vertragend werken en het kijkplezier onnodig afremmen.
Fijne film en Lola Dueñas staat vanaf nu in mijn top10 van doodenge vrouwen.

De stijl van Du Welz ligt me overigens niet helemaal. De manier waarop hij zijn verhaal verteld gaat me na een tijdje tegenstaan, en ik word er licht onrustig van. Dat heb ik niet vaak, maar het is een gevoel vergelijkbaar met iemand die te langzaam een mop vertelt, terwijl je naar de clue toe wilt. Ook de visuele stijl bekoort me niet, morsig en oud. Wel haalt de man mooie prestaties uit zijn acteurs, en ook de soundtrack is dik in orde. Het laatste kwartier haalde voor mij de film onverwacht terug naar een 7, echt sterk. Al ben ik er nog niet over uit wat ik van het einde vind.

3,5*

Intrigerende misdaadthriller van Belgische makelij waarbij een duivels koppel er wel een geheel vreemde relatie op nahouden. Gloria wordt aanvankelijk afgebeeld als een naïeve alleenstaande vrouw die valt voor de charmes van de gladde oplichter Michel. Blijkbaar gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen wat het allemaal nog indringender maakt.

Psychologische terreur neemt echter de bovenhand in hun relatie waarbij ze als koppel op zoek zijn naar geld en macht. Alleen het onhebbelijke jaloerse kantje van Gloria maakt het "werk" van Michel er niet makkelijker op. Om de situatie meester te zijn, het vertrouwen op te wekken van zijn slachtoffers, moet hij nu eenmaal met hen naar bed.

De film straalt één en al somberheid uit. De beeldkwaliteit was ook maar groezelig, maar dat was misschien ook de bedoeling. Wat volgt zijn ongemakkelijke scènes, bloedrode scènes ook als resultaat van hun obsessie van elkaar. Zeer knap geschoten met vele close-ups waardoor de emoties (of de doordringende ogen) goed tot uiting komen. Geen evidente film, dat is zeker...

Fabrice du Welz & Laurent Lucas, het koningskoppel in psychologische horror. Een film over een smerig ziek stelletje met een nogal markante levenswijze, waar ook Lola Dueñas een geweldige rol neerzet. En du Welz weet dit weer fantastisch in beeld te brengen, 1 van de beste in zijn soort wat mij betreft.

Sfeervolle en soms absurdistische film van regisseur Fabrice du Welz, die binnen dit soort verhalen duidelijk het meest op zijn plaats zit. Alléluia kent een lekker hoog tempo, veel oog voor detail en uitstekend acteerwerk van de twee volwassen hoofdrolspelers. De voortdurende onvoorspelbaarheid laat de kijker te allen tijde gissen naar de afloop en die stelt gelukkig niet teleur. Wel jammerlijk is dat de film niet echt een gevoel of emotie in de kijker oproept, waardoor het uiteindelijk niet veel verder komt dan sterk geschoten vermaak. Echt spannend of gruwelijk wil het evenzeer niet worden, maar Du Welz weet altijd wel waar er sfeer te halen valt en zet daar maximaal op in. Ik heb in ieder geval de volle 95 minuten aan de buis gekluisterd gezeten.

Alleenstaande moeder Gloria [Lola Dueñas] komt via een contactadvertentie in contact met Michel [Laurent Lucas], een man met een psychologische aandoening waardoor hij gelooft dat hij iedere vrouw in zijn macht kan krijgen. Gloria valt als een blok voor Michel en laat haar dochtertje [Sorenza Mollica] achter voor een leven met Michel. In het begin helpt Gloria Michel om zijn dodelijk verlangens te bevredigen, maar door haar jaloerse woede-uitbarstingen veranderen de verhoudingen. Met haar zachtaardige blik is Dueñas werkelijk angstaanjagend als de zorgzame, eenzame moeder die verandert in een volstrekt onvoorspelbare psychopaat. Du Welz stijlvolle regie verbeeldt Gloria’s psychische transformatie en vooral de slotconfrontatie met Solange [Héléna Noguerra] en haar dochter [Pili Groyne] is indrukwekkend. Deze macabere, zwartkomische horrorfilm is koren op de molen voor genrefans. Gebaseerd op het verhaal van de Amerikaanse seriemoordenaars en Raymond Martinez Fernandez (AKA ‘The Lonely Hearts Killers’) dat in 1969 al aan de basis stond van het controversiële The Honeymoon Killers.