Club Sándwich (2013)

Hele leuke film met echt sublieme deadpan humor. Enorm genoten van de awkward situatiehumor, het gespeel met de cheap off-season elementen, de erg ongemakkelijke maar aandoenlijke communicatie tussen Hector en Jazmin en het worstelen van Paloma daarmee. Ook buiten de joke excecutions om, zorgt de ongemakkelijke atmosfeer voor ook veel glimlachjes. Eimbcke weet op een subtiele wijze de karakteruitdieping het narratief van genoeg vaart te voorzien. Erg leuk.

Ik was best verbaasd over de lage notering in de publieksstand voor deze film. Maar ergens had ik het ook wel kunnen weten, ik had de indruk dat ik het meest van de film genoot van iedereen in de zaal. Deze Eimbcke lijkt me in ieder geval een stuk toegankelijker dan de vorige. Eimbcke kiest wel weer voor een beperkte omgeving, een hotelletje ditmaal. Ook is er weer een jongen van wie het leven gedurende de film een klein stukje verder komt. Club Sandwich komt van de drie Eimbckes het dichtste bij een komedie. Al haalt de film die humor vooral uit lichte uitvergrotingen van de ongemakkelijke situaties die bij de soort van driehoeksverhouding in de film en Eimbckes gevoel voor timing. Zorgvuldig gemaakt, liefdevol en erg consequent qua toon. Hooguit misschien wat minder uniek dan zijn vorige films. Maar fijn is het, heel fijn.

4.0*

Het aanschouwen van een moeder en haar tienerzoon die in het naseizoen een vakantie aan het zwembad van een appartementencomplex doorbrengen en dat ook nog eens heel lethargisch doen, is op zich geen spannende cinema. Af en toe wordt de lethargie onderbroken door een plons in het zwembad of met het eten van een club sandwich. Dialogen zijn er weinig. Dat is jammer want de weinige dialogen zijn best amusant. Aan de andere kant is het trouwens ook heel goed mogelijk dat de beperkte uitwisseling van woorden ervoor zorgt dat de dialogen niet aan kwalitatieve inflatie onderhevig zijn.

Het opduiken van een derde personage in de vorm van een tienermeisje doorbreekt de sleur en brengt wat spanning in de film. Met haar inbreng kristalliseert de thematiek zich helder uit. Club Sandwich is een film over het eigenzinnige gedrag van hormonen en het besef dat de kindertijd niet is te conserveren, maar biologischerwijs wordt verstoten door de puberteit. Een onontkoombaar feit waar de moederfiguur niet moeiteloos mee omgaat.

Mooie rol van Maria Renée Prudencio die haar gevoelens met een veelzeggende mimiek prachtig uit. Ze probeert bijna wanhopig de mutatie van haar zoon naar de volwassenheid te vertragen door gemeenschappelijke rituelen te benadrukken. Met matig succes. Haar geknakte ego dat haar onbarmhartig influistert dat ze niet meer de enige vrouw is in het leven van haar zoon, weet Prudencio grandioos gestalte te geven.

De film heeft naast de innerlijke strijd van de moeder ook ruime aandacht voor de strijd die de jongen voert. Die strijd is meer praktisch van aard. Hij heeft duidelijk minder behoefte aan moederlijke zorg dan voorheen. Het valt niet mee om los te geraken van zijn immer aanwezige moeder. Bovendien is het erg lastig om zijn plots ontwaakte seksuele driften op de met zijn moeder gedeelde hotelkamer te ontladen.

De innerlijke worstelingen van beide personages worden door schrijver/regisseur Fernando Eimbcke heel behoedzaam, heel rustig en heel fijnzinnig gevisualiseerd. In een prachtige scène ergens aan het eind van de film waarin moeder, zoon en meisje een dagje naar het strand gaan, komen al die gevoelens en gedragingen op een ruwe manier heel fijntjes samen. Wat mij betreft de meest ontsluitende scène van de film.

Bijzonder aardige film.

Een moeder brengt de vakantie door in een hotel met zwembad samen met haar zoon van vijftien. Daar ontmoet de zoon voor het eerst een meisje van zijn leeftijd. Dit is een wel heel erg minimale film. Er gebeurt zo weinig en de "vakantie" is zo saai dat het ook wel weer erg leuk is. En dan zit er uiteindelijk toch ook nog een leuke opbouw in de film. Het is allemaal heel subtiel gedaan maar het komt ook heel echt en eerlijk over. Ik heb best wel genoten van dit kleine filmpje. En zo zie je maar dat je met een simpele low budget film toch wel degelijk iets moois kan maken. Als ik dan denk aan de enorme budgetten die worden besteed aan een gemiddelde Hollywood film dan is dit ongeveer het tegenovergestelde. Maar wel met een beter resultaat dan de gemiddelde cliché Hollywood film. Al zal een film als dit waarschijnlijk geen groot publiek trekken.