The Fallen Idol (1948)

Prima film hoor die gesitueerd is in een groot statig huis en draait om Philippe, zoon van een ambassadeur die vaak weg is (zijn moeder ook) en de butler (Ralph Richardson) en diens vrouw, beiden werkzaam in die ambassade . Philippe is een jochie dat zich stiekem verschuilt boven aan de trap om daar de gesprekken tussen volwassenen af te luisteren. Het wordt voor hem allemaal nog verwarrender wanneer hij allerlei geheimen moet onthouden van die volwassenen, die te maken hebben met een verhouding van die butler. Philippes loyaliteit ligt bij de butler, want die is tenminste aardig voor hem, maar toch raakt ie verstrikt in allerlei leugens, die het allemaal van kwaad tot erger maken.

De rol van de butler wel interessant, hij maakt er ook een puinhoop van en komt ongewild in een onaangename situatie terecht. Ik had het met beiden te doen, want ze zijn beiden an sich wel sympathiek! Afijn, ik ga niet teveel verklappen, want dat is spoilen, maar de manier waarop die netelige situatie opgelost wordt vond ik een beetje suf. Dat zie je wel vaker helaas bij dit soort in het begin erg onderhoudende thrillers. De vergelijkingen met Hitchcock zijn desondanks zeer terecht! Vier welverdiende sterren!

Bovengemiddelde klassieker welke prima te bekijken. Wel is het niet vlekkenloos, zo merk je dat de situaties soms wel te geforceerd zijn, en dat geldt ook voor het acteerwerk van de jongen, vooral hij wist me niet te overtuigen. Met de rest, en met het acteerwerk van de volwassenen, zit het echter wel goed. Het is een genremix, met name drama, thriller en romantiek. De kern van het verhaal, over een butler die een relatie heeft met twee vrouwen, wordt vooral vanuit het perspectief van de jongen verteld. 3*

Sterke op en top Britse thriller, ik verbaas me over het magere gemiddelde en de zuinige commentaren. Het jongetje acteerde erg goed vond ik, en ook Richardson doet het prima als aimabele butler die gehuwd is met een strenge helleveeg, een griezelige Sonia Dresdel. De opbouw van het drama is knap, en hoewel ik me verbaasde over de aanpak van Baines na het ongeluk moet dat ook in het tijdsperspectief gezien worden: een buitenechtelijke relatie zou hem en zijn geliefde ongetwijfeld het nodige kosten (het was dan wel niet strafbaar maar zou weinig goeds doen voor baan en reputatie).

Reed weet ook mooi de spanning op te bouwen, bijvoorbeeld tijdens het verstoppertje spelen, maar ook op het einde als Phile nog bijna alles weet te verpesten met zijn naïeve drang de waarheid te verkondigen. Overigens ironisch dat Baines gered wordt door de weigering van zijn toch zo propere vrouw het zand met haar afdruk op te ruimen. Visueel is er ook weinig mis met The Fallen Idol- zowel de scenes in het grote huis als de spaarzame maar knap geschoten buitenscenes ademen een en al sfeer.

Goeie film over een jongetje die denkt getuige te zijn van een moord. Op zich niet echt een origineel verhaal over een buitenechtelijke relatie, maar omdat het verteld wordt vanuit het perspectief van het jongetje krijgt de film een hele andere insteek. Een sterke eerste helft waar de spanning er goed in zit. De tweede helft komt de geloofwaardigheid omtrent de personages soms wat in gedrang.

Lange tijd wat vlak, maar tegen het eind komt het los, zowel narratief als visueel. Om met dat laatste te beginnen: de nachtelijke vlucht van Philippe (erg knappe kindrol van Bobby Henrey!) is fraai in beeld gebracht en doet ook wat denken aan The third man. Maar het beste voor mij zit aan het eind, in een scene dat alles zich ten goede kan keren maar dat Philippe daar dan persé nog 'de waarheid' over wil vertellen. Ik zat echt onrustig op mijn stoel te schuiven en bijna naar het beeld te roepen dat 'ie z'n kop moest houden. Als je thematisch hier de titel bij betrekt, dan wordt het nog interessanter, want je kan de vraag stellen of Philippe aan het eind bewust probeert zijn voormalig held toch te laten boeten. Hoe dan ook, prima film. Maar met Graham Greene als scenarioschrijver en Carol Reed als regisseur verwacht je ook niet anders.

Ik was - uiteindelijk tevergeefs - aan het wachten tot deze film enigszins op gang zou komen. Ergens halverwege vindt er weliswaar een wezenlijke plotontwikkeling plaats, maar ook daarna komt het niet echt op gang. Een behoorlijk saaie en kleurloze film. Ondanks de speelduur van zo'n anderhalf uur leek het erg lang te duren. Geen spanning, geen boeiend verhaal en geen personages om enige binding mee te krijgen. Het acteerwerk is ook nogal vlak.