The Fallen Idol (1948)

Hoe raakt een kind in de knoop met de waarheid.....

Tegenvallend geheel, vooral ook, omdat ik met geen enkel van de karakters enige sympathie voelde.

Er zitten dan ook geen echt grote sterren in deze film, die handelt over een wat vreemd jongetje en een butler, en wat vage verhalen op de achtergrond, en een vreemd ongeluk.

Ralph Richardson trekt deze film niet. Dat wordt pijnlijk duidelijk.

Vooruit, laat ik er alsnog 2.5* van maken.

Hmmm.... geen hoogvlieger, geen briljante ongeëvenaarde cinema of iets dergelijks, maar evengoed heb ik me prima vermaakt.

Ik kon me juist erg inleven met het jongetje Philip en ik had erg met hem te doen, eigenlijk. Al die stomme grote mensen... hij mag geen geheimen verklappen, maar krijgt ook op z'n kop als hij liegt. Wat moet je in zo'n wereld? Blij zijn als je ouders eindelijk weer thuiskomen, natuurlijk!

3,5*

Vond het best een aangename film. Natuurlijk is het geen meesterwerkje, maar ik vond het geheel best interessant en ook de acteerprestaties waren bovengemiddeld. 3,5*

Een voorbeeld van een met passie gemaakte, prachtige na-oorlogse artistieke zwartwit film, die doet denken aan films van Hitchcock. Het script is knap geschreven: je ziet het verhaal door de ogen van een kind, die aan den lijve ondervindt dat volwassenen verwarrende maatstaven hebben over liegen en de waarheid spreken. De magnifieke rol van Ralph Rischardson springt in het oog.

Carol Reed maakte tussen zijn twee bekendste films (Odd Man Out en The Third Man) deze wat vergeten thriller vanuit kinderperspectief. De beroemde cameraman Robert Krasker is hier in tegenstelling tot de twee eerder gememoreerde films niet binnenboord, maar dat maakt de film visueel niet minder aantrekkelijk. Het huis, een ambassadewoning met een gigantische vestibule, wordt uitstekend als locatie uitgebuit. Graham Greene die het scenario van The Third Man schreef is hier wél aanwezig. Hij zorgt voor een erg broeierige uitwerking van het gegeven, zoals gezegd uit kind perspectief. Afgezien van de muziek oogt de film erg modern en doet feitelijk niet onder voor pakweg Taste of Fear (1961) of The Innocents (1961) (films van bijna 15 jaar later). Met name Dresdel en Morgan springen eruit in de cast respectievelijk als de jaloerse echtgenote en de miskende minnares. Vergeten parel.

Ik was er minder stuk van dan zou moeten, mocht ik de recensies geloven. Vondt het wat traag. De karakters wat vlak en op het einde begon het joch me te irriteren.

Prima film hoor die gesitueerd is in een groot statig huis en draait om Philippe, zoon van een ambassadeur die vaak weg is (zijn moeder ook) en de butler (Ralph Richardson) en diens vrouw, beiden werkzaam in die ambassade . Philippe is een jochie dat zich stiekem verschuilt boven aan de trap om daar de gesprekken tussen volwassenen af te luisteren. Het wordt voor hem allemaal nog verwarrender wanneer hij allerlei geheimen moet onthouden van die volwassenen, die te maken hebben met een verhouding van die butler. Philippes loyaliteit ligt bij de butler, want die is tenminste aardig voor hem, maar toch raakt ie verstrikt in allerlei leugens, die het allemaal van kwaad tot erger maken.

De rol van de butler wel interessant, hij maakt er ook een puinhoop van en komt ongewild in een onaangename situatie terecht. Ik had het met beiden te doen, want ze zijn beiden an sich wel sympathiek! Afijn, ik ga niet teveel verklappen, want dat is spoilen, maar de manier waarop die netelige situatie opgelost wordt vond ik een beetje suf. Dat zie je wel vaker helaas bij dit soort in het begin erg onderhoudende thrillers. De vergelijkingen met Hitchcock zijn desondanks zeer terecht! Vier welverdiende sterren!

Bovengemiddelde klassieker welke prima te bekijken. Wel is het niet vlekkenloos, zo merk je dat de situaties soms wel te geforceerd zijn, en dat geldt ook voor het acteerwerk van de jongen, vooral hij wist me niet te overtuigen. Met de rest, en met het acteerwerk van de volwassenen, zit het echter wel goed. Het is een genremix, met name drama, thriller en romantiek. De kern van het verhaal, over een butler die een relatie heeft met twee vrouwen, wordt vooral vanuit het perspectief van de jongen verteld. 3*

Sterke op en top Britse thriller, ik verbaas me over het magere gemiddelde en de zuinige commentaren. Het jongetje acteerde erg goed vond ik, en ook Richardson doet het prima als aimabele butler die gehuwd is met een strenge helleveeg, een griezelige Sonia Dresdel. De opbouw van het drama is knap, en hoewel ik me verbaasde over de aanpak van Baines na het ongeluk moet dat ook in het tijdsperspectief gezien worden: een buitenechtelijke relatie zou hem en zijn geliefde ongetwijfeld het nodige kosten (het was dan wel niet strafbaar maar zou weinig goeds doen voor baan en reputatie).

Reed weet ook mooi de spanning op te bouwen, bijvoorbeeld tijdens het verstoppertje spelen, maar ook op het einde als Phile nog bijna alles weet te verpesten met zijn naïeve drang de waarheid te verkondigen. Overigens ironisch dat Baines gered wordt door de weigering van zijn toch zo propere vrouw het zand met haar afdruk op te ruimen. Visueel is er ook weinig mis met The Fallen Idol- zowel de scenes in het grote huis als de spaarzame maar knap geschoten buitenscenes ademen een en al sfeer.

Goeie film over een jongetje die denkt getuige te zijn van een moord. Op zich niet echt een origineel verhaal over een buitenechtelijke relatie, maar omdat het verteld wordt vanuit het perspectief van het jongetje krijgt de film een hele andere insteek. Een sterke eerste helft waar de spanning er goed in zit. De tweede helft komt de geloofwaardigheid omtrent de personages soms wat in gedrang.

Lange tijd wat vlak, maar tegen het eind komt het los, zowel narratief als visueel. Om met dat laatste te beginnen: de nachtelijke vlucht van Philippe (erg knappe kindrol van Bobby Henrey!) is fraai in beeld gebracht en doet ook wat denken aan The third man. Maar het beste voor mij zit aan het eind, in een scene dat alles zich ten goede kan keren maar dat Philippe daar dan persé nog 'de waarheid' over wil vertellen. Ik zat echt onrustig op mijn stoel te schuiven en bijna naar het beeld te roepen dat 'ie z'n kop moest houden. Als je thematisch hier de titel bij betrekt, dan wordt het nog interessanter, want je kan de vraag stellen of Philippe aan het eind bewust probeert zijn voormalig held toch te laten boeten. Hoe dan ook, prima film. Maar met Graham Greene als scenarioschrijver en Carol Reed als regisseur verwacht je ook niet anders.

eRCee
Hij is immers vlak voor het einde aangespoord door Julie om alsnog de waarheid te vertellen.
En hij heeft het niet goed gezien want vanuit zijn oogpunt leek het alsof Baines haar wel geduwd had.
Dat einde werkte mij ook op de zenuwen haha.
Wel wat zuinige beoordeling.

Ja, het kan vanuit onschuld zijn, maar hoe duid je de titel dan kappeuter?

Akkoord. Je ziet ook (lijkt het) dat Baines zich gaandeweg steeds minder met Philippe bezig houdt, of daar achtelozer in wordt. En dan aan het eind de moeder die eigenlijk niet in beeld komt (of althans niet in close-up), maar wel haar intrede doet, waarmee de rol van Baines helemaal uitgespeeld is.

Schitterende, meeslepende film over een eenzaam jongetje, wiens vader diplomaat is en geen tijd voor hem heeft en zijn moeder al lange tijd in een buitenlands sanatorium verblijft.

Zijn enige vriend is de butler van de ambassade waar hij woont.

Zonder dat hij er erg in heeft komt hij terecht in een web vol leugens en bedrog wat uiteindelijk leidt tot de dood van een van de hoofdpersonen.

Ralph Richardson (als de butler), Michele Morgan als de beeldschone Julie en Sonia Dresdel als de vrouw van de butler zijn fantastisch.

Maar Bobby Henrey als het kind (Philippe) steelt de show.

Een van de beste vertolkingen van een kind-acteur die ik ooit gezien heb.

Henrey was na deze film nog slechts in 1 film te zien en vertrok als jonge volwassene naar de VS,waar hij eerst bij een belastingkantoor in New York werkte en vanaf 2001 in een kerk in Greenwich, als kapelaan.

Klassieker.

Ik was - uiteindelijk tevergeefs - aan het wachten tot deze film enigszins op gang zou komen. Ergens halverwege vindt er weliswaar een wezenlijke plotontwikkeling plaats, maar ook daarna komt het niet echt op gang. Een behoorlijk saaie en kleurloze film. Ondanks de speelduur van zo'n anderhalf uur leek het erg lang te duren. Geen spanning, geen boeiend verhaal en geen personages om enige binding mee te krijgen. Het acteerwerk is ook nogal vlak.