Dune (1984)

Door de boeken ben ik nooit heengeraakt. Teveel oninteressante bullshit en achtergrondverhaal.

Iedereen mag dan wel zeuren over een te snel tempo in deze film, ik kan er alleen maar blij mee zijn. Simpel gezegd, ik wil hier geen 6 of 9 uur naar kijken.

Film is verder perfect volgbaar, ook voor diegene die de boeken niet gelezen hebben en de games niet gespeeld hebben. Erg basic verhaaltje zelfs. Wat mij betreft had er ook nog wel wat uitgecut mogen worden, want vooral het begin was niet al te boeiend.

Lynch weet gelukkig wel een aantal sfeervolle, en donkere, scenes te tonen. Ook de wormen, al helemaal voor die tijd, vond ik erg geslaagd. Muziek was redelijk kut, uitgezonderd Brian Eno's werk, en ook het acteerwerk was uiterst wisselvallig. Kyle MacLachlan slaat een belachelijk figuur (lijkt teveel op dat kereltje uit That 70s Show ?), maar de evil baron en z'n goons zijn erg leuk en over-the-top.

Eens het eerste uur doorgeworsteld wordt dit nog een leuk filmpje. Vlot tempo, wat nodig is bij dit soort epische nonense, weinig uitdieping (^O^) en vooral veel lol. 3* krijgt het van mij. Eén van de betere epische sci-fi films die ik al gezien heb. Jammer voor Lynch dat ze er ooit eerst een boek over geschreven hebben.

Ik ken het boek niet, ik ken de games niet en ik ken de miniserie niet. Desondanks waren de namen van de regisseur en een aantal castleden (Dourif!) al genoeg om mijn interesse te wekken. En dus ging deze film in de speler. Maar waar ik bij het grootste deel van Lynch's oeuvre geboeid heb zitten kijken (en enkel meer wilde), hoopte ik bij Dune dat het na een half uurtje eindelijk afgelopen zou zijn. Ik was bijna vergeten hoe lang een slechte film kan duren.

Anyway, dit gedrocht kon mij dus totaal niet boeien. Plot was niet eens zo heel moeilijk te volgen, maar werd wel bijzonder oninteressant gebracht, waardoor ik al snel genoeg kreeg van al dat gezeur. Verder werd er erg matig geacteerd (MacLachlan zou voor deze film per direct de Keanu Reeves- prijs mogen krijgen), ziet de film er lelijk uit en is het gewoon één grote, chaotische zooi. Vooral dat hardop denken was lachwekkend slecht. Misschien dat de fans van het boek er iets mee kunnen, maar geef mij de Lynch van Twin Peaks, Mulholland Drive en Eraserhead maar. Hier kon ik echt niets mee.

1 ster.

SFX van wisselende kwaliteit en een verhaal wat zich voortsleept. Dat laatste hoort wel bij boeken zoals deze en is ook niet te vermijden vrees ik. Toch is het wel redelijk vermakelijk allemaal en door te komen. Niet al te serieus nemen deze film!

Ik ben geen fantasy fan, en ik zal er hoogstwaarschijnlijk ook nooit één worden. Als men echter David Lynch op de affiche ziet staan, dan durft men al eens een uitzondering te maken op de regel. Zo leek het mij zelfs een goed idee om meteen voor de “extended edition” te gaan, kwestie van nog wat meer van Lynch’s cinematografie te kunnen proeven – diezelfde “extended edition” waar Lynch zich achteraf volledig van heeft gedistantieerd, met recht en reden als u het mij vraagt.

De visuele kant van de film valt echter dik tegen: de kitsch is nooit veraf, en over het algemeen doet de spuuglelijke eighties-setting alleen maar walgen. De special effects hebben daarentegen een soort Michel Gondry-charme in zich: de reusachtige wormen zijn in het Lynch-universum tegelijk beangstigend, schattig en absoluut ongeloofwaardig. Gondry dus.

Toch kon Lynch beter, want wie ‘The Elephant Man’ heeft gezien weet hoe Lynch met enkele abstracte beelden de sfeer volledig naar zijn hand kan zetten. ‘Dune’ oogt echter meer als een mislukte ‘Star Trek’-try-out, en niet als een ambiteus Hollywood-project waar miljoenen zijn in gepompt.

We mogen echt niet alleen fulmineren op de regisseur, want het verhaal op zich is al tenenkrullend genoeg. Ik kan doorgaans niets met rivaliserende dynastieën die al schietend door de kosmos suizen en bovendien onuitspreekbare namen hebben, maar ‘Dune’ neemt zichzelf daarenboven zodanig serieus dat je haast niets anders kunt voelen dan plaatsvervangende schaamte. Profetieën worden te nadrukkelijk in het wilde weg gefluisterd, om over de acteurs maar helemaal te zwijgen...

Wat ik gezien heb was gewoon een ontzettend smakeloze film, zonder gevoel voor tact of subtiliteit op wat voor vlak dan ook. Zelfs de potentieel interessante muziek wordt de nek omgewrongen door gierende gitaren, zoals die alleen in de befaamde eighties bestonden. Pijnlijk…

1,75*

Dit is de MOEDER van alle SF!

Boeiend... begin to eind!

Je moet er wel tijd voor nemen, maar de moeite waard!

La Shy Hulud

A long time ahead in a galaxy far, far away

Wanneer ik een Lynch voor een luttele bedrag van 3.90€ tegenkom kan ik het toch niet laten om hem mee te pakken, al ziet de hoes er nog zo slecht gekopieerd uit. Lynch is iemand die geniale films kan maken zoals Mulholland Dr maar ook serieuze tegenvallers zoals Blue Velvet. In ieder geval mag hij zich met Dune in de eerste categorie steken.

Ik ben al een tijd aan het nadenken op de goede woorden om het verhaal van Dune en zijn effect op mij uit te leggen maar het lukt me gewoon niet. Dit hier is de beste poging. Lynch creëert op zijn eigen wijze een universum dat kleurrijk, vaak walgelijk, op sommige momenten niet te volgen is maar tegelijkertijd wel één dat verschrikkelijk episch overkomt en laat ik daar nu net van houden. Ik heb de boeken nooit gelezen, ik wist zelfs niet dat er boeken van bestonden voor ik de naam van Frank Herbert op de openingscredits zag verschijnen als schrijver van het Dune verhaal, maar ik had eerlijk gezegd niet zo heel veel last om het verhaal te volgen. In het begin is het allemaal wat verwarrend met de vele personages die tevoorschijn komen inclusief moeilijke namen maar de kracht van de film is dat het blijft boeien. Ik heb nu wel maar de 'korte' versie van 137 minuten gezien maar ik kan me moeilijk voorstellen dat de langere versie van 176 minuten zo verschrikkelijk saai zou zijn. Ik ben er best wel benieuwd naar vooral omdat Lynch met die versie helemaal niets wil te maken hebben. Er is eigenlijk maar één ding dat ik niet zo goed begrijp en dat is de reden van de vete tussen Paul en Feyd. Is het gewoon omdat hij een Harkonnen is? Minpuntje dat hier automatisch op volgt is dat het gevecht tussen beide echt wel wat langer had mogen duren met sowieso meer actie. Het gevecht werd even tussen pot en pint opgelost en leek meer weg te hebben van grandma gone wild. Misschien brengt de extended version hier dan weer soelaas.

Qua effecten was Dune ook een vreemde rit. In het begin lijkt het allemaal ontzettend treurig (de 'schilden' die werden gebruikt bij het gevecht tussen Paul en Gurney!) maar even vaak ziet het er best wel mooi uit. Vooral de wormen werden mooi in beeld gebracht. De muziek was hier trouwens wel perfect voor. In het begin was ik teleurgesteld dat Badalamenti niet de keuze was voor de soundtrack maar Toto doet dit zonder twijfel even goed. Volgens mij zou ik het zonder de beelden maar half zo goed vinden.

De reden dat ik Lynch echt ben gaan appreciëren was zijn magnifieke reeks, Twin Peaks. Vind het dan ook altijd leuk om een aantal acteurs hier van terug te zien in het merendeel van zijn films. MacLachlanheb ik volgens mij nog nooit ergens anders in zien spelen dan in een Lynch film. In ieder geval, hier is hij weer lekker op dreef. Op mijn dvd hoes staat hij wat heroïsch op de kaft en dat gaat hem niet helemaal lekker af, al kan het ook aan de slechte kwaliteit liggen. Film is trouwens wel legaal gekocht en ziet er voor de rest even normaal als elke andere film uit. Soit, in de film komt hij gelukkig wel tot zijn recht maar MacLachlan is niet de enige acteur waarvoor Dune de moeite is. Persoonlijk vond ik de rol van Sting als de coole Feyd nog het meest memorabel maar de rollen van The Baron en zijn onderdanen zijn zonder twijfel even waard. Als één van de weinige vrouwen staat Francesca Annis toch ook nog wel haar mannetje. Het is dan ook een mooie verschijning, toch voor ze verandert naar een Reverend Mother.

Wederom een uitstekende film van Lynch. De effecten zien er soms niet uit maar het geeft zo'n lekker cheesy gevoel aan de scènes. Qua cast en muziek zit het wel goed en vooral Sting is een meerwaarde aan de film. Als ik de extended version ooit tegenkom voor niet veel geld gaat die ook nog wel mee naar huis.

4*

Ben een groot liefhebber van David Lynch. Maar deze film is toch zeker zijn minste naar mijn mening.

Er zitten erg mooie beelden in maar het verhaal stond mij niet zo aan. Ik ben niet zo meteen een groot liefhebber van het genre.

De acteerprestaties vond ik nogal geforceerd maar de muziek was wel een pluspunt. Mooie en passende soundtracks.

Ik blijf de acteerprestaties erg jammer vinden, de cast vond ik zeker niet slecht.

Maar toch een vermakelijk geval.

3*

Het is natuurlijk David Lynch' visie op het boek en daardoor mis je wel eens wat of drukt hij er erg zijn eigen stempel op maar de film an sich is een fenomenaal stukje SF met een geheel eigen sfeer, sublieme cast en hoge spanningsboog.

Brad Dourif als Piter De Vries en Kenneth McMillan als Baron Harkonnen zijn geniaal vies en Kyle MacLachlan blijft de ultieme Paul Atreides.

Jürgen Prochnow als Duke Leto zet ook een zeer goede balans neer tussen een arrogante leider aan de ene kant en kwestbare echtgenoot en vader aan de andere.

Als kind was ik helemaal verzot op Dune. Let wel: het eerste deel van de boekenserie, de film zelf viel me heel erg tegen nadat ik hem voor enkele euro's had aangeschaft. Toen ik hem vervolgens 3 jaar later nog eens bekeek viel het me uiteindelijk weer mee, om vervolgens nu weer heel erg tegen te vallen. Op zich is het ergens wel leuk als je mening iedere keer weer veranderd bij het zien van een film, maar ik kan me op het moment toch niet voorstellen dat ik me er nog een vierde keer aan ga wagen. De film is namelijk uitzonderlijk saai.

Ik ben in dat opzicht al blij dat ik de 'korte' versie van 137 minuten gezien heb, want nog een half uur extra had ik waarschijnlijk niet aangekund. Kyle MacLachlan is zeer ongeinspireerd, Francesca Annis kijkt ook maar wat voor zich uit, terwijl Patrick Stewart, Sting, Max van Sydow en Brad Dourif te weinig tijd krijgen om echt iets met hun rollen te doen. Kenneth McMillan is eigenlijk de enige echt goeie acteur hier, maar door de geslaagde make-up zijn er fijnere dingen om naar te kijken. En dan die hinderlijke voice-overs die vrij duidelijk maken dat het onmogelijk is om zoveel stiltes in een film te laten vallen zonder uitleg. Dat gefluister werkt op de zenuwen en komt heel geforceerd over.

De special effects zijn in veel opzichten een lachertje. De wormen zien er nog goed uit, maar zodra we beelden zien van die fantastische forcefields rondom pakken wordt het allemaal heel knullig en hilarisch. Wat betreft make-up zit het wel goed, maar zodra de film eindelijk de stiltes doorbreekt vallen de epische actiescenes toch wel tegen in vergelijking met andere science-fiction films uit die tijd.

Ik moet toegeven dat de kostuums en design toch best mooi is in veel gevallen, maar dit zorgt uiteindelijk niet voor een fijne zit door de film. Ik ga me toch maar eens richten op de Children Of Dune-miniserie in de hoop dat we tegenwoordig iets beter zijn in het omzetten van klassieke boeken naar het scherm. Komt overigens ook nog eens bij dat Lynch absoluut niet de juiste regisseur is voor dit soort films, een Spielberg of een Scott had hier toentertijd veel meer mee kunnen doen.

De film heeft tijdens het kijken heel lang op een onvoldoende gestaan, kon er totaal niets van maken. Het enige wat nog een beetje entertainde was het "waar ken ik die ook alweer van" spelletje, want, bekende gezichten genoeg. Toen de laatste twee hoofdstukken begonnen werd de film een stuk beter, en de bombastische muziek ook. Dus nog net een piepkleine voldoende 2.5

Vervelend. Dit is echt zo'n film waar je binnen 3 minuten al van weet: 'dit wordt hem niet voor mij'.

Buitengewoon vervelend verhaal dat me absoluut niet kon boeien (kan gebeuren), dat ook nog eens onvoorstelbaar slecht geregisseerd is (dat mag dus niet gebeuren).

Alleen die 'intro' al waar door een mevrouw (die later nauwelijks meer voor komt) rechtstreeks aan de kijker zogenaamd de situatie van de planeten en hun bewoners en leiders wordt uitgelegd: hilarisch gewoon!!! wat een zooitje zeg.

Het enige aardige aan de film (ken het boek verder niet) is dat het wel visueel van alles uit de kast trekt en of het nu geslaagd is of niet, het is vaak wel gedurfd.

maar zoveel personages waar je echt geen idee van hebt wie ze zijn en wat ze nou precies willen... komaan! Niet dat ik echt zit te wachten op een 5 uurs versie, maar dit schoot ook bepaald niet op zo.

Lynch is een van de meest consistent interessante regisseurs aller tijden, maar dat ook hij vervelende films kan maken bewees hij met Dune. Sterker nog, kijkens naar de film zou je niet denken dat hij daarvoor al Eraserhead en The Elephant Man gemaakt had. Het is bij Dune net alsof iemand miljoenen dollars gegeven heeft om zijn eerste film te maken. De mooie sets en aparte kostuums en make-up waren al klaar, dus daar kon het niet mis mee gaan, maar vervolgens heeft de amateur geen idee wat hij er mee aan moet. Dat ik dat nog eens over Lynch zou schrijven.

Het begint al bij de mislukte opening waarin Virginia Madsen de kijker toespreekt om even de situatie uit te leggen, gevolg door lelijke computerbeelden met een saaie voice-over die wat planeten introduceren en hun onderlinge relaties toelicht. Dit is zo'n beetje de meest verschrikkelijke manier om zo'n film te starten en het geeft meteen aan dat je te maken hebt met een rampzalig scenario, dat zelfs zo ver gaat door regelmatig gedachten in voice-overs neer te zetten. Op zich niet zo vreemd, ware het niet dat het meestal om heel korte, simpele gedachten gaat die van het gezicht af te lezen zijn. Lynch' andere werk gaat heel erg uit van kijkers die mee kunnen denken. Deze doet juist het tegenovergestelde, alsof het meest simpele gebaar te hoog gegrepen zou zijn voor het publiek. Niet dat het zo heel vreemd is, want de rest van het scenario is een nauwelijks te volgen zooitje, waar logica regelmatig compleet over boord gegooid en waar personages maar wat doen en soms op plaatsen verschijnen waar ze niet kunnen zijn (dat kleine meisje dat bijvoorbeeld bij de climax doodleuk zomaar bij de kwaadaardige keizer in het vertrek verschijnt). Voeg daar de meeste duffe dialogen aan toe en laat ze dan ook nog eens emotieloos uitspreken door acteurs die er duidelijk geen zin in hebben en je krijgt een vreselijk saaie filmervaring.

Gelukkig is het ook nog een actievol epos, dus moet er genoeg te genieten zijn van de beelden en de actie. Of niet? Ik had nooit gedacht dat Lynch een goede actieregisseur zou zijn en dat blijkt te kloppen. Maar dat hij werkelijk niet weet hoe hij de imposante sets moet filmen is een verrassing. De film ziet er gewoon niet uit, zelfs al viel het me op dat er wel moeite gestoken was in de art-direction. Die gevechten in die blokken kan toch niemand verdedigen?

Maar goed, dat is mijn gevoel bij de hele film. Dit is een van de weinige gevallen waar ik niet kan begrijpen dat iemand er ook maar iets goeds in ziet. Zelfs de positieve recensies zijn niet echt verhelderend. Lynch zag het zelf als een mislukking en een nare ervaring om te maken en dat straalt er vanaf, want er zit geen spatje ziel in Dune. Het ergste was at ik dat na tien minuten al helemaal door had. Zelden zo'n moeite gehad om iets uit te zitten.

Een ramp.
1*

Blijkbaar ben ik niet enige die deze film lang links heeft laten liggen. Een aantal nachten van hypnotische Lynch cinema heeft mij doen besluiten Dune maar eens te aanschouwen...

Er is veel tijd gestoken in decors, die soms nog redelijk ogen. Maar voor de rest heeft Duine een enorm duffe en lelijke uitstraling. De cast bestaat uit een boel klinkende namen, maar hun prestaties zijn ver onder de maat. De gehele vertelling voelt behoorliojk stroef aan en boeit bitter weinig. Enige sfeerschepping is op het contro te schrijven van de score van Toto, maar het is vooral een grandioos thema van Brian Eno wat moeiteloos alle kwantiteit ferm overschaduwd.

"Father... father, the sleeper has awakened!"

Erg goede film. Nadat ik gister de langere versie heb gezien heb ik mijn stem iets verhoogt. De kritiek die ik eerst had kwam voornamelijk door de slechte kwaliteit van de versie die ik eerst had. Daarbij komt ook dat de langere versie in vele opzichten beter is dan de originele versie. Er zijn een paar scènes weg gehaald, waaronder helaas ook de proloog van Virginia Madsen, maar er is ook weer veel bijgekomen. De nieuwe proloog met artwork uit de film vond ik zeker ook gelaagd en door de uitleg begrijp je de film veel beter. De extra scènes vond ik ook erg goed en ik begrijp niet waarom ze die weg gehaald hebben. Ik miste, vooral aan het eind, nog wel wat zoals bijvoorbeeld een stuk waarin Thufir Hawat gewoon iets tegen Paul zegt aan het einde. De film eindigt nog steeds vrij abrupt en dat is best jammer.

De effecten vond ik erg goed. De wormen zijn echt geweldig gemaakt. De sets en kostuums zijn net als bij Flash Gordon (een andere Dine de Laurentiis-productie) erg goed. Al zijn ze hier wat natuurlijker en realistischer. Het word ook nergens echt nep en het gebruik van blue-/green-screens valt nauwelijks op.

Erg goed geacteerd. Patrick Stewart zet een erg goede Gurney Halleck neer. Freddie Jones ziet er hier heel anders uit als gewoonlijk (in Krull, een jaar eerder bijv.) dat komt denk ik door de mega-wenkbrauwen die hij hier heeft, hij deed het ook weer erg goed. Siân Phillips is ook erg goed, ook vind ik het knap hoe ze haar haar weg hebben gewerkt want in The Battle for Endor (één jaar later) heeft ze wel gewoon weer haar, dus lijkt het me sterk dat ze voor Dune echt kaal was. Max von Sydow was ook een erg goede Doctor Kynes. Francesca Annis, Leonardo Cimino, Brad Dourif, Dean Stockwell en Sean Young waren ook erg goed. Kyle MacLachlan was ook wel redelijk. Sting vond ik een beetje matig acteren.

De muziek van Toto was ook erg goed. Volgens mij is er geen enkele andere film (en zeker geen andere SF-film) die zo'n soort score heeft.

De film lijkt ergens een beetje op een soort boek. Omdat je telkens hoort wat de personages denken. Dat vond ik eerst een beetje irritant maar eigenlijk maakt het de film alleen maar duidelijker. Ik moet ook nog steeds een keer Dune van Frank Herbert lezen.

Net als Star Wars speelt Dune helemaal in de ruimte. Ik vind het een erg mooi verhaal en ik hou wel van dit soort Sceince-fiction. Wel zitten er een paar kleine fouten in de film zoals dat ze het aan het eind laten regenen op Arrakis maar daardoor gaan wel alle wormen dood.

Erg goede, een beetje excentrieke film die ik zeer vermakelijk vond.

De ban is gebroken. Ik kan mijn recordhouder wegstrepen. Ik heb hem al een jaar of 8,9 liggen en heb 'em nu pas gezien. Ik heb nog nooit een film in bezit gehad, waarvoor een kijkbeurt zo lang duurde. Het was de laatste film van Lynch die ik nog moest zien en helaas blijkt het ook echt wel zijn minste. Die vrees was ongetwijfeld een van de mogelijke oorzaken van het lange uitstellen. Aan de andere kant ben ik blij dat het gelukkig geen echt slechte film is gebleken.

Er mankeert van alles aan. De plot springt alle kanten op en het verloop van het verhaal is bijzonder onboeiend en interesseerde me geen reet meer. Veel met name grotere sfx zijn echt heel armoedig en de look van de film voelt sowieso erg verouderd aan. Lynch was denk ik niet de juiste regisseur voor een grootse avonturen sci fi film. Hij zal vast ook niet de vrijheid hebben gehad die voor hem belangrijk is (?). Tegelijk zijn er ook genoeg scenes die wel leuk zijn. Het creaturedesign ziet er prima uit en hoe maffer de personages, hoe leuker de film. De meeste scenes rondom die zwevende dikzak bijvoorbeeld. Verder merk je op momenten dat het hele verhaal potentie had.

En dus heb ik gemende gevoelens. Lynch weet door de pluspunten de meubels te redden, maar zijn ongelooflijk constant hoge niveau, weet hij hier niet halen. 3 sterren.

In het rijtje aparte films die David Lynch geregisseerd heeft, is Dune absoluut geen uitzondering. Een futuristische actiefilm met een vreemd verhaal en een behoorlijk budget, waar Lynch op momenten niet echt raad mee lijkt te weten en een behoorlijke tijdsduur voorspellen vooraf niet veel goeds. Toch vond ik het geen slechte film en viel het me achteraf gezien nog reuze mee.

Het verhaal sprak me totaal niet aan en na vijf minuten, waarbij we de hoogst aparte presentatie van het verhaal hadden gehad, werd het langzaam wat beter. Sommige zaken spraken me ook wel aan. Zo is het design en de setting best wel mooi. Aan de ene kant is dat goudkleurige hartstikke fout, maar hier vond ik het wel wat hebben. Ook de maffe en rare personages zorgden regelmatig voor het nodige vermaak. Verder zaten er opvallende effecten in. Effecten die niet altijd even goed waren, maar desondanks toch iets bijzonders hadden. Vooral die mensen in de blokken en de gevechten daarmee, waren zeer vermakelijk.

Daar staat tegenover dat er ook genoeg aan Dune mankeert. Vooral het acteerwerk en de dialogen zijn bij vlagen zeer slecht. Het is allemaal net zo leeg en inhoudsloos als bij Verhoevens Starship Troopers, alleen daar is het bewust zo gedaan, dat lijkt me hier niet het geval. Vooral die Kyle MacLachlan heeft echt totaal geen charisma en lijkt zijn zinnen zo voor te lezen van een papiertje. Verder is de regie van de actiescènes ook niet bepaald groots en je voelt ook duidelijk dat Lynch hier niet in zijn element moet zijn geweest.

Maar toch heb ik me vrij goed vermaakt. Het was al met al wel vermakelijk, al weet ik wel bijna zeker dat ik de drie uurs versie minder zou vinden. Maar goed, die heb ik niet gezien, dus ik kan hier toch nog wel een voldoende aan kwijt, al zal ik de film niet snel aan iemand aanraden.

3,0*

Me er ook eens aan gewaagd en het was toch niet echt m'n ding. 'k vond het eigenlijk maar een vreemd verhaal, waar 'k niet echt in geraakt. 'k kon niet echt meeleven met de verschillende personages. Wel opmerkelijke personages, dus qua creativiteit mochten we wel niet klagen.

Het einde vond 'k ook nogal voorspelbaar en dus nogal anticlimax.

Visueel was de film soms wat gedateerd. De meeste special effects waren jammer genoeg erg gedateerd. Zo hielp het natuurlijk ook niet echt met de geloofwaardigheid.

Tja, 'k had er eigenlijk wel wat meer van verwacht. 'k heb hem eens gezien, maar het zal maar bij één keertje blijven.

Dit viel vies tegen. De film kent misschien wel de langdradigste en meest slaapverwekkende starts die ik ooit gezien heb. Een echte aanrader voor wie 's nachts niet in slaap kan vallen.

Deze cult-film schijnt totaal geflopt te zijn toen het in de bioscopen uitkwam, nu begrijp ik het. Ik heb me door de eerste drie kwartier heen geworsteld (het voelde veel langer aan) omdat ik las dat het daarna beter werd, en inderdaad het werd gedurende zo'n 5 minuten beter, daarna was het weer van vrijwel hetzelfde niveau. Toch maar uitgekeken (de "korte" versie van 137 minuten) in de hoop dat het beter zou worden, maar helaas. Ben het overigens wel mee eens dat die eerste 45 minuten (op de eerste 10 na) het allerallerslechtste uit de film zijn.

Van acteerwerk is er geen sprake, zo slecht, spanning ontbreekt geheel, de dialogen zijn slechter dan die uit After Earth (2013), en ook weer zo slecht dat je ze nauwelijks dialoog mag noemen, volledig gebrek aan humor, matige soundtrack (de nummers op zich waren OK, de rest niet) en totaal geen sfeer of emotie te bekennen (die de kijker raakt). Dat de film niet genomineerd werd voor de razzies is mij een raadsel.

Juist op de gesproken intro van de film, waarop zoveel kritiek is, heb ik weinig aan te merken. De film neemt volgens mij Star Wars als voorbeeld, ook in de rest van de film zie je raakvlakken, alleen het mislukt volledig.

Een film om over te slaan, het verdient een plekje in mijn top 10 slechtste films ooit. Een magere 1*, met kans op verlaging.

Wat krijg je als je een Science Fiction klassieker met een bootlading aan diepgang in een film van twee uur en een kwartier probeert te proppen? Precies, dan krijg je een dampende drol.

Van meet af aan doet Dune goedkoop aan; goedkope special effects, goedkope aankleding, en bovenal, goedkoop acteerwerk. Zelfs Hans Kraay jr. zou zich kapot schamen voor de partij overacting die hier te pas en te onpas door vrijwel elk personage (Sting, zucht) geëtaleerd wordt. De enigen die zich hier niet schuldig aan maken, zijn de oudgedienden van de cast; de immer briljante Patrick Stewart en Max von Sydow zijn zelfs door dit script niet klein te krijgen.

En nu we het er toch over hebben: het script. Zoals eerder aangehaald; dit verhaal kun je simpelweg niet in twee uur en een kwartier vertellen, zonder de essentie van het boek te verwaarlozen. Het logische gevolg:

- Belangrijke karakters krijgen geen introductie en worden ook zonder redenatie weer weggewuifd of simpelweg even omgebracht
- Bepaalde dingen gebeuren 'omdat ze moeten gebeuren'
- Overbodige aanpassingen in het verhaal ('weirding modules'?)

Tevens een bijzondere vermelding voor de volstrekt onnodige karakeraanpassing aan de rol van Jessica Atreides. In het boek een sterke, indrukwekkende vrouw; hier afgebeeld als een totaal afhankelijke, gillende keukenmeid (op hier en daar een slappe gimmick na dan).

Deze Dune is afgeraffelde aanfluiting. Gezien zijn Alan Smithee-actie was Lynch het daar zelf ook mee eens. Dit verhikel is te vroeg en door de verkeerde productiemaatschappij de wereld in geslingerd. Jammer; Jodorowsky had hier in de jaren '90 misschien nog iets van kunnen maken. Om dat dan meteen in één film van 14 uur te doen is ook weer overdreven, maar met twee of drie films van een uur of drie à la LotR was dat, in tegenstelling tot hier, misschien wél de moeite waard geweest.

De slechtste Lynch die ik tot nu toe heb gezien.

Waar MD, LH, BV een ijzersterke sfeer neerzetten, waar dergelijke films (en ook deze) het van zouden moeten hebben, is dit hier amper het geval. Nergens wordt je uitgenodigd om verder te kijken. Met name het begin is slaapverwekkend en ook de rest verloopt niet veel beter. Apart is het zeker, maar helemaal niet op mijn manier.

Extended edition (ik kon het toch niet laten)

Wie een beetje bekend is met het Star Wars-universum, ziet de overeenkomsten al snel. Een strijd tussen goed en kwaad, gelokaliseerd op verschillende planeten. Er zijn stormtroopers, er is een (hier narcotische) oerstof die alles in beweging houdt (the Spice, of toch the Force?), er is een uitverkorene (Paul Atreides), en ook een keizerrijk en een rebellenafdeling ontbreken niet.

Het is de omgekeerde wereld die ik hier schets: A New Hope (1977) was er voor Dune (1984), maar het boek van Herbert (1965) was er voor het eerste script van Lucas. Toch voelt deze film in alle opzichten aan als het kleine broertje van Star Wars, en waar dat een franchise is, wordt hier een episch verhaal in een mal gepropt.

Het scheelt enorm dat ik een fan van David Lynch ben. Het op zichzelf vrij rechtlijnige script is doordesemd van mysterieuze en unheimliche dialogen, de decors, de kostuums en personages zijn extravagante elementen in een Lynchiaans filmuniversum.

Die kenmerkende stijl zorgt voor pluspunten, maar tegelijk komt Lynch’ aanpak ook weer niet heel goed uit de verf in dit ruimte-avontuur. De grens tussen eigenheid en kitsch is jammerlijk dun, de personages zijn te karikaturaal. In Twin Peaks (leuk hier McLachlan en McGill weer te zien) werkte het allemaal, maar daar was de setting anders en kon Lynch de tijd nemen zijn verhaalwereld vorm te geven. Ook visueel valt de film tegen, met gekunstelde actiesequenties en weinig geslaagde visuele effecten die aantonen dat Lynch’ kwaliteiten echt elders liggen.

Verder zit het verhaal de film hier nogal in de weg. Ik zeg dit met enige reserve, want ik las de boeken (nog) niet, maar dit is nu bij uitstek het type verhaal dat idealiter zou worden uitgesmeerd over een tiendelige miniserie. Nu had ik een beetje het gevoel dat ik wellicht gehad zou hebben als er van Game of Thrones boek één een film van drie uur was gemaakt. De vele personages en de groots opgezette verhaalwereld vragen hier om meer uitdieping, en misschien toch ook wel om een wat minder uitbundige uitwerking.

Ik ben erg benieuwd wat moderne kunstenaar Denis Villeneuve van Dune kan maken, al blijf ik voorzichtig gezien mijn ideeën over de verfilmbaarheid van Herberts verhaal. Lynch is en blijft een fenomeen wat mij betreft, en sommige scènes waren ronduit hilarisch, maar ik had hem niet op dit project gezet. Dune is een soort Star Wars, ik zei het al, en ik had de film qua toon dan ook liever in Star Wars-sferen gezien. Narratief gezien is Dune namelijk zeer de moeite waard, en ik was graag uitgebreider en op een minder theatrale wijze meegenomen in het verhaal dat wordt verteld. Ook nu komt Lynch’ genre-uitstapje al over als een mislukte rip-off, dus dat Star Wars-effect heeft de film toch wel. De oppervlakkige uitwerking doet Herberts romans (vermoed ik dan) echter tekort, en op visueel vlak had ik moeite de dosis bombast en abstracte vreemdheid serieus te nemen.

2,5*

Bizar weetje trouwens: Lynch heeft de kans om the Return of the Jedi (1983) te regisseren laten liggen om Dune te kunnen doen...

Ik heb de Extended Edition bekeken. Deze duurt langer, bevat een voice over tijdens veel gedeelten van de film en een extra lange introductie, waarin je het echter zonder de bevallige Virginia Madsen moet stellen en een voice over met illustraties wordt gebruikt. Nu kun je natuurlijk eindeloos zeiken over voice overs maar als je het boek gelezen hebt weet je dat je anders wel heel veel moet weglaten. Bij deze versie kun je in ieder geval niet zaniken dat het chaotisch of onbegrijpelijk is, bijna alles wordt toch wel netjes uitgelegd. De (toch al vrij onsmakelijke) scene waarin bloed wordt afgetapt van een meisje is er ook uit gehaald.

Bijzonder en interessant om een keer gezien te hebben voor iedereen die in Dune geinteresseerd is. Mijn introductie met Dune was via het geweldige eerste spel van Cryo. Daarna Dune 2 van Westwood studio's. Als het om muziek en grafisch ontwerp gaat hadden de ontwerpers van deze film er veel van kunnen leren hoewel er andersom natuurlijk ook wel invloeden waren. Hierna heb ik me aan het boek gewaagd. Verder dan bladzijde 200 kwam ik niet. Ik vond dat er teveel psychogebabbel in zat. Al dat genavelstaar en gepeins beviel me niet. Maar door de games blijf ik Dune een interessante wereld vinden.

Een epische sci fi film als Dune is erg afhankelijk van het visuele aspect. Hier zitten helaas meer missers in dan schoten in de roos:

-de pakken van de Fremen zijn net zo zwart als die van de Harkonnen. Niet handig voor de kijker, maar ook niet voor woestijnbewoners onder de brandende zon vermoed ik;

-de schmierende baron Harkonnen is te afzichtelijk, dat hij een zwijn is zou vooral uit zijn gedrag en streken moeten blijken, niet uit zijn wratten (en waarom heeft hij deze en heeft hij bloed nodig);

-De Mentats, met hun enorme wenkbrauwen en aids-lippen zien er niet uit;

-de gevechten met het transparante schild zien er ook niet goed uit;

-de planeet Giedi Prime (de zwarte bol) ziet er wel heel nep uit;

-de uniformen van de soldaten, afgezien van de hoger geplaatste Harkonnen, zien er niet herkenbaar en treffend genoeg uit. De troepen van Atreides lijken rechtstreeks uit de gendarmerie te zijn gestapt en de Sardaukar komen amper in beeld.

Wat wel goed gelukt is:

-de wormen en de scenes waarin ze bereden worden;

-woestijnscenes in het algemeen (studiowerk, maar vakkundig);

-de blauwe ogen (alleen is het stomweg vergeten bij 1 scene met Max von Sydow), dit is allemaal met rotoscoping gedaan omdat blauwe lenzen niet goed werkten;

-de mystieke scenes met visioenen;

-het uiterlijk van de Bene Gesserit heksen;

-de Navigators zien er ook interessant uit (zeker als je bedenkt dat het ooit mensen waren);

-Sting komt lekker gemeen over en past goed in zijn rol, zeker met dat punk kapsel;

-de soundtrack kan er zeker mee door maar ik vind hem niet memorabel en hoe anders is dat met de games...;

-het acteerwerk is prima. Lynch haalt het beste uit al zijn acteurs. En hoe kleiner de scene, hoe beter je dat merkt. Het is gewoon geen man voor grote producties;

-de casting is ook erg goed. Met uitzondering van Jessica. Die zou minder jankerig en fragiel, maar trotser moeten zijn.

Het verhaal wordt beter verteld dan de meeste kritieken aangeven, waarschijnlijk geldt dat zeker voor deze Extended Edition. De romance met Chani wordt echter nog steeds wel heel vluchtig gedaan.

Denis Villeneuve gaat zich nu wagen aan Dune dus ik ben heel erg benieuwd. Hij wil erg weinig over vertellen en vooral een film maken die weergeeft hoe Dune er in zijn eigen fantasie er uit ziet. Het worden waarschijnlijk 2 films, een verstandige keuze. Ik kan niet wachten!

“Long live the fighters!”

Aardig. Ik heb Dune vroeger vaak gezien, en ik heb altijd het gevoel gehad dat er veel meer met het verhaal gedaan had kunnen worden. Niet dat de regie van David Lynch slecht is, maar vooral het script en het acteerwerk laat te wensen over. Visueel ziet het er allemaal wel uitstekend uit, en MacLachlan is sterk als Paul. Maar ik ben toch benieuwd wat Denis Villeneuve hiermee gaat doen.

Was erg benieuwd naar deze film. Goede cast in combinatie met een bekende titel, één van mijn favoriete bands die de Soundtrack doet, Toto namelijk, en regisseur David Lynch die ik wel kan waarderen met bijzondere en vage producties als Lost Highway, Mullholland Drive en het uitstekende Elephant man. Toch komt het er voor mij bepaald niet uit.

Het tijdsbeeld en dat de film uit 1984 komt in gedachten genomen, zijn de eerst anderhalf uur nog wel door te komen, hoewel ik wel meteen al verzand in het grote verhaal met verschillende 'geslachten' die elkaar naar het leven staan eigenlijk ingegeven door een of ander gedrocht in een aquarium. Veel personages passeren de revue, afijn, het plan is wel duidelijk. De Atreides wordt in de val gelokt op de planeet die met Dune bedoelt wordt. Een typerende Lynch zweertje ontstaat van wazige karakters en zwijgzame doch sadistische moordenaars, niemand te vertrouwen en het is niet altijd even duidelijk wat bedoeld wordt en waarom wat gebeurt. De opbouw naar de eliminatie is wel aardig. De griezelige baron ook samen met zijn twee trawanten, de wat enge en androgyn aandoende Sting en de brute Paul L. Smith voor sommigen ook wel bekend als de sadistische cipier in Midnight Express.

De wormen, de oogstmachines, het complot, de hier en daar wat houterige ogende special effecten, het heeft allemaal wel wat. Maar dan toch op een gegeven moment slaat het om en boeit het allemaal niet meer zo. Wellicht dat het komt door die MacLachlan die ik gewoon niet sterk vind, alsof die kerel maar één uitdrukking heeft op zijn gezicht. Ik kan hem niet echt serieus nemen. Zijn hele ontwikkeling tot de ontwaking om het maar zo te zeggen, ik vind hem niet overtuigen. Als zijn haar maar goed zit. Dan wel weer goed, zijn zogenaamde zusje, en de mijmeringen en gedachten. Toch wordt het me op een gegeven moment allemaal wat te vaag.

Een Sci-fi film die je ongetwijfeld veel zal doen als je het boek kent of mooi vind, verder niet helemaal mijn ding/genre. Visueel lang niet zo mooi als 2001 ASO, en dat terwijl Dune toch 20 jaar jonger is...maar dat het een grootschalige productie is met grote decors en men wel iets 'in mind' had is wel duidelijk. Ik verbaasde me eigenlijk over het feit dat de film niet hogere waarderingen had maar dat is me nu wel enigszins duidelijk.

Blijkbaar heb ik hiervan de extended edition gezien. Geen idee of we daarmee dichter bij Lynch's visie van dit science fiction-verhaal zitten, maar man man man, wat blijft het allemaal oppervlakkig! Ik heb weinig voorkennis van Frank Herberts roman, maar ik stel me zo voor dat het een groots opgezet, avontuurlijk epos is met religieuze allegorieën over grondstoffen, tribalisme, en een onderdrukt 'gekozen volk' en diens messias. Iets zegt me dat dit best een interessante film had kunnen opleveren als Lynch meer ruimte had gehad om zich te focussen om de zielenroerselen van de hoofdpersonages (zowel goed als slecht), maar ik denk dat de regisseur te veel gebonden was aan het blockbusterformat van science fiction films als Star Wars en Star Trek. Blade Runner is een voorbeeld van hoe het wel kan. Of Brazil, een film die ook voor een absurde toon gaat en veel beter overeind blijft.

Zoals FlorisV hierboven al zegt is Lynch niet de regisseur voor grote verhalen. Scènes met grote groepen die schietend door een woestijn banjeren met Toto op de achtergrond zijn niet wat je noemt 'Lynchian'. Het is dan ook jammer dat de sterke punten van de film - een ontluikende romance, visionaire nachtmerries, een paranoïde machtsstrijd tussen verschillende volkeren, een charismatische en lekker over de top-rol van nota bene Sting - zelfs in de langer durende versie zo ontzettend weinig screentime en uitdieping krijgen. In plaats daarvan krijgen we rommelig geregisseerde actiescènes met af en toe wel heel erg belachelijke special fx, en worden er qua storytelling af en toe hele rare sprongen gemaakt. De decors, (te korte) droomscènes en de wormen zien er wel geweldig uit, vooral als Lynch zijn kenmerkende dreigende tonen er onder plaatst (zoals ook in Blue Velvet, Twin Peaks).

Ben benieuwd wat Lynch zelf van het eindresultaat vond - en eerlijk gezegd ook wat de grote verschillen tussen de korte en langere versies zijn. Heeft iemand hier een sterke voorkeur voor de ene of de ander?

(Geen idee of Jodorowsky er iets beters van had gebakken )

Ik heb Lynch hoog zitten, maar dit vind ik een vrij mislukte film. Dat heeft ten eerste te maken met het genre: Lynch kan best uit de voeten met SF maar kennelijk niet op deze schaal. De massa- en actiescenes zagen er matig tot slecht uit. Dat knallen en Tsjakkaa roepen was eerder lachwekkend dan adrenalineverhogend. De special effects ogen ook regelmatig knullig al vond ik het design van de wormen prima- wel lijken ze nogal op het zandmonster uit Return of the Jedi. Het steampunk productie design vond ik ook nog wel gaan, maar zodra de camera uitzoomt gaat het naar een bedenkelijk niveau.

Ten tweede het verhaal, een mix van Star Wars en Game of Thrones met een dosis Midden-Oosten politiek (niet alleen vanwege de taal van de "fremen": Jihad, Mahdi, Muad'dib, maar de hele oorlog om dat spicespul in Arrakis verwijst natuurlijk ook naar de strijd om olie). Het verhaal leent zich door alle legendbuilding, politieke perikelen en epische strijd eerder voor een serie of een reeks films dan voor één avondvullende film. Het voelt afgeraffeld aan. Nou moet ik zeggen dat ik ook weer niet bepaald onder de indruk was van het verhaal zoals het nu werd gepresenteerd, de boeken ken ik niet maar ik voel geen enkele aansporing meer te weten te komen over het universum van Dune. Wellicht kan de visie van Villeneuve me op andere gedachten brengen

In de kleine scenes, de dialogen, komt Lynch beter tot zijn recht, en natuurlijk ook in de bizarre, soms onsmakelijke taferelen en personages. Maar dit zal toch verreweg Lynch' minste film moeten zijn, en ik heb er alle begrip voor dat hij hier niet met plezier aan terugdenkt.

Deze film was bij z'n uitkomen compleet afgekraakt in de filmpers, en dat verbaast me toch wel 'n beetje. Ja, allerlei kritiek kan ik me wel wat bij voorstellen, en het is natuurlijk een bijzonder ambitieus project waar (net als in het boek) allerlei religieuze thema's naar voren worden geschoven. Maar ik vond dit ondanks een aantal gebreken toch een alleraardigste film.

Ten eerste, ik vind het wel lastig in te schatten hoe goed dit te volgen is voor de gemiddelde filmkijker die er blanco in gaat; ik ben in de jaren '90 opgegroeid met de Dune-spellen dus het algemene idee was ik wel bekend mee, en toevallig heb ik ook niet al te lang geleden eindelijk het boek een keer gelezen. Ik vond het verhaal best wel van de hak op de tak springen, dat wel, maar daar heeft het boek ook nog wel last van. En eigenlijk zijn veel van mijn irritaties ook irritaties over het boek, dat wel z'n charme heeft maar ook heel vaak verzandt in quasi-diepgaand geleuter over profetieen, de Messias, en de irritante neiging om allerlei Arabische concepten het verhaal in te werken. En ook het werkelijke gebrek aan diepgang is wel iets wat ik ook in het boek herken, waar iedereen ook in simpele archetypes gevangen lijkt. Herbert probeert heel hard om alles heel episch te maken, maar slaagt daar maar half in.

Maar toch heb ik me prima vermaakt met Dune. David Lynch is schijnbaar niet te spreken over het eindproduct (wat ook niet zijn cut is), en ik heb de extended version gezien waar Lynch niet eens meer als regisseur of schrijver genoemd wil worden. Maar de sfeer van de film was alsnog best leuk gedaan, en op vele vlakken zag de film er indrukwekkend uit. Apart genoeg zagen andere aspecten er dan juist weer knullig uit, zoals baron Harkonnen of de gevechten, met name de massale varianten (vooral als ze die weirding guns gebruiken wordt het hilarisch).Toch, over het algemeen is het een indrukwekkend uitziend epos met misschien nogal wat gebreken (die er vaak in het boek ook al waren), maar die alleen al uit nostalgie voor mij het voordeel van de twijfel krijgt. En nu ben ik stiekem toch wel heel benieuwd wat Villeneuve, toch één van m'n favoriete regisseurs, hier van gaat bakken.

Ik heb onlangs het boek gelezen en heb meteen maar de film erachteraan geplakt.

Hoewel er inderdaad af en toe niet doorheen te komen is, vliegt Lynch toch in een bizar hoog tempo door het verhaal heen. Eigenlijk wordt bij geen enkel karakter ook maar enige ontwikkeling getoond en worden groepen als de Fremen, Sardaukar en de wormen ook amper uitgediept. Voor het verhaal belangrijke gebeurtenissen worden zó snel erdoorheen gejast, dat ik me kan bijna niet kan voorstellen dat je de film enigszins kan volgen als je het boek niet hebt gelezen. Volgens mij is het verhaal veel geschikter voor een mini serie (ik zal die uit 2000 ook eens opzoeken).

Daarnaast is de film spuuglelijk, maar aangezien we het hier over de jaren 80 hebben zal ik daar niet te veel over zeuren. 2*

Een Lynch behoort in principe wel tot mijn betere gamma, maar aan deze Dune heb ik veel minder plezier gehad. Dune is een film geworden met weinig opening en toegankelijkheid. Ik voelde me al snel verloren in jet plot dat zich niet eenvoudig laat omschrijven. Het gaat al wat verder dan louter de strijd tussen Goed en Kwaad. Ook religie en politieke intriges passeren de revue. Op zich hoeft dat geen probleem te geven, maar het sloeg niet aan.

De voice-over doet het tempo en de flair van de film geen goed. Het plot is een potpourri van personages, locaties en ideeën. Het komt ook allemaal niet vlot over, houterig zelfs. Decor en kostuums kunnen niet alles verdoezelen, ook de muziek niet.

Ik heb tot dusver vier films van David Lynch gezien én de serie Twin Peaks. Van alles wat ik gezien heb was ik erg onder de indruk, dus het werd tijd om me weer eens aan de volgende te wagen. Ik was ervan op de hoogte dat Dune wat minder goed ontvangen was dan alles wat ik tot nu toe gezien had, maar eerlijk gezegd ging ik ervanuit dat het wel zou meevallen. Laat zo'n sciencefiction-epos maar aan David Lynch over dacht ik...

En toch kwam ik een beetje van een koude kermis thuis. Ik hield mijn hart al vast toen in het begin uitgelegd moest worden hoe en wat, met die verschillende planeten die naast elkaar geprojecteerd worden; alsof je naar een presentatie zit te kijken. Vervolgens begint de film daadwerkelijk, maar het bleek een hele klus om mijn aandacht erbij te houden. Mijn god, wat was dit bij vlagen een saaie bedoening. Er zijn enkele raakvlakken met Star Wars zichtbaar, maar dan geef ik toch veel liever de voorkeur aan die franchise. De personages in Dune zijn gewoon niet zo heel erg boeiend en de locaties weinig afwisselend. Het kabbelt voort en dat verandert ook niet. Ik heb geen moment spanning of enige binding ervaren.

Eigenlijk is het te bizar voor woorden met zo'n cast, maar ik heb het merendeel dan ook wel eens beter gezien. Lynch's vaste troef Kyle MacLachlan vind ik normaal gesproken standaard erg goed, maar zelfs hij is hier wat houterig. Ook met de rollen van Patrick Stewart, Max von Sydow, Sean Young en Brad Dourif - toch zeker niet de minste namen - kon ik vrij weinig. De bad-guys vond ik zelfs vrij vervelend, met als dieptepunt die Baron, gespeeld door Kenneth McMillan. Wat een afschuwelijk personage was dat. Sting had het prima gedaan als Dune een relcamespotje voor Chanel N°5 was geweest.

Wel kan ik nog een compliment kwijt aan de score. Qua special effects is het misschien geen verrassing dat de film nogal oubollig is, hoewel er toch ook nog wel mooie shots voorbijkomen. Sowieso leeft de film af en toe even op, maar het is te karig om de moeite waard te zijn. Buiten die Baron heb ik me nauwelijks geïrriteerd, dus het is prima dat ik deze film de revue heb laten passeren, maar ik moet wel concluderen dat ik het eindproduct te sloom, langdradig en oninteressant vond.

Jammer, maar gelukkig heb ik nog genoeg andere films van David Lynch te gaan.

2*