Thelma & Louise (1991)

“In the future, when a woman's crying like that, she isn't having any fun!”

Schitterende film van Ridley Scott. De grootste kracht van Thelma & Louise is de onlosmakelijke band tussen beide dames, en Sarandon en Davis zijn geweldig. De mannen die ze tegenkomen zijn zulke klootzakken dat je ze hun acties snel vergeeft, en het is makkelijk om hun kant te kiezen. En beide vrouwen steunen elkaar onvoorwaardelijk, wat mooi is om te zien. Geweldige bijrollen ook van een jonge Pitt, Madsen, Keitel en McDonald. De mooie beelden van de Amerikaanse Southwest doen de rest, en Ridley Scott en Callie Khouri verdienen alle credits voor het scherpe en intelligente script. De laatste scene maakt het helemaal af.

Mooie opnames van het Amerikaanse landschap en een overtuigende chemie tussen Sarandon en Davis -de laatste speelt hier wellicht haar beste rol want ik vind haar normaal gesproken weinig bijzonder- dat zijn wel de belangrijkste troeven van deze road movie. Een groot nadeel van films die zich afspelen in het Amerikaanse zuiden is dat het vaak gepaard gaat met country & western muziek, en dat is hier niet anders. Ik kan sommige country trouwens best waarderen, al zal dat officieel americana heten, maar als je er op kan line-dancen is het zeker niet aan mij besteed. Gelukkig is de score van Zimmer beter te pruimen dan de liedjes die op de autoradio of in de kroeg voorbij komen.

Het scenario is ook weinig overtuigend, met name de rol van Keitel is wat overbodig, misschien om te laten zien dat er ook wel goede mannen zijn. Sowieso vond ik de politie-inzet voor het inrekenen van twee relatief ongevaarlijke criminelen die één moord op hun geweten hadden op een notoire sex offender en een geweldloze overval wel aan de ruime kant- waarom zijn er eigenlijk zes à zeven agenten nodig om een telefoon af te tappen? En waarom Louise tien minuten aan de telefoon hangt om daarna te gaan klagen dat de politie hen op het spoor is is ook niet al te geloofwaardig. Het beroemde einde vond ik wel sterk trouwens, had ook geen ander (happy) einde gepast.

Vanwege het goede spel en mooie opnames kom ik toch wel op een nipte 3,5 uit, maar film hoort imho niet tot Scott's beste werk.

Dat was nou juist de kracht vd film, tja, dan heb je er geen kijk op.

Had ik deze nu al eens eerder gezien? Moet haast wel, want de toestand met de trucker en het aparte einde kon ik me herinneren. Of was dat via een filmprogramma tot me gekomen? Het maakt ook niet uit want voor een beoordeling kwam de film onderhand wel eens in aanmerking vooral vanwege de goede kritieken. Iets waar ik me overigens niet helemaal in kon vinden.

Het verhaal moge bekend zijn, twee vriendinnen in het keurslijf en opgesloten binnen kaders die er toch echt eens op uit moeten. Jammer voor hen neemt dit uitje al snel desastreuze vormen aan waarop niet echt meer een weg terug lijkt en zaken alleen maar erger worden. Op zich een redelijk begin punt en het eerste incident verast me dan ook wel qua ernst, een goed vervolg krijgt dit echter niet naar mijn gevoel omdat de dames daarna vooral uit blinken in hysterische gedrag en andere shit die de aandacht trekt. Bijkans zitten ze elkaar in de haren, is er een hoop paniek en worden er rare discussies uitgevochten waarvan ik denk leg dat dan beter uit. Leg uit waarom je niet door Texas wil in plaats van dat hysterische geschreeuw boven een trein uit. Ook weer zo'n moment, waarom daar in da lawaai? Dat zogenaamde feministische beeld waarin vrouwen voor zichzelf opkomen zie ik eigelijk niet, het zijn voor mij twee kakelende kippen die eerder per ongeluk voor zichzelf opkomen dan dat dit weldoordacht lijkt. Zo voelen ook veel situaties te gemaakt aan zoals het struikelen van Thelma over J.D., Madsen die wel erg emotieloos wat dingen staat kapot te smijten en nagenoeg geen enkele chemie heeft met Louise, is het allemaal wel erg voorspelbaar, is het volgas achteruit scheuren door Louise om te tanken wel erg geforceerd flink en stoer, om nogmaals af te sluiten wat dat autorijden betreft, kennelijk kan de gemiddelde serveerster daar beter auto rijden dan een heel leger agenten die ze moeiteloos afschud. Yeah right....tot dan een hoop kritiek en de eerste drie kwartier heb ik echt zoiets van wat is dit nou? Waar zit ik naar te kijken? Wat is hier goed aan...?

Toch is er na drie kwartier een kentering waarin die Bonnie en Clyde die ik verwachte te zien, met deze twee dames, meer naar voren komt. Thelma ontwikkelt zich van muurbloempje in saaie jurken naar een stoere femme fatale die niet meer af te stoppen is. Sowieso wordt de wisselwerking tussen de dames beter en lijken ze gelijkwaardiger aan elkaar en wordt de humor beter. Het 'He knows' gesprek met Daryll is grappig, de toestand met de perverse trucker ook leuk en is de overval grappig. Verder mag de brede cast genoemd worden en valt vooral Keitel op in een sympathieke rol. McDonald ook wel goed als mislukte macho. De muziek doet soms een beetje aan Backdraft denken en uiteraard is het dan ook geen wonder dat werk van Hans Zimmer is om het natuurschoon van de roadtrip te benoemen. Je zou toch warempel zin krijgen zelf een dergelijke tocht door Amerika te doen.

Het niveau dat ik verwachte mede door goede kritieken komt er toch niet echt uit, en dat wijt ik toch aan het haperende begin waarna de film zich weliswaar herstelt in de tweede helft met een prima Geena Davis. Nu realiseer ik me dat een dergelijke karakterontwikkeling onderdeel is van het roadmovie genre maar toch vind ik het te matig in het begin. En dat zo genaamde feministische stof dat deze film doet opwaaien....tja, ik kan me daar niet op inleven. Ik denk te modern misschien. Thelma and Louise is voor mij dan ook een tussendoortje die wel een beetje tegenvalt. Eén keer is wel voldoende en misschien dat ik me daarom niets meer herinner van een eerste kijkbeurt. Aardig voor een keer is dan ook het gevoel maar zeker niet meer.

Ach.

Scott bewijst met deze film dat hij zich naar nog meer zijwegen heeft bewogen tijdens zijn carrière als regisseur. Dat hij met zijn huidige leeftijd nog altijd aan het werk is met films die een budget kennen van 100 miljoen is respectabel. Deze film vind ik echter een heel stuk minder respectabel, helaas.

De film moet het erg hebben van de personages van Sarandon en Davis. Het is duidelijk welke rol ze hebben en wat de film er duidelijk mee wil maken, maar dat verandert niet echt het feit dat ik het allebei vervelende verschijningen vond. Meerdere handelingen die ze maken worden gedaan voor de komedie, en het sloeg nooit echt aan. Ik vond het eerder flauwtjes.

Verder vind ik de film pas echt op stoom komen eenmaal het laatste halfuur aanbreekt. Daar vond ik de twee dames ook voorzichtig leukere personages worden. Het einde vond ik zelfs perfect, heerlijk buiten het boekje. Het is alleen jammer dat het ongeveer 100 minuten duurt voordat de film op de leukere stukken aankomt. Die eerste 100 minuten kennen redelijk acteerwerk en wat aardige situaties, maar ik kon er verder weinig mee.

Het is een film die ik vooral te lang en niet zo grappig vond, waardoor ik regelmatig moeite had om er doorheen te komen. De film kent zeker wat leukere punten en een sterk thema, maar daar houdt het zo'n beetje op voor mij. Ridley Scott en ik zullen nooit echt vriendjes worden, gok ik. In ieder geval was dit nog een film die ik snel weer zal vergeten.

Behalve enkele fragmenten nooit eerder volledig gezien. Ik herinner me wel dat er heel wat rond te doen was bij de release. En nu zoveel jaren later blij dat ik hem eindelijk gekeken heb. Ik kan er alleen maar positief over zijn. Scenario, regie, fotografie, vertolkingen, de humor, de spanning … het is allemaal super. De Thelma en Louise karakters zijn daarbij 100 % sympathiek en geloofwaardig. De mannen in het spel zijn verder elk op hun manier prima tegenwicht. En het einde is ook nog eens één van de beste eindes ooit in een film wat mij betreft. Mijn haren gingen ervan rechtstaan. Ja, het lichaam liegt niet. Ik kan dan ook helemaal begrijpen dat deze film bij het cultureel erfgoed van de USA wordt gerekend.

Ongelofelijk vervelende verzameling clichés verpakt als halfslachtige roadmovie.

De bedoeling is ongetwijfeld dat je meeleeft met Thelma & Louise maar beide dames zijn zo onsympathiek en irritant dat ik ze nauwelijks een goede afloop kon toewensen. Overdreven en gewoon slecht acteerwerk, een hoop hysterisch gegil en ik weet niet wat die accenten moesten voorstellen, maar ze klonken nergens naar. Belachelijke rol van Pitt ook. Als die accentjes probeert is 't ook nooit wat.

De humor is flauw, kinderachtig en enorm voorspelbaar. Het enige originele aan het verhaaltje zelf is (voor die tijd) dat het twee vrouwen zijn die het avontuur opzoeken maar dat is niet genoeg voor een boeiende film, en zeker niet een van dik twee uur. De personages zijn allemaal uit de grote grabbelton met clichés gehaald: de goedzakkerige en niet bepaald doortastende rechercheurs, de lompe truckchauffeur en natuurlijk de beide partners van T&L: een ouderwetse dominante hardwerkende man en een type stoer-maar-met-klein-hartje.

Af en toe een paar mooie shots van de omgeving, die dan weer van elke sfeer ontdaan worden door de willekeurig klinkende muziek die er maar wat doorheen tettert de hele tijd. Soms wordt geprobeerd een soort westernsfeertje op te roepen door een oude man met een cowboyhoed voor zich uit te laten staren, mondharmonicaatje erachter, komt allemaal wat geforceerd over. Laatste stuk met de politieachtervolging was echt een lange zit en het was dan ook een opluchting toen T&L eindelijk de afgrond in reden zodat het afgelopen was.

Onvoorstelbaar trouwens dat dit in 1991 nog een controversiële film was. Twee vrouwen in de hoofdrol, 't is wat.

Vind het ook maar vreemd dat dit als een feministische film wordt gezien. T&L komen niet bepaald snugger of onafhankelijk over. Ze zijn nog nauwelijks op pad of Louise moet al naar manlief bellen voor geld. Ook de wijze waarop Thelma zich laat inpalmen en vervolgens naïef beroven door J.D. is weinig vleiend. Ook wel ironisch dat ze de tips van deze zelfde man nodig hadden om gewapend een supermarkt te kunnen beroven.

Wacht. Zijn dit Velma en Weezy niet?

Ik zal deze twee dames nooit vergeten. Ze zijn vanavond voor het eerst in mijn leven gekomen en zullen voor altijd in mijn hart blijven. Wat een avontuur was me dit, toch.

Uiterst gelaagde prestaties van Sarandon en Davis. Deze twee actrices zijn op het hoogtepunt van hun kunnen. De dialogen zijn eindeloos quotable en zo verdomd geestig. En als kers op de taart: het ziet er allemaal uitstekend uit.

Thelma and Louise steekt een dikke middelvinger op naar vrouwenhaar en heeft plezier met Amerikaanse karikaturen. Eentje om te onthouden!

5*

Wat een film. Ik had al veel over Thelma and Louise gehoord en gelezen - zit dertig jaar na dato toch nog wel redelijk in het mentaal gemeengoed, heb ik het gevoel - maar dat deze me zo zou kunnen bekoren, had ik niet verwacht. Ik heb de film een tijdje terug in een tweederangs-bioscoop in het buitenland gezien, en dat droeg zeker bij aan de sfeer. Alles is hier al wel over gezegd, en bij al het positieve sluit ik me aan. Een sfeervolle, hyper-gestileerde, doldwaze, spannende, grappige en tragische roadrip door de zuidelijke streken van de Verenigde Staten, met alle aftandse dorpjes, tankstations en motels, woestijnlandschappen en ravijnen van dien. Ridley Scott is sowieso een technisch enorm sterke regisseur met een geweldig oog voor het esthetische, en hij weet deze wereld vorm te geven als een kunstwerk, een schilderij. Steek ook nog eens een goed script in zijn handen, en je krijgt een meesterwerk(je).

Het is ook zo'n heerlijk ongedwongen 'feministische' film, waar anno 2024 nog het een en ander van geleerd kan worden. Geena Davis en Susan Sarandon spelen de rollen van hun leven; beide zijn echt verbijsterend sterk en heerlijk op elkaar ingespeeld. Ze zijn sympathiek en je leeft met hen mee, maar het zijn ook personages van vlees en bloed die enorm domme beslissingen en keuzes maken. Het noodlottige einde valt zwaar, maar voelt tegelijkertijd en paradoxaal genoeg als 'bevrijdend' en vreemd genoeg zelfs als 'hoopvol' aan. Het is een duister einde, maar de levens die ze achterlieten waren het niet waard om te leven, en in hun laatste dagen hebben ze écht geleefd. Het is een manier om er naar te kijken. De personages kaarten het zelf ook aan richting het einde. Het poogt ook nooit een realistische film te zijn, dus het einde past goed wat mij betreft. De andere personages worden ook heerlijk karikaturaal maar tegelijkertijd écht geschetst; het rolletje van Pitt is een uitschieter, maar ook Christopher McDonald als de idiote bullebak van een man deed dat echt goed, alsook Michael Madsen. Die weet zowaar een heel genuanceerde acteerprestatie neer te zetten, dat zie je ook niet vaak van hem. De dialogen zijn scherp geschreven, het tempo is een perfecte mix tussen opgejaagd en relaxed, de soundtrack is om van te genieten en past steeds perfect.

Het is uiteindelijk vooral een echte vibe-film, met meer sfeer in één scène dan sommige regisseurs in hun hele filmografie weten neer te zetten. Beeld en soundtrack vormen een heerlijke cocktail, de sterke (vrouwelijke) personages en acteerprestaties, dialogen, ritme en tempo,.. maken het enkel af.

Eén van de beste films die ik de afgelopen jaren gezien heb, en in Ridley's top 3.

4.5*.

Ridley Scott heeft met deze Thelma & Louise een prima roadmovie afgeleverd. In de eerste plaats is dat te danken aan de performances van Susan Sarandon en Geena Davis. Hun verschillende karakters passen uitstekend bij elkaar en vullen elkaar prima aan. Susan Sarandon zie ik meestal niet graag spelen, maar hier doet ze het erg goed. De verschillende bijrollen worden ook goed ingevuld door Pitt, Madsen en Keitel, maar die laatste wordt misschien wat te weinig gebruikt.

De film dreigde wel op een bepaald moment eventjes in te zakken wanneer Madsen het geld komt afleveren, zodat de dames hun trip naar Mexico konden verder zetten, maar gelukkig laat Ridley Scott het niet te lang stilvallen en houdt hij het tempo erin door de film lekker over the top te laten gaan. De situatie loopt steeds verder uit de hand wanneer Pitt met het geld ervandoor gaat en Thelma een winkel overvalt en wanneer ze een agent opsluiten in de koffer en nadien een vrachtwagen laten exploderen. het onvermijdelijke einde zat er wel een beetje aan te komen, maar wat mij betreft is dit een betere keuze dan wanneer ze in Mexico zouden aankomen.

Erg vermakelijke roadmovie met een hoog tempo, goede performances en ook de mooie plaatjes van de typische Amerikaanse landschappen mogen niet ontbreken.

Stevige 3.5*

Een klassieker die al héél lang op mijn lijstje stond. Met Ridley Scott aan het roer, een cast om je vingers bij af te likken en een concept dat heel leuk klinkt, waren de verwachtingen hooggespannen. Eigenlijk helemaal niet zo'n goed nieuws, want dat betekent meestal dat het alleen maar kan tegenvallen. Het tegendeel blijkt echter het geval.

Thelma & Louise doet naar mijn mening namelijk een hoop goed. Allereerst: de veelbelovende cast levert gelukkig ook daadwerkelijk. Susan Sarandon en Geena Davis spelen dusdanig natuurlijk dat het gewoon heel comfortabel voelt om naar ze te kijken. Ze spelen hun rollen absoluut met verve, waarbij met name het personage van Davis een interessante ontwikkeling doormaakt. Bijrollen van onder meer Harvey Keitel en Brad Pitt zijn ook leuk, maar een extra groot compliment mag van mij uitgedeeld worden aan Christopher McDonald. Hij weet zijn sneue personage heerlijk uit te vergroten en ik heb er meer dan eens om kunnen lachen. Sowieso lopen er een aantal genres door elkaar. De film is het ene moment een serieuze, spannende thriller en het andere moment een luchtige, vrij komische roadmovie. Op de één of andere manier loopt dat prima langs elkaar.

De film kent een erg prettig sfeertje en ik vond het ook jammer toen de film was afgelopen. Ik was dusdanig met de dames gaan meeleven dat ik nog wel wat meer van hen had willen zien. Het einde is wellicht gewaagd, maar ook passend en zelfs geloofwaardig: ik was er eigenlijk wel van overtuigd dat deze twee niet van plan waren de cel in te gaan. De film kent een heerlijke soundtrack die de boel fijn ondersteunt en de feministische boodschap wordt niet zeurderig, opdringerig of geforceerd op de kijker overgebracht, waardoor het ook gewoon klopt met wat je te zien krijgt. Wát een verschil als je dit naast een willekeurige Netflix-productie anno 2025 legt.

Thelma & Louise vliegt voorbij. De film komt vrij gauw op gang en heeft een aangenaam tempo. Er zijn weinig tot geen momenten die ervoor zorgden dat ik afhaakte. De film kent enkele prachtige shots en dit zijn ook gewoon twee sympathieke, authentieke personages om te volgen. Een hoge score is op zijn plek en ik sluit niet uit dat er na een herziening nog meer in zit. Iets heel anders van Ridley Scott dan ik van hem gewend ben, maar dit doet absoluut niet onder voor zijn historische epossen en sciencefictionwerk.

4*