L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013)

Experimentele video-art. Dat is het voor mij, en doet denken aan Grandieux, alleen is het filmische gehalte hier nihil. Laat mijn beoordeling u niet op het verkeerde been zetten, dit soort cinema is gewoon niet mijn ding maar in haar soort lijkt mij dit geen verkeerde film. Vooral erg sterk en akelig sounddesign. Ook die screams waren werkelijk ijzingwekkend. Ook veel hak op de tak nachtmerrie-achtige segmenten, wat dus de nachtmerriestructuur prima in de kaart speelt.

Maar het doet mij niks, en erger het verveeld en irriteert mij. Massaal veel weglopers. Snap dat wel, al heb ik niet in de verleiding gestaan, hoe akelig ik de ervaring ook vond. Het voldoet gewoon niet aan mijn cinema eisen en is in mijn belevingswereld ook geen cinema. Audiovisuele video-art in optima forma maar dat maakt het geen cinema. Zintuigen stimulerend en misschien zelfs wel zintuigen martelend. Voor de liefhebbers.

De tweede film die ik gisteren op Imagine gezien heb en deze was i.t.t. die andere "Enemy" toch een behoorlijke tegenvaller. Knap gefilmd allemaal en op visueel vlak best wel mooi maar met het verhaal kon ik helemaal niks. Gezien de plotomschrijving had ik hier meer van verwacht. Hoe maak je iets moeilijk wat op een eenvoudige manier kan. Je zou haast zeggen dat de regisseurs het daar om te doen was. En dat telkens weer herhalen van bepaalde scènes. Waar is dat nu voor nodig?. Een vermoeiend filmpje dus deze tweede film van het duo Cattet en Forzani. De reacties van het publiek in de bioscoopzaal waren dan ook niet bepaald enthousiast, dit i.t.t. de spreker die deze film aankondigde en die het hoogtepunt vond van Imagine 2014.

Waardering; nog net een 3,0*.

Hélène Cattet en Bruno Forzani maken met L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps een ode aan giallo, terwijl ze het gelijk updaten naar een nieuwe tijd. Door de man achter de programmering van Imagine vooraf getipt als het hoogtepunt van het festival. Een gewaagde uitspraak, omdat ik me moeilijk kan voorstellen dat hij dacht dat dit een groot publiek zo aanspreken. Toegankelijk of conventioneel is dit niet, zelfs niet met giallo in het achterhoofd. Maar ik ben het ermee eens dat dit het hoogtepunt van Imagine was; een werkelijk vooruitstrevende horrofilm.

De giallo-verwijzingen terzijde deed dit me nog het meest denken aan het waanzin-half-uurtje in de tweede helft van Perfect Blue, maar dan met nog minder narratieve duidelijkheid en gewoon de volle speelduur lang. De hele tijd weet je nauwelijks wat onder of boven is, laat staan wat er precies gebeurt. Veel scènes zijn op zichzelf nog te volgen, maar niet echt in relatie tot elkaar. Toch voelt het als één geheel, voor zover een heftige koortsdroom je ooit het gevoel van een gehele ervaring kan geven. Ik durf niet zeker te zeggen dat deze film een visualisering is van de gedachtes van iemand die zijn verstand verloren is, maar het voelt wel zo.

Het was een akelige film die snel onder mijn huid kroop en daar niet vandaan kwam, extra naar omdat we hier nogal wat beelden zien van dingen die onder de huid kruipen. Ik ben niet de grootste horrorfan ter wereld, vooral omdat ik ze zelden ook maar een beetje eng vind. Dit soort mindfucks werken al snel beter en dit is één van de weinige echt nare films die ik zag.

Hoe dat precies werkt is wat moeilijk te zeggen, omdat de film vrij abstract is. Iedere scène creëert zijn eigen realiteit. De montage is furieus, het kleurgebruik vaak extreem gestileerd en de cameraperspectieven geven vaak een vervorm beeld van ruimte. Het is zelden moeilijk om te begrijpen wat er precies gebeurt, maar het gebeurt op zo'n vervreemdende manier dat het je hoofd op hol krijgt. Het grote scala aan filmische middelen dat hier ingezet wordt is extreem, alsof ieder trucje mag. Knapper is dat ook ieder trucje werkt. Extra vermelding moet gaan naar de soundtrack, één van de beste die ik ooit gehoord heb. Alles suggereert een gevoel van paranoia, van gevaarlijke dingen achter lagen en van personages die mentaal ieder moment kunnen instorten.

Een enorme trip is het al met al, totaal uniek en gewoon een enorme prestatie. Als je niet in de bizarre gedachtestroom van de twee regisseurs kunt komen is het onvermijdelijk een wat saaie ervaring (al kunnen de smerige geluidseffecten mensen toch nauwelijks koud laten zou ik zeggen), maar voor mij was het een van de meest effectieve filmische nachtmerries die ik al gezien heb. Zeer benieuwd naar Amer nu.

4,5*

De goede richting.

Amer vond ik vreselijk. Ik heb helemaal niks met het Giallo gebeuren, maar dat herken ik hier gelukkig maar sporadisch in. In deze Couleur des Larmes zit toch wat meer Lynch, ook Nuite Noire vind ik geen verkeerde vergelijking.

Visueel in ieder geval véél beter. Hoewel er toch nog steeds wat visuele trucjes inzitten die me absoluut niet konden bekoren. De editing is zwakjes en ook het camerawerk vond ik niet altijd even best. Daar tegenover staat erg mooi en expliciet kleurgebruik en een erg opvallende stilering. Soundtrack paste er niet zo heel goed bij en deed vaak afbreuk aan de sfeer, dat in tegenstelling tot de klankband, die wel tof was.

Verhaaltje moet je best zo snel mogelijk loslaten. Het is niet veel meer dan een rode draad die bepaalde scenes halvelings aan elkaar bindt. Maar achteraf heb je er weinig aan, niet voor de pure liefhebbers van narratieve cinema dus.

Voor een film met zo'n expliciete stilering vind ik nog steeds dat er teveel niet werkt. Het blijft af en toe écht onverzorgd, maar dat vind ik van het gehele giallo gebeuren, dus zolang Cattet en Forzani zich daaraan blijven spiegelen zal het nooit écht wat worden tussen ons. Maar het is echt stukken beter dan Amer, dus als ze dat laatste beetje ode nu ook nog kunnen laten varen ...

3.0*

Geweldige film!

En mogelijk nog een stuk weirder (en beter) dan Amer. De film deed me uiteindelijk nog het meest denken aan een uitvergroting van Cattet's & Forzani's segment in ABC's of Death, met daarin nog een soort van verhaaltje als rode draad verweven. Wel met de nadruk op ''soort van'', want aan het verhaal in z'n geheel valt amper een touw vast te knopen.

Geeft allemaal niks gelukkig, want velen overige elementen zijn zo sterk dat het een film geworden is om u tegen te zeggen. Visueel érg sterk, met mooi kleurgebruik, maar L'Étrange is meer dan dat. Persoonlijk vind ik de '''trucjes'' van Cattet en Forzani namelijk prachtig, al kan ik me wel voorstellen dat het wellicht niet iedereens cup of tea is. Die zwart-witte stopmotion scenes tussendoor zijn magnifiek, op een manier vastgelegd dat ze gewoon echt voelbaar zijn, en de overige Giallo trucjes zijn stijlvol in de film verwerkt.

Verder doet de soundtrack zijn ding, al is het vooral de klankband die er écht positief uitspringt, en brengt ook de mooie setting een flinke vleug sfeer met zich mee. Al bij al dus de film die het enigszins onbenutte potentieel van Amer zo'n beetje ten volle benut. Geweldige ervaring dus, ben benieuwd waar het regisseursduo in het vervolg nog mee op de proppen gaat komen, want hun aparte, unieke stijl smaakt naar meer. Toch wel 4,5*, voor deze intrigerende nachtmerrie.

“Meneer, wilt u een zuurtje?”

Ik had eerder Amer al gezien van Hélène Cattet en Bruno Forzani. Die film bevatte sterke elementen en de eerste helft was een nachtmerrieachtig meesterwerk. Helaas was de tweede helft erg saai en slecht. The Strange Color of Your Body's Tears viel zeker niet tegen en bevat weer die heerlijke stilistische Giallo stijl.

Een Deens-Franse man (Klaus Tange) komt terug van zijn zakenreis. Zijn vrouw is verdwenen, maar de deur van hun appartement zit van binnen op slot. Hij gaat op onderzoek uit en ontmoet de vreemde bewoners van zijn appartementen complex.

Hoewel deze film meer een rode draad heeft als Amer had, dwaalt de film geregeld af en zit hij vol van subplots die als korte films op zichzelf hadden kunnen staan. De opzet is helemaal Giallo, maar in de uitvoering is het meer moderne Giallo meets David Lynch. Het had wel wat hoe de film ontspoorde in nachtmerrieachtig surrealisme. Toch hoop ik ooit nog eens een moderne gestileerde film met een ‘normaal’ verhaal tegen te komen. Net als Amer (en de Giallo) zitten er veel obsessies met seksualiteit in de film verwerkt, van mij hoeft het nog steeds niet, maar het werkte hier wel beter. Het appartement met de geheime gangen deed me denken aan Inferno en The Beyond.

Uiteindelijk is die huisbaas (?) de Vlaming de moordenaar als ik het goed heb, in zijn Laura boekje zaten foto’s van alle vermoorde vrouwen. En de twee andere mannen worden door een ongezien iemand vermoord dus blijft er niet veel over. Erg vreemd gevoel toen er ook een paar Vlamingen voorbij kwamen, ik ben totaal niet gewend een artistieke film met Nederlands erbij te zien.

De Suspiria invloeden zijn wederom duidelijk aanwezig. Niet alleen hebben we de mooie Bavaëske kleuren met rood en blauw het meest prominent. Maar ook wordt hier net als bij Suspiria het sounddesign ingezet om Suspense te creëren, en ik moet zeggen dat het ook best creepy was af en toe door de geluidseffecten.

Visueel is de film een meesterwerk. Prachtige opnamelocaties met de Jugendstil-stijl in alles vertegenwoordigt, een knipoogje naar Argento die ook een liefhebber van deze stijl was? Mooie cinematografie, schitterend kleurgebruik en goede cinemascope opnames met veel close-ups en een aantal onmogelijke surrealistische shots. Soms is het een beetje too much (zoals ook in Amer), die splitscreens die a la Tarantino werden gebruikt en het zwart wit met weinig fps hadden van mij niet gehoeven.

Weer worden er een hoop oude Ennio Morricone en Bruno Nicolai soundtracks bijgehaald. Mooie muziek, al vond ik het niet altijd even passend.

Hoewel de film veel afdwaalt, soms vaag was en ik toch liever een normaal verhaal had gehad, mocht het surrealisme er best wezen. Een bijzonder fraaie ode aan de Giallo van onze zuiderburen. Inspirerend en toont maar weer aan dat Nederland nog wat kan leren van België als het op filmmaken aankomt.

Een makkelijke geven: een man komt thuis maar zijn vrouw blijkt verdwenen. Hij doorzoekt het appartement, het gebouw. Wie weet meer? Achter welke deuren vindt hij een antwoord? Echter hoe meer zijn naspeuringen hem opleveren, hoe dieper hij wegzinkt in een nachtmerrieachtige en gewelddadige wereld. Alleen die wereld wordt door de regisseurs Hélène Cattet en Bruno Forzani niet lichtvoetig vormgegeven! Nee het is als een hyper-gestileerde droom. Een erotische horror met hulde aan de Italiaanse jaren'70 giallo-thrillers. Elke kamer, elk interieur is een Art Nouveau decor en de waanzin verdwijnt zelfs in het de muren net als bij Roman Polanski. Werkelijk bedwelmende montage vol close-ups en surrealistische splitscreens van en met geërotiseerde moorden verdringen zich op je netvlies. En begeleidt op beklijvende muziek uit oude B-films – verzorgd door Ennio Morricone, Bruno Nicolai en Riz Ortolani. Zo wordt elke zintuig geprikkeld en voelt deze caleidoscoop van beeld en geluid aan als een sensuele vrijpartij. Een die voor altijd in je geheugen blijft gegrift en die je over en over blijft koesteren.

Na Amer wilde ik ook L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps zien, de film met misschien wel de mooiste poster die ik in jaren zag. Moet je liggen denk ik, die stijl, en datzelfde geldt net als bij zijn voorganger, ook voor de film. Misschien zelfs wel meer. The Strange Color of Your Body's Tears, zoals de Engelse titel luidt, is narratief nog wat incoherenter dan het debuut van Hélène Cattet en Bruno Forzani, al werkt het mysterie hier beter, aangezien we niet met op zichzelf staande segmenten van doen hebben.

Toch hoef je bij deze filmmakers niet persé aan te kloppen wanneer je behoefte hebt aan een mooi, afgerond verhaal, het draait hier primair om je onder te laten dompelen in de stijl. En stilistisch is het wederom absoluut bijzonder. Editing, een beklemmend sounddesign en sfeervol gebruik van kleur, waarbij in deze tweede uiting minder afhangt van filtergebruik. De giallo component is hier als je het mij vraagt in mindere mate aanwezig, al kun je nog steeds wel dingen aanwijzen. En natuurlijk is er weer de muziek, lekker hoor.

4*

Boeiende mystery thriller die vooral oogverblindend is omwille van zijn visuele effecten waarbij kleurgebruik en ronddraaiende silhouetten in het oog springen. Visueel zeker een pareltje en zeer de moeite. Het geeft de film extra cachette. Misschien net iets te veel allemaal, voor sommigen misschien wat overdaad. Ook de sound was een meerwaarde.

Niet alleen de effecten sloegen aan, maar ook het decor was met al zijn kunstige details een streling voor het oog.

Inhoudelijk aanvankelijk even interessant, maar na een tijdje kon ik er kop noch staart aan krijgen. Beetje rommelig in die zin dat ik het vond verspringen van tak tot tak. Ik was niet meer mee. Op de duur wist ik niet waar het verhaal nou eigenlijk heen wou. Surrealistisch, mysterie met dromen en realiteit door elkaar. Moeilijk te volgen wat jammer was.