Salvo (2013)

Een film met ijzersterke eerste 20 minuten, maar als geheel niet geslaagd. Die eerste 20 minuten zijn wel heel bijzonder: je belandt middenin een shoot-out, waarbij je geen flauw idee hebt wie wie is. Maar je volgt vooral een man, die het overleeft, en daarna na een appartement gaat. Het is doodstil, je hoort zijn ademhaling. In het appartement blijkt een blinde vrouw te zijn. Wiens ademhaling je ook hoort. Tot dat moment is het geweldig, maar de film blijft maar in die vorm hangen, zonder de kijker veel te geven. Daardoor zakt het enorm in. Vooral interessant qua vorm, maar geen goede film.

Het regisseursduo Grassadonia en Piazza gaan dan ook vooral voor een zintuiglijke atmosferische film over de (Siciliaanse) maffia. De beelden spreken voor zich. Meer narratief had echt niet gehoeven én gemoeten. We worden vanaf het begin in het diepe gegooid en met horten en stoten krijgen we genoeg informatie te weten over de hoofdpersonen. Er wordt nauwelijks tegemoet gekomen of concessies gemaakt. Duidelijk geen doorsnee maffiafilm die we normaal gesproken uit Italië krijgen. Gedurfd!

Zal hopelijk volgend jaar op het IFFR vertoond worden.

Een somber en psychologisch misdaaddrama over een koude huurmoordenaar, die voor de maffia op Sicilië werkte, waarbij een dilemma en de ogen centraal stonden. De film kende een beklemmende start, maar het niveau werd helaas niet vastgehouden en voor mij ging het verhaal op een trage, clichématige en overdreven wijze (met een moordenaar die verliefd werd op zijn slachtoffer) uit. De regisseur maakte op een vakkundige wijze gebruik van licht en donker.

Dit Italiaans misdaaddrama start vrij aardig en ontwikkelt zich sterk bij het uitbeelden van de worsteling c.q. innerlijke strijd van de huurmoordenaar. Naar het einde toe beland het helaas in een niemands dal en is het meest pijnlijke feit dat er eigenlijk geen chemie heerst tussen dader en slachtoffer. De stiltes werken hierin niet in het voordeel en het wordt een ronduit saaie bedoeling.

Ik heb de film maar afgezet aangezien er hier word gezegd dat de eerste 20 minuten ijzersterk zijn, nou wat een slecht begin.

Vreselijke slechte film. Afschuwelijk.

Een vreemde eend in de bijt, zeker gezien het genre, dat al sedert tientallen jaren aan oeverloze uitmelkerij onderhevig is. In dat opzicht wel een lovenswaardig gegeven, alleen draaide het helaas toch uit op een allesbehalve goede film.

Visueel was het bij wijlen redelijk maar niet goed genoeg om me te kunnen boeien. Want wat een saai gewauwel allemaal zeg, vooral tijdens die eindeloze wandelingetjes van dat labiele wijf heb een paar stevige gaapjes gelaten. Wellicht had het ook wat met m'n gemoedstoestand gedurende het kijken te maken, maar hoe dan ook kon ik niet opgaan in de film. Acteerwerk vond ik overigens ook niet al te best, voornamelijk Serraiocco sloeg een potsierlijk figuur.

Jammer, verwachtingen waren er absoluut. Voor het feit dat deze Salvo niet de gebruikelijke maffiafilm concessies maakt kan ik nog wel enigszins respect opbrengen. Helaas werd het een geweldig gaapfestijn en heb ik de film knikkebollend uit moeten koekeloeren. Wellicht waag ik me er, in tijden van hevige verveling, een keer opnieuw aan, maar vooralsnog kom ik niet hoger dan 1,5*.

Een paar goede elementen, maar liet genoeg om mij wakker te houden...

Ongewone maffiathriller die na een spectaculaire, traditionele opening al snel in een rustig vaarwater terecht komt en daarmee de uitgekiende ambiance creëert voor een gestileerde vertelling over de relatie tussen een hitman en zijn blinde slachtoffer. Sfeerrijk vormgegeven, mede door het ingetogen acteerwerk. De stijlvolle slotscène vormt een mooie bekroning van een pakkende film.

Heb een [Engelstalig] essay geplaatst over filmstijl, immersion, identificatie en de verbeelding van angst in deze film. Met een analyse van de scène waarin het vrouwelijke hoofdpersonage in huis achtervolgd wordt door de huurmoordenaar.

A World of Immersion: The blind perspective in Salvo - Tim Bouwhuis