Insidious: Chapter 2 (2013)

Op het feit na dat ik stiekem gewild had dat ik op een andere dag/tijdstip deze film was gaan kijken i.p.v. een zaterdagavond, waar je gif op kunt innemen dat de zaal vol zit met mensen die denken commentaar te moeten geven op elke scène, lachen op de meest vreemde momenten en overspannen "Oh my God!" roepen tijdens schrikmomenten, heb ik wel genoten van de film.

In het begin zat ik erg met het feit dat het gezin, één dag na het einde van deel 1, zijn intrek neemt in het huis waar het allemaal begonnen was. Vind ik vreemd. Na een tijdje kon ik me hier wel van losschudden, simpelweg omdat ik geen tijd had om er over na te denken. Het tempo zit er al snel in en direct werd de toon gezet.

De opbouw van de film is uitstekend, het is vlot maar ook neemt het de tijd om dingen te verklaren voordat de kijker de draad kwijt raakt. Goed gekozen locaties, het huis van oma, het ziekenhuis en het huis van Parker zijn allen scary as hell. Sowieso een goed verhaal, het hele gebeuren rondom Parker en zijn ma. Freaky en intrigerend.

N.a.v. de trailer vond ik het jammer dat er bepaalde zaken al weg werden gegeven maar dit was niet storend tijdens het kijken. Even kreeg ik lichte flashbacks van The Shining en The Amityville Horror in gedachten, maar gelukkig bewandelde het dit pad niet (te vaak).

De enge momenten waren gelukkig niet vanaf een kilometer afstand voelbaar. De sfeer is beklemmend en onheilspellend en weer is het gelukt om mij, als doorwinterde horrorfanaat, te laten schrikken en mijn hart een slag over te laten slaan.

Het zou me niks verbazen als ik eng ga dromen vannacht. Ik weet al over wie, het "personage" die me de stuipen op het lijf jaagde met haar verschijning.

Brrrr, damn you Wan! You did it again.

Ik moet je hierin toch helaas teleurstellen, insidious valt in mij ogen niet onder het hokje " horror "

Ik heb 1 gezien en vond hem niet zo super zoals de meeste mensen zegge. Als je dan echt horror wilt zien of iets wat echt ziekelijk en misselijkmakend is moet je : I spit on you're grave 1 en 2 kijken. Dit is voor mij echt de beste film ooit gemaakt.!

Ik ben een groot fan van het eerste deel en ook van Wan zijn werk over het algemeen. De man maakt kundige horrorfilms en ook met Chapter 2 weet Wan weer een goede film aan zijn oeuvre toe te voegen. Toch is Chapter 2 lichtelijk teleurstellend. Of dat komt door de torenhoge verwachtingen dankzij het fantastische eerste deel zal er vast wel mee te maken hebben.

Om maar bij het goede te beginnen. Deze film zit ook weer erg goed in elkaar. Wan is een meester in het neerzetten van een nare sfeer en ook hier slaagt hij met glans. De huizen piepen en kraken als vanouds, overal komen nare geluidjes vandaan, de score is nog steeds ijzingwekkend en met wederom een goede opbouw in de film weet Wan een aantal keren verrassend uit de hoek te komen. Er zit een hoop vaart in de film, dat trouw blijft aan deel 1 en eigenlijk gewoon verder gaat waar deel 1 ophoudt. Dit werkt in het voordeel van de film. Hetzelfde geldt voor de kleine details die duidelijker worden naarmate de film vordert.

Waar het toch een beetje misgaat is dat de film iets te graag mainstream wordt uiteindelijk. De sidequest neemt een iets te grote rol in beslag en hierdoor draven Wan en consorten iets te ver door met het uitleggen van de kwade entiteiten. Natuurlijk zitten er ook een aantal scares in de film die mij het stuipen op het lijf hebben gejaagd. Het ongemakkelijke gevoel dat Wan je zo goed weet te bezorgen komt ook in deze film terug, maar toch is het allemaal net iets zwakker wanneer je het vergelijkt met deel 1. Het is allemaal iets minder memorabel en bekruipt je aan het einde van de film toch het gevoel dat de makers het er iets te makkelijk van af willen brengen. Een simpele climax en dat einde met het andere gezin is daar ook een goed voorbeeld van.

Insidious Chapter 2 is een meer dan uitstekende horrorfilm. De sfeer is weer goed aanwezig en de typische Wan elementen vindt je ook weer terug in deze film. Toch knaagt aan het einde van de film het gevoel dat deel 1 een stuk beter was en het recent uitgebrachte the Conjuring deze film ook voorbij streeft.

3,5*

P.s. ik miste Tip Top From the Tulips

Spannende film vanaf de sicke intiteling. Ik ga niet teveel weggeven, maar deze film moet je gezien hebben, en wel in een fatsoenlijke bioscoop!

De film maakt het verhaal van deel 1 completer, de opbouw is geniaal en de schrikmomenten zijn echt sterk. En dan die piano..en het moment dat Josh het liedje van zijn vrouw niet meer herkent, en die klap in het gezicht, het "don't you dare", de plotselinge verschijningen van de geesten die opeens véél te dichtbij zijn, het arme jongetje/meisje Echt een meesterwerk!

"Is there something wrong with daddy, mom?"

Vanochtend maar eens in de bios meegepakt en ik ben in positieve zin erg verrast. Het eerste deel vond ik namelijk wel vermakelijk, maar nergens werd het al te eng voor mij. Gelukkig is dit een solide sequel te noemen die zelfs beter is dan het origineel.

Qua verhaal is het leuk om de tie-in met deel één te zien, er resten natuurlijk nog een hoop vragen wat er allemaal is gebeurd en hoe het verder zal gaan nu de geest Josh heeft overgenomen. Het is te merken dat er een hoop aandacht is besteed aan de opbouw van het verhaal en de details daaromheen, dat kun je wel aan James Wan overlaten. Ik vond het mooi om te zien hoe er geopend wordt met een flashback waarin een jonge Josh Elise voor het eerst ontmoet.

Daarnaast zit het met de beklemmende sfeer goed, dit wordt mede mogelijk gemaakt door de angstaanjagende score en idem klankband. Het piepen en kraken van het huis zorgt voor onheilspellende momenten, hierdoor weet je als kijker niet wat er om de hoek staat te wachten. Dit staat garant voor een hoop geslaagde schrikmomenten die ik niet echt zag aankomen. Het ongemakkelijke gevoel die de film je wilt bezorgen komt wat dat betreft goed over.

Wat iedereen overigens vergeet te vermelden in hun bericht; is de spaarzame, doch effectieve humor. Net zoals in deel één is dit weer afkomstig van het duo Specs en Tucker die op hun onbehouwen manier proberen mee te helpen. Dit zorgde hier en daar voor een welkome afleiding van de toch al gespannen gebeurtenissen.

Al met al een geslaagd vervolg waarmee James Wan voorlopig afscheid kan nemen van het horrorgenre. Alleen blijft het jammer dat er een kier wordt opengelaten voor een eventueel derde deel.

4,0 Sterren.

Nadat het stukje met de viool (heerlijk snelle, luguber vioolspel dat je haren overeind doet laten staan) het einde inlaste van Insidious: chapter 2 kon ik opmaken dat ik zeker niet teleurgesteld was. Insidious: chapter 2 is gewoon weer een heerlijke spokenfilm die een geweldige sfeer heeft. Petje af voor James Wan die toch weer een uniek en authentiek gevoel weet te geven aan zijn tweede Insidious film. Fijn om te weten dat er toch nog regisseurs zijn die de uitdaging aangaan om een horrorfilm te maken en daarin slagen.

Insidious: chapter 2 staat naar mijn mening op gelijke voet met zijn voorganger. Het is zeker een feit dat het originele, dat het eerste deel had niet meer van toepassing is op deze film maar dat is iets wat niet te vermijden is. James Wan houdt het fris door heel goed in chapter 2 terug te blikken op de eerste film. Wan vult heel goed bepaalde details in waardoor je meteen de eerste film beter begrijpt en daarmee meteen chapter 2 een uniek gevoel meegeeft. Het is interessant om meer te weten te komen over de geest (the black bride) uit de eerste film. Heerlijk luguber verhaal waarbij meer komt kijken dan je denkt.

De cast uiteraard goed omdat de meeste acteurs terugkeren. Patrick Wilson en Rose Byrne leveren weer goed werk af en het is een genot om naar ze te kijken in hun rol. Niemand deed onder voor de onder. Het was ook leuk om te zien dat de twee personages Specs en Tucker een soort van Scooby Doo mannetjes zijn die de film een beetje subtiele humor geeft die de mensen die niet goed tegen horror kunnen hard nodig hebben om op adem te komen. Actrice Lin Shaye komt weer op een leuke manier terug in de film.

James Wan heeft alles uit de kast getrokken als het gaat om de begeleidende muziek en de belichting. Zoals Insidious heeft laten zien is licht (of de afwezigheid daarvan) een belangrijk aspect in de twee films. Wan heeft op een hele unieke en originele wijze laten zien dat, het aandoen van een lamp, zowel rustgevend als beangstigend is. Heel leuk om te zien dat het aandoen van een bedlamp je zeker niet veiliger laat voelen. Jaja de viool is weer terug! Wat past die toch goed bij de film, geeft de film net dat beetje extra sfeer (waar er al genoeg van is). Verder zijn de rest van de geluidseffecten ook zeker op orde. Ik denk dat ik zelden zoveel krakende deuren heb gehoord in een film!

Wan neemt zijn verzinsel "The Further" weer mee naar zijn tweede Insidious film en weet daar een leuke draai aan te geven. The Further is simpelweg fascinerend als je het mij vraagt. Rondlopen in een oneindige pikzwarte ruimte met enkel een campinglamp met dat bijzondere blauwachtige licht. Sfeer, sfeer en sfeer. De film stikt er weer van en dat is waarom ik deze film hetzelfde cijfer geef als zijn voorganger. James Wan, ga zo door! Blijf je onderscheiden van de regisseurs die keer op keer hopeloos falen om authentieke en sfeervolle spoken films af te leveren. Ik zet mijn figuurlijke hoed voor u af.

4*

Meer van hetzelfde

Een vervolg op het eerste deel, die direct de draad op pakt na de gebeurtenissen uit het origineel. Het eerste half uur had ik mijn twijfels of dit vervolg het eerste deel wel zou kunnen evenaren maar later bleek dit gelukkig wel het geval te zijn. Het verhaal moest naar mijn idee weer een beetje op gang komen en voelde dan ook als een auto die al de nodige jaren niet meer gestart was. Maar als de motor dan eenmaal goed begint te loeien kijkt dit vervolg heerlijk weg en komen er ruim voldoende schrikmomenten voorbij. Waar ik bij het origineel vond dat de kwaliteit na de eerste helft begon te dalen was het hier juist omgekeerd. Ik vond hier namelijk juist dat deze begon te stijgen naarmate het verhaal vorderde waardoor ik steeds positiever gestemd raakte.

Met the conjuring -ook van James Wan- nog vers in mijn geheugen die ik toch een slag minder vond dan het eerste deel van Insidious ben ik blij dat dit vervolg exact hetzelfde niveau bereikt als zijn voorganger, ook al heeft dit vervolg nog steeds de nodige kritiek puntjes. Op een wat matige start na vond ik het geestenjagers koppel -net als in het origineel- nog steeds behoorlijk irritant. Het duo hoort voor een komische noot in het verhaal te zorgen, maar dit past totaal niet binnen de setting van het verhaal. Op enkele momenten brak het ook de spanning omdat de luchtige aanwezigheid van de twee personages de situatie ineens toch een heel stuk luchtiger maakt en daardoor ook minder gevaarlijk laat lijken. Het gevolg hiervan is dat het minder spannend is en dus ook minder eng. Gelukkig zijn dit soort momenten in de minderheid waardoor er nog genoeg te genieten valt.

Ik als horrorliefhebber ben met dit vervolg in het algemeen wel tevreden gesteld. Hoewel er nog voldoende schoonheidsfoutjes zijn die nog weggepoetst mogen worden is dit vervolg in zijn geheel nog steeds vrij sterk. Hierdoor staat een 3e deel -die er overduidelijk gaat komen naar aanleiding van de laatste scené- mij dan ook niet tegen, mits dezelfde kwaliteit van zijn voorgangers behouden blijft of zelfs beter wordt. Niks is namelijk minder jammer dan een sterke reeks die na verloop van tijd steeds minder wordt, waar de paranormal activity en Saw reeks ook over mee kunnen praten. Ik hoop in ieder geval op het beste voor het vervolg, want deze reeks verdiend het.

3,5*

Goede Wan weer.

Toch hoop ik hem weer eens met een nieuw horrorconcept te zien. Hij blijft een vakman, maar de geestenverhaaltjes beginnen hun effect een klein beetje te verliezen. Ook bij The Conjuring had ik hier al wat last van. Samen met wat overbodige humor en iets minder bijblijvende elementen de enige echte kritiek die ik op dit tweede deel heb.

Want Wan kan als geen ander een film als deze in elkaar steken. De opbouw, de scares, de impact (die titel alleen al) zijn krachtig en sterk, exact wat een film als deze nodig heeft. Acteerwerk is best oké, Wilson en Byrne redden zich bovengemiddeld, maar echt veel werk hebben ze ook weer niet.

Visueel kundig, de soundtrack is alleen iets krachtiger en sprekender. Wan komt niet meer aandraven met een terugkerend kinderriedeltje, al verwijst hij er nog wel even naar ergens halverwege (met "row your boat"). Toch een klein gemis, samen met de aansprekende bad guy van de eerste film. De moeder en in bruidsjurk getooide geest zijn wat bravere personages.

Een derde deel hoeft voor mij niet zo, enerzijds omdat ik Wan liever eens een ander horrorgenre zie aanpakken, anderzijds omdat een vervolg zonder Wan volgens mij helemaal nergens heen kan gaan. Beetje bang afwachten. Maar voor horrorfanaten is dit tweede deel meer dan degelijk vermaak. Gewoon erg sterk in elkaar gezet en wie het gegeest nog niet moe is heeft weer een lekkere kluif aan de nieuwste Wan.

3.5*

Erg aardig vervolg. Het verhaal is soms wat vergezocht en ook willen Specs en Tucker op momenten erg irriteren, maar Insidious 2 is na The Conjuring weer een terugkeer naar vorm voor Wan.

Langere recensie:

Insidious: Chapter 2 (2013, James Wan) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Hmm tsja, dit deel was geen moment echt eng.
In het eerste deel zaten nog een paar behoorlijk vernieuwende schrikeffecten (heen en weer lopen buiten het raam, dan opeens de kamer in), maar daar is hier geen sprake van.
Ook helpt het niet dat de Black Bride je geen seconde doet geloven dat je naar iets anders kijkt dan een acteur in een trouwjurk. Hopelijk biedt het volgende gedrocht (in deel 3) wat meer huivermomenten.

Blijft over een aardig verhaal, met een paar leuke ideetjes. Oh, en Patrick Wilson is weer in vorm.

James Wan daar ga je.

Waar Insidious een redelijk leuke horrorfilm was is dit een waarlijk gedrocht. Vanaf de eerste minuut wordt er verschrikkelijk slecht geacteerd, echt belachelijk. Special Effects zagen er vaak niet uit. De schrikmomenten waren niet eng maar vooral irritant (en goedkoop scoren natuurlijk).

Het was mij al langer duidelijk dat Wan slecht was in drama maar qua horror zag ik hem wel als een van de betere. Nu levert hij dit amateuristische prutswerkje af dat af en toe meer een parodie op zijn ouvre lijkt door die zogenaamd grappige momenten met Specs en Tucker. Het hielp ook niet echt dat de moeder van Parker door dat mens uit True Jackson werd gespeeld maar oke...

Ik stond er in ieder geval van te kijken hoe pijnlijk slecht dit was. Tot nu toe ben ik een van de weinigen merk ik.

1,5*

He's got your baby...

Insidious: Chapter 2 is een film waar ik erg lang naar uitkeek en toen ik de film eindelijk mocht gaan bekijken... werd ik erg teleurgesteld. James Wan maakt kwalitatief erg goede films, maar er zitten soms wat dompers tussen. Dit is er een voorbeeld van. De vergelijking met The Conjuring - die slechts enkele maanden geleden uitgebracht werd - wordt onvermijdelijk gemaakt. Dan moet ik toch besluiten dat The Conjuring tientallen keren enger is dan dit. Ook in vergelijking met Insidious is Chapter 2 erg slap.

Het verhaal gaat direct verder waar het eerste deel eindigde. Dit is erg goed, maar als het een tijdje geleden is dat je dat deel zag, moet je toch eventjes nadenken. De film zit wel goed in mekaar, maar weet niet altijd even goed te overtuigen. Insidious heb ik destijds afgelegd omdat ik niet meer durfde verderkijken. Dit bleef uit bij deel twee. Dit vind ik erg jammer, want de spanningsboog zit wel goed. De onverwachtse schrikmomenten bleven grotendeels uit. Dit wil niet zeggen dat ik nergens geschrokken ben. Integendeel, maar dit kwam eerder door te luide muziek.

Het acteerwerk is erg goed. Toch had ik liever Vera Farmiga gezien in plaats van Rose Byrne. Wilson doet het best goed. Wie me het meest verraste, was Lin Shaye als Elise Rainier. Zij speelde overtuigend. De dame die jonge Elise speelt was dan weer erg slapjes. Ook de dubbing was niet zo goed gelukt. Wat ik vooral miste aan dit deel was Tiptoe Through the Tulips van Tiny Tim. Dat liedje jaagt me iedere keer de stuipen op het lijf. Ook had ik op het eind die Darth Maul-demon nog eens willen zien. Jammer. Misschien voor een derde deel waar ze zich hopelijk meer focussen op het verleden van Elise.

Voorlopig krijgt deze film een 2,5*. Dit kan nog veranderen bij een herziening in andere omstandigheden.

Insidious Chapter 2 is een aardig (direct) vervolg, maar de schrikmomenten zijn niet zo verrassend meer. Het mysterie achter de spookverschijningen is een aardige, en het verhaal heeft in het begin het gevoel van een detective-serie met bovennatuurlijke twist. Hoogtepunt is op het laatst weer de geestenwereld. Het wil alleen nooit echt spannend worden zoals het eerste deel...

Als die-hard horrorfilmfanaat keek ik erg naar de film uit.

Het is een logisch vervolg op deel 1 dus je moet wel deel 1 hebben gezien om te begrijpen waar het over gaat. Ik irriteerde me dan ook mateloos aan de bioscoopgangers die deel 1 niet hadden gezien en de hele tijd uitleg kregen van de mede bioscoopganger die deel 1 wél had gezien. Zucht. Hou je bek dicht of blijf weg denk ik dan.

De film vond ik prettig wegkijken, hoewel er niet heel veel schrikmomenten. Ik vond het verhaal met The Further wel goed doordacht. De twee semi-komische sidekicks van Elise kon ik nu wat beter verdragen dan tijdens deel 1.

Wat mij betreft mag er een deel 3 komen!

James Wan weet wel hoe hij een horrorfilm moet maken. Met Saw bracht hij vernieuwing in het genre en met Insidious en The Conjuring zorgde hij voor nieuw leven in het haunted house genre. Een genre dat trouwens sterk afhangt van timing en sfeer, en niet altijd goed uitdraait. Insidious 2 gaat op dat elan verder en brengt ook scènes die doen denken aan Poltergeist en The Shining. Om maar te zeggen dat ondanks al het vakwerk van Wan, we dit allemaal al eerder hebben gezien. En met topfilms als Mama en The Conjuring in 2013 is Insidious 2 toch maar weer hetzelfde. De film kent te weinig suggestie en daarom net iets minder dan z'n voorganger. Maar verder vallen we als kijker gelukkig wel terug op dat gekende vakmanschap. Niet de beste film dus, maar ik hoop anderzijds hier zeker nog meer van te zien.

Beter als het eerste....in mijn beleving dan.

Ik heb toch weer een keer achter me moeten kijken omdat ik dacht dat ik iets hoorde .....dat betekent voor mij dat het een goede film was.

Wan is een meester in dit soort films....na The conjuring doet hij het nog eens dunnetjes over!!!

Ik ben klaar voor deel drie.

James Wan is toch een meester in spanningsopbouw in combinatie met geluid (heerlijk o.a. die creepy violen welke ook in "The conjuring" zitten). Ook in dit vervolg herhaalt hij dat trucje wederom en het heeft me toch weer een paar keer een koude rilling over het lichaam bezorgd.

Hoewel ik dit vervolg iets minder (omdat het natuurlijk allemaal niet meer echt verrassend is en er ook niets vernieuwend inzat) vond dan het eerste deel was dit toch een sterk vervolg. Het verhaal loopt min of meer vlekkeloos over van het eerste deel en ook in dit deel is de vaart hoog en gebeuren er veel spannende en enge dingen. Het verhaal is opzicht ook best boeiend en het verklaard ook het één en ander (de achtergrond) wat in het eerste deel nog vaag was. Ook is de sfeer weer heerlijk creepy (mede dankzij het geluid) en visueel is het allemaal een genot voor het oog. Omdat de cast helemaal intact is gebleven voelt alles ook weer vertrouwd aan. De cast deed het overigens weer goed en met name nieuwkomer Danielle Bisutti speelde de rol van de moeder van Parker Crane lekker eng. Ook nieuwkomer Steve Coulter als "Carl" deed het goed.

Ik ben in ieder geval blij dat James Wan ook in staat is om een sterk vervolg te maken (dit was namelijk zijn eerste keer) wat goed in elkaar steekt en ook weet te boeien, want vaak maken regisseurs er een potje van als ze een vervolg moeten maken. Ik heb me in ieder geval weer vanaf de eerste tot de laatste minuut prima vermaakt met deze film en gezien het einde kan ik alleen nog maar zeggen "op naar het derde deel"

Wan begint nu echt aan herhalingsoefeningen te doen. Toch blijven het erg degelijke herhalingsoefeningen.

Deze sequel hakte er weliswaar minder goed in als de eerste Insidious, maar weet wederom wel goed te boeien.

Het acteerwerk is redelijk tot bovengemiddeld te noemen en vooral de scares en het camerawerk zijn erg sterke aspecten van de film. Helaas hebben de geestverschijningen wel last van waar heel erg veel van dit soort horrorfilms last van hebben: je ziet teveel van ze en ze verliezen hun overtuigingskracht. Zo ook bij deze Insidious en helaas komen daardoor de scares in de tweede helft wat minder tot hun recht.

De nieuwe toevoeging van het carl personage was best tof, maar de klungelige "ghostbusters" doen het dan weer wat minder goed bij mij.

Al met al een degelijke horrorfilm, al raakt het nu toch echt eens tijd dat Wan weer met iets anders gaat komen.

Inmiddels een routineklus voor Wan, maar in zijn handen is dat nog altijd een nagelbijter van formaat. Zijn audiovisuele aankleding is voor dit soort horrors echt smullen geblazen. Neem alleen al de interieurs die hij gebruikt. Alles tot in detail uitgewerkt, alles tot in de puntjes verzorgd. Film ziet er gewoon geweldig uit en staat meteen onder stroom, waar zijn timing dan ook nog eens nagenoeg perfect blijkt te zijn.

Als het gaat om griezelen tenminste, want de comic relief past niet zo goed. Film mist een grote engerd, al heeft het daar niet veel last van. Dat is weggelegd voor een vorm van verzadiging die zowel in dit hoofdstuk als in Wans oeuvre de kop opsteekt. The Further sprak me in het vorige deel al niet zo aan. Met het nodige geplot om daar te komen komt de finale toch weer iets te lauw over voor een uitmuntende score.

Saai plot, flauwe voorspelbare schrikmomenten, slecht acteerwerk en een irritant deuntje.

Don't break the circle.

Insidious 1 vond ik echt 1 van de beste horrorfilms van de laatste jaren. De film was zeer pakkend, kende een enorm ongemakkelijke sfeer en liet me meerdere malen enorm schrikken. Missie geslaagd dus.

Toen Insidious 2 werd aangekondigd was ik dus tevreden, zeker omdat succesregisseur James Wan weer aan het roer stond. Hij heeft toch wel een stel erg geslaagde horrorfilms gemaakt en was dit jaar ook al succesvol met The Conjuring (2013), die ik ook al vrij sterk vond.

Insidious 2 haalt helaas niet het niveau van deel 1. Daarvoor volgt Wan iets teveel de bekende paden zonder er echt wat vernieuwend mee te doen.
Wat dat betreft lijken Insidious 1, The Conjuring en Insidious 2 wel op elkaar. Tel daar ook nog eens Sinister bij, de horrorhit van eind vorig jaar, en je hebt al 2 soortgelijke titels in redelijk korte periode. Wel zijn ze allemaal zeer de moeite van het kijken waard, maar qua originaliteit scoort het niet heel hoog. Bepaalde schrikmomenten in Insidious 2 zie je aankomen of worden slechts schrikmomenten omdat het geluid plots verhoogd wordt. Ik miste een beetje het verrassende van de vorige film, waar dat allemaal net wat subtieler werd gedaan.

Maar dit klinkt vrij negatief, terwijl ik eigenlijk juist positief over de film ben. James Wan is goed in wat hij doet en dus krijgen we wederom een zeer sfeervolle film die nog vaak genoeg ongemakkelijk en beklemmend aan weet te voelen, ook al kende de film dus wat minder goed geplaatste schrikeffecten. Maar ze zijn er uiteraard wel. Je ziet toch wel dat Wan een perfectionist is. Beeld, geluid, camerawerk, sfeer...dat is allemaal uitstekend gedaan. En wat ik ook wel leuk vond was dat het verhaal van deel 1 erg verweven wordt in deze film. Ik zou iedereen ook aanraden eerst even deel 1 weer op te zetten. Zo zie je plots weer de scene uit de vorige film dat het alarm in huis af gaat, pa de trap af stormt en de deur open ziet staan. Maar ditmaal zie je ook wat er aan de andere kant van de deur gebeurde. Erg sterk.

En wat Insidious 2 ook beter heeft gedaan is het slotstuk van de film. Insidious 1 ontspoorde een beetje richting het einde toe met de alternatieve wereld. Deel 2 pakt dit beter aan. Het blijft toch het einde toe boeiend. Het einde was ook prima, met genoeg kansen voor Insidious 3, die ook al is aangekondigd. Daar heb ik geen moeite mee, maar ik hoop wel dat ze er iets meer originaliteit en vernieuwing in gaan stoppen. Wan heeft ieder geval met The Conjuring en Insidous 2 mijn horrorjaar 2013 kleur gegeven.

3,5*

Pff keek hier zo naar uit..

Film maakt de fout alles te willen uitleggen + teveel in een film te willen stoppen.

Het werd hier daardoor voor mij nogal een beetje een warboel die van de hak op de tak sprong, ook kon ik maar met moeite mijn hoofd erbij houden, wat genoeg zegt over het verhaal. Bovendien verloor het een groot deel van het mysterieuze van deel 1. Ook daar verklaren ze in de laatste drie kwartier wel het een en ander, maar ze laten wel genoeg ruimte voor je eigen fantasie..

2.5.. Hoger kom ik helaas niet.

Hele magere Horror / Thriller die na mate de film vordert steeds belachelijker werd , enkele schrik momenten maar dat kwam wel vaak door het geluid, om van het beroerde einde maar te zwijgen. Ook visueel was de film niet hoogstaand dat kwam ook door de vaak donkere belichting.

Wan

Kan me goed vinden in de mening van Onderhond. Was eerst wat bang dat hij misschien wat gehaast een 2e deel had gemaakt. Aangezien die ook de Conjuring uitbracht dit jaar. Maar daar lijkt weinig spraken van. Spannend verhaal, betere soundtrack dan in het 1ste deel. Heerlijke sfeer (denk toch echt dat je een betere versie moet downloaden als je het te donker vond) volop van genoten eigenlijk.

4 sterren.

Aardig vervolg, maar minder dan het eerste deel. Het eerste deel van de film is sterk en sfeervol. Daarna zakt de film in en de echte spanning verdwijnt, zeg maar overdaad schaadt. Het is ook even zoeken naar het verhaal, zeker als je deel 1 een tijd terug gezien hebt. Verder zitten er weer leuke schrikmomenten in en is de setting (oa het huis) mooi voor een horrorfilm. De acteurs doen het goed, maar niet bijzonder. Met name Wilson komt wat geforceerd over.

Een voldoende. 3.0

James Wan heeft een prachtige geldboom en harkt, geniepig lachend, alle dollars op een hoop. Hoe kan ik er drie keer op rij mee wegkomen? Zal hij denken.. En ik dacht een uur en drie kwartier lang met hem mee. Want ja, hoe kan dat eigenlijk? Wie kijkt dit, en waarom?

Ik ben verre van een fan, maar erken zijn uitstekende gevoel voor 'ruimte' (en mise-en-scene). Zelden zie je het zó puntgaaf uitgedacht als hier (toegegeven: het is nóg beter in het eerste deel en in The Conjuring). Prachtig uitgedachte aankleding, stijlvol belicht en bijna té perfectionistisch geschoten. Het probleem schuilt zich echter in de vertrouwdheid van Wan's beperkte ideeënwereldje. Clichés kun je niet vermijden, maar ze blind omarmen vind ik een ander uiterste en zeer kwalijk. Het zó vaak durven herhalen, is nog erger. En de ballen hebben om het als een serieuze film te verkopen... Aaai. Nog geen minuut in de film en je krijgt de eerste There's something in the house al om je oren geslagen.

Probleem ligt hem vooral in het script en de pacing van het verhaal. Wan vind ik al geen man van de 'dosering', maar de haast die hier bij komt kijken slaat werkelijk alles. Hoe kun je vandaag de dag nog aan komen kakken met een vrouw in een maagdelijk witte jurk die langs waait? Hoe haal je het in je hoofd om je publiek weer murw te slaan met de bekende babyfoon, kinderliedjes en krakende deuren? Het dient allemaal een groter geheel, maar die is nauwelijks te verteren door de verschrikkelijke hoeveelheid. Mijn voornaamste kritiek bij het eerste deel is ook hier weer van kracht: neem nou eens de tijd.

Soundtrack is ook een voorspelbare aanslag op m'n trommelvlies. En nu ben ik mezelf aan het vervelen met al het gezeik. Vond het (denk ik) gewoon niet zo heel goed

Wel een leuk vervolg op het origineel, al is het wel duidelijk een stukje minder.

Op zich kan ik de mensen wel begrijpen die dit soort films een beetje zat beginnen te worden. Ik heb dat zelf ook wel een beetje. Het is altijd wel een beetje hetzelfde en in dit sub genre zijn er nochtans weinig verrassingen. Nu is dit vervolg ook niet zozeer verrassend te nomen, maar qua opbouw van de spanning en timing, zit het allemaal vrij goed in elkaar. Juist op die punten onderscheidt Wan zich in positief opzicht van het gros van zijn collega’s.

Der verrassing is er bij dit vervolg overigens wel helemaal af, omdat iedereen na het eerste deel nu wel weet hoe alles precies in elkaar zit. Het oogt dan ook voornamelijk als een herhaling van zetten en het is allemaal net wat gemakkelijker, maar minder sterk uitgewerkt. Maar toch is het een leuke film, omdat Wan er op vakkundige wijze in slaagt, om de spanningsopbouw goed neer te zetten en daarbij te zorgen voor aantal zeer geslaagde schrikmomenten. Ook de naargeestige sfeer is goed neergezet.

Jammer datop het einde zo duidelijk wordt gehint naar een derde deel. Sowieso vond ik het einde net wat te gemakzuchtig. Ik zit dan ook niet echt meer op een derde deel te wachten, ondanks dat dit vervolg dus zeker niet slecht is en de liefhebber zich er prima mee zal vermaken.

3,0*

Minder eng dan het eerste deel, maar wel wat evenwichtiger en qua plot iets sterker. Regisseur James Wan is nog steeds een meester in het langzaam opbouwen van spanning, waarbij hij slechts sporadisch leunt op (overigens zeer effectieve) schrikeffecten. Groot voordeel van de film is dat deze niet echt aanvoelt als een vervolg, maar meer als het sluitstuk van gebeurtenissen die begonnen in de eerste film. Vakkundig gemaakt horrorwerkje, al met al, niet geweldig, maar binnen het genre dik voldoende.

Evenals het eerste deel begint Insidious: Chapter 2 buitengewoon spannend en scary. Net als in deel 1 wordt het niet veel later veel te belachelijk. Hier zo ongeveer als de dobbelstenen tevoorschijn komen en er toevallig een N en een O binnen een afstand van een meter naast elkaar liggen, dat dan als bovennatuurlijke boodschap opgevat wordt. Dan hebben we ook weer Peppie en Kokkie en hun avonturen in het Grote Enge Huis, en een zeer vergezocht verhaaltje met niet alleen 'the other realm' naast de wereld van de levenden, maar dit keer kunnen we ook nog tijdreizen op de een of andere manier...

Veel te rommelig en over de top, en na de eerste 45 minuten gewoon niet meer spannend. Bovendien dit maal in een flauw afkooksel van de vorige film, binnen het subgenre wat Wan nu drie keer op rij heeft geprobeerd, en van zichzelf al niet bijster origineel is.

2.0*

Degelijk vervolg op Insidious. We hebben al flink wat spookhuisfilms gehad de laatste tijden en het mag duidelijk zijn, deze Chapter 2 haalt het bijlange niet bij Conjuring en de eerste Insidious. Grote minpunt is dat ik me als kijker helemaal niet meer liet verrassen door de scares, waardoor het nergens echt spannend wordt. Heeft wel enkele positieve punten ook; het moment waarop de geest van Josh tegen het kind Josh praat en dan zijn weg vervolgt naar die deur verwijst naar de openingsscène en vond ik een knappe toevoeging. Niet echt een film die hoge toppen scheert, en ook één voor degenen die er nog niet genoeg van hebben van de haunted house films.