Insidious: Chapter 2 (2013)

heb heel veel horror films gezien maar INSIDIOUS blijft toch wel engste. mede door de vele schrikmomenten en de opbouwende spanning. TOCH vond ik deel 1 beter dan deel 2. Nog steeds erg vermakkelijk alleen vond ik de demon van deel 1 toch enger dan de blackbride van deze film. hoe dan ook deze film blijft zeker een aanrader!

Vond het wel een mooi vervolg op het eerste deel

Deel 1 komt dan niet zo goedkoop af vanwege het einde daar.

Spannend, geheimzinnig.

Alleen op het eind vond ik het wel genoeg met elke keer die wisselingen tussen die werelden, het heden en verleden.

Gewoon hierbij laten, mooie afronding, geen deel 3 please.

Het boe-effect

De enige manier waarop dit blijkbaar eng moet zijn, of hoe de regisseur je probeert te laten schrikken is ineens heel hard muziek of geluid te laten horen. Het valt op, net als dat reclame vaak net een tikkeltje harder staat dan het programma dat je zit te kijken, maar net als die reclame is dit alleen maar rete-irritant.

Verder valt het me op dat er wel wat gedaan mag worden aan de leegstand in Amerika, blijkbaar staan daar huizen en ziekenhuizen volledig gemeubileerd weg te rotten, en nou, das handig voor zo'n horror-film.

Welgeteld 1 keer geschrokken in de hele film, en dat was het toch wel onverwachte moment dat de Intensive care patient ineens het jongetje vast pakte...

Het verhaal is niet heel boeiend, voorspelbaar (moet elke horrorfilm een spiegelscene hebben??) maar ook redelijk ver gezocht (de plottwist waarbij de vader bij zijn jonge zelf op bezoek gaat en daar dan eigenlijk gezien wordt als geest, de makers zullen ongetwijfeld hebben gedacht iets briljant in handen te hebben gehad, maar het deed mij de wenkbrauwen fronzen).

+0,5 voor Specs en Tucker, die kon ik dan wel weer waarderen

'k kon me eigenlijk niet zo veel meer van de eerste film herinneren, behalve dat 'k hem eigenlijk niet zo'n goeie geestenfilm vond. Desondanks heb 'k me toch nog aan deel twee gewaagd en eigenlijk vond 'k deze wel beter. 'k had vooral de indruk dat er in deze film veel meer verhaal zat, die dan trouwens nog eens boeiend ook was. De film heeft misschien dan niet zoveel schrikmomenten, maar dit vond 'k eigenlijk niet zo storend.

De cast was goed op dreef en verder zag het er wel prima uit.

Toch wel aangenaam verrast door deze film ('k had dan ook geen verwachtingen).

Het eerste deel vond ik zeker niet bijzonder, maar uiteindelijk ben ik gezwicht en heb ook deel 2 bekeken. Waar ik deel 1 over de hele breedte vrij zwak vond zijn de minpunten van deze film toch wat specifieker aan te wijzen.

Zowel sfeeropbouw als achtergronden zijn een stuk beter dan in deel 1, ook zitten er een redelijk aantal geslaagde schrikmomenten in. Het script blijft flinterdun, maar het grote probleem zit hier wat mij betreft in het constant van de hak op de tak springen, zo zit je het ene moment naar beelden uit het verleden te kijken, om dan naar het heden te springen, dan weer naar het bovennatuurlijke, dan naar herinneringen en ga zo maar door. Dat constant switchen brak voor mij de voortgang in het verhaal steeds op waardoor ik de interesse ook verloor.

Als horror is het duidelijk 100% een Amerikaanse productie, alle bekende cliché's komen wel voorbij (dingen die uit zichzelf aangaan, oproepen van geesten, schaduwen op foto's, het trapje naar de enge kelder, spokenjagers die voor een (flauwe) humoristische noot zorgen, etc.), in die zin zit er totaal niets vernieuwends in. Het deed me ook erg aan de laatste films van de Paranormal Activity-reeks denken, de aardig geslaagde schrikmomenten zijn geheel in die stijl. Ik had steeds de indruk dat ik naar een spin-off daarvan zat te kijken, die reeks vind ik overigens stukken beter dan deze.

Al met al hield ik zo'n "net niet"-gevoel over aan deze film, het kon me allemaal niet echt bekoren, ondanks het sterke begin en de aardige schrikmomenten. Ook omdat ik alles waar Insidious 2 mee aankomt zetten ik al vele malen (en beter) in andere films heb gezien.

1,5*

Mwah, ook Insidious: Chapter 2 heeft me helaas niet helemaal kunnen bekoren. Net zoals bij het eerste deel blijf ik op 2,5* steken. Ik kan niet helemaal m'n vinger op de zere plek leggen maar bij dit 2e deel vond ik de spanning niet zo aanwezig, des te meer omdat je alle 'geesten' e.d. al zo snel in beeld ziet. Vind het persoonlijk enger als 't allemaal een stuk mysterieuzer blijft. Maar goed, eerlijk is eerlijk, er zitten nog genoeg geslaagde schrikeffecten in, daar zorgt James Wan wel voor.

2,5*

5/10 (IMDB)

Platjes.

Deel 1 is toch wat beter. Dit vervolg lijkt in alles op een vervolg: verhaaltje erbij gesleurd met herinneringen, jeugdjaren, etc. Ik begrijp niet goed wat dit aan het origineel toevoegt, maar soit, ze lijken toch al allemaal op elkaar, dit soort films, dus sequel of niet maakt niet veel verschil.

De cast is dezelfde als die uit deel 1 en ter herkenning is dit wel eens leuk. Verder heeft Patrick Wilson nu de meest prominente rol en dat vind ik nu niet meteen een geslaagde zet, want die heeft niet genoeg kwaliteiten als acteur.

James Wan gebruikt logischerwijze z’n zelfde trucjes (muziek loeihard op schrikmomenten, bweik!), maar het is toch allemaal minder sfeervol dan deel 1. Het mist een beetje een eigen smoel. Mochten er nog sequels komen, die sla ik wellicht over.

2

Aangename sequel, die in ieder geval niet oogt als een vlug product om even snel te cashen.

Wan en Whannell gaan door met de kleurrijke personages die ze in de eerste film hebben geïntroduceerd en het vervolg gaat goed verder waar de eerste film ophield. Op originele wijze betrekken Wan en Whannell de gebeurtenissen uit de eerste film in het verhaal en het is fijn dat bepaalde personages meer backstory krijgen. Vooral de uitwerking van Parker Crane en zijn moeder leveren sterke scènes op, het moment dat ze in het huis van Parker komen, met de lijken op een rij was effectief. Verder goed sfeertje en een paar aardige nieuwe personages. Uiteraard zijn veel clichés weer van de partij (de krakende vloeren, donkere gangen en piepende deuren), maar de makers weten er toch weer goed mee om te gaan. Ondanks dat de film met veel elementen komt die we tig keer eerder hebben gezien (en sowieso het feit dat de film een sequel is), voelt Insidious: Chapter 2 vreemd genoeg toch nog opvallend fris.

3,5 sterren.

Insidious: Chapter 2

Insidious: Chapter 2 sloeg niet aan bij mij kwam niet goed op mij neer. Na een perfect eerste deel heb ik deze toch met moeite uit moeten zitten op sommige stukken. Gelukkig vond ik het eind goed en daar heb ik me dus eigenlijk ook het meeste vermaakt uit de gehele film. Patrick Wilson samen met Rose Byrne deden het prima als de twee 'hoofd' acteurs. Ik moet zeggen dat dit verhaal me minder fijn aan stond en ik het concept nog wel leuk vond. Maar het verhaal was in mijn ogen aardig dun waardoor ik er niet erg van genoot en al helemaal niet leuk kon volgen. Als je deel 1 hebt gezien moet je zeker dit deeltje er bij kijken maar, als je deel 1 niet hebt gezien en gelijk deze wilt zien dan raad ik hem af.

3.0*

Een film met een aantal sterke momenten.

Wan weet er weer iets leuks van te maken. Waar ik het einde van het eerste deel de film wat de das om vond doen, is hier het einde enorm sterk en leuk gedaan. Geweldige afsluiting. De opbouw in vooral het eerste half uur is weer erg goed. Aantal enge scenes en heerlijke schrik effecten. Helaas is het plot waar het allemaal om draait niet echt super. Haalt toch wel het enge uit de film. Wan weet hier zijn antagonisten nog niet helemaal goed te gebruiken. Iets wat hij in The Conjuring wel heel goed deed. Zo blijf je de gehele film denken of er toch nog iets meer in had gezeten. De scene in het huis is dan wel weer erg goed.

Acteerwerk is goed. Wilson en Byrne doen het met verve. Lin Shaye blijft de perfecte keuze voor Elise, zoals ook haar sidekicks dat zijn. Maar ook de beide kids doen het geweldig.

Filmtechnisch toch erg goed. Belichting en gebruik van camera om een bepaalde sfeer te creëren is erg fijn. Geluid is perfect vormgegeven. Lekker veel details die voor creepy momenten zorgen. De muziek is nog steeds niet echt mijn ding en echt te hard op momenten.

Wan weet hier toch een leuke reeks van te maken. Steeds vermakelijk en met genoeg scary momentjes. Helaas weet hij het verhaal technisch niet helemaal goed op te peperen en blijft vooral de plot in het middengedeelte wat "Mwah".

Na gisteren deel 1 te hebben herzien, vond ik het ditmaal wel noodzakelijk om tevens het tweede deel te bekijken. En ook hier heb ik weer vol van genoten.

Met name de manier waarop dit deel aansluit op het eerste is mooi om te zien. Verschillende kleine details worden ineens duidelijk. Vond het wel allemaal net wat minder intens dan zijn voorganger. Net wat minder scary, net wat minder spannend, en vooral net wat minder origineel. Dat laatste is echter logisch wanneer je een letterlijk vervolg maakt. Verder gewoon weer een heerlijk horrortje. Ben benieuwd naar deel 3.

Een ruime 7 voor deel 2.

Op enkele mooie creepy momentjes na toch minder dan deel 1.

Overduidelijk was James Wan een beetje beïnvloed door zijn fans... die hem er misschien om smeekte om een deel 2 te maken. Ja, echt veel tijd om je creativiteit erin te gooien heb je dan niet.

Deel 2 heeft zeker nog wel een duister sfeertje en bepaalde dingen zorgen ervoor dat je met gespleten ogen en soms zelfs met het ijs op je rug (zeker bij die tekening-scene) zit te kijken... Maar het neigt helaas vaak erg lomp te worden. Neem daarbij die twee klunzige geestenjagers... en een komediegehalte is nou juist het laatste wat dit soort films kunnen gebruiken. De geesten zelf zijn vanaf een afstandje lekker creepy... maar wanneer Wan besluit om ze erg direct en geforceerd in beeld te brengen is het bijna niks meer dan een ritje in het spookhuis. Die oma echter vond ik wel een positief stukje... Wat een killerlady op haar oude dag nog. Hahah.

Nee... Hier had Wan toch even wat langer voor moeten gaan zitten. Als horrorleegloper is het nog wel te doen, maar ik had beter verwacht.

3,0*

Prima vervolg, ook letterlijk een vervolg aangezien het verhaal nog even wat verder uitgewerkt wordt van deel 1. Daarmee voelt dit tweede deel uit de reeks niet als uitmelken, al is de film qua originaliteit wat achterhaalt. Toch is het de manier waarop Wan enkele onduidelijke situaties uit het eerste deel het gebonk op de deur 's nachts en waarom de deur opeens open was terwijl de knip erop zat sterk uitgewerkt. De film kent verder eigenlijk weinig verrassingen meer na Insidious, wat dus inhoudt dat de film vooral sterk is in de opbouw inclusief een sfeervol spannend slotstuk waarin de nodige schrikmomenten en audiovisueel geweld tegenover staat.

Net als bij de eerste film is ook dit tweede deel me beter bevallen nadat ik hem een tweede keer heb gezien.

Een topper zal het wel nooit worden, maar hij keek nu toch lekker weg.

Het eerste deel van Insidious vond ik een aangename verrassing. Horror is niet mijn favoriete genre, maar die eerste film vond ik geslaagd; ook toen ik 'm voor het zien van deze sequel nog even opnieuw bekeek. Die film eindigt met een duidelijke cliffhanger, dus ik had wel zin in dit vervolg.

Van Insidious: Chapter 2 heb ik echter een stuk minder genoten. Het plot van de eerste film wordt verder uitgediept en dan blijkt het toch allemaal wat minder boeiend dan de simpelere weergave die ik had na de eerste film. Er wordt een hele rits nieuwe namen toegevoegd aan het verhaal, waardoor het soms nogal warrig overkomt. Het verhaal slaagde er maar niet in om mij opnieuw te pakken. Wat ook opvalt, en da's eigenlijk nog wel het grootste probleem, is dat ik het vrijwel nergens eng vond. Ook qua sfeer niet. Veel trucjes uit de eerste film worden hier herhaald en uitgemolken (die jumpscares zijn sowieso al minder indrukwekkend, maar worden op den duur zelfs gewoon saaie onderbrekingen). Daarnaast werkte de komisch bedoelde toevoeging van Specks en Tucker mij eerder op de zenuwen dan dat het een positieve meerwaarde had.

Twee zaken die ik goed vond: het moment waar de jonge Josh wordt vastgegrepen door de patiënt in het ziekenhuis (zowat het enige effectieve schrikmoment) en de manier waarop deze film en de voorganger soms samenkomen (dat het bijvoorbeeld Josh zelf was die voor die toestanden aan de voordeur zorgde in de eerste film). Verder vond ik het allemaal vrij matig. Als de derde film ooit op mijn pad komt zal ik 'm wel kijken, maar benieuwd ben ik er niet meer naar.

2*

Indidious Chapter 2 bewandelt geen nieuwe paden, maar James Wan is als horrorregisseur kundig genoeg om hier een redelijk sterk geheel van te maken. Visueel weet hij er toch altijd iets moois van te maken, sounddesign is luid (zoals de regeltjes het voorschrijven) en effectief en de sfeer is gewoon weer lekker duister en creepy. De jump scares zijn standaard en je weet dus ook wel ongeveer wanneer je ze moet verwachten, maar er zitten toch een aantal geslaagde schrikmomenten in. Vooral die scènes in het ziekenhuis waren angstaanjagend. Het einde werd wat zweverig, maar het sloot zich wel oké af. Die allerlaatste scène is natuurlijk wel weer typisch en totaal onnodig. Die vervolgen ga ik toch mooi aan me voorbij laten gaan, je kan bezig blijven hé.
Deze film leunt voor de rest wel heel fel op het eerste deel, die ik een aantal jaren terug zag en waar ik niet superveel meer over wist. Vooral die geestenwereld en hoe dat ook al weer zat, was even graven in het geheugen, maar uiteindelijk is de film goed genoeg te volgen als je gewoon de algemene lijnen nog weet. Er zijn ook wat overlappingen met deel I, maar ook daarvoor hoef je de precieze details niet meer te weten, het is allemaal duidelijk genoeg.

Wan doet waar hij goed in is; nergens exceptioneel (en haalt ook niet het niveau van The Conjuring films wat mij betreft), maar uiterst degelijk. 3.5*

Mwah, waar het eerste deel in ieder geval nog enkele subtielere horrormomenten kende, is dit tweede deel meer de gebruikelijke spookhuisfilm bombast. De initiële opbouw van de film is nog wel aardig, maar al gauw ontaard de boel in een galore aan jumpscares waarvan er geen één echt werkt. Het al onzinnige plot wordt ook nog nodeloos gecompliceerd met allerlei futiele backstory en detective-werk, niet echt wat een film als deze nodig heeft. Ook het komische element, dat in het eerste deel nog te tolereren viel, nam tenenkrommende vormen aan.

Niet best, uitgezonderd een paar aardige scenes in de eerste helft. 2*

Paranormaal begaafd medium Elise Rainier [Lin Shaye] is dood en dus kunnen Josh [Patrick Wilson] en Renai [Rose Byrne] haar hulp niet inroepen wanneer blijkt dat het nog steeds niet pluis is in Casa Lambert: een piano speelt, een wipstoel wipt en de clichés stapelen zich op in de fantasieloze opening van dit vervolg op het matige Insidious. Maar Patrick Wilson weet toch wat spanning op te roepen wanneer zijn personage zich zonderling begint te gedragen en het vermoeden rijst dat hij het slachtoffer is geworden van een demon. Zou het? Iets beter dan het origineel dus, maar het is vooral meer van hetzelfde.

Iets leuker dan de eerste. De manier waarop verhaallijnen in elkaar grijpen is best leuk gedaan. Ook het ontbreken van al te knullige monsters maakt deze beter te doen.

Jammer is dat je al vanaf minuut één weet dat Patrick Wilson 'bezeten' is, als je tenminste deel 1 gezien hebt. Met dat gegeven wordt verder weinig spannends gedaan.

Ook dit deel weet maar niet eng te worden. Schrikeffecten werken ook niet. Maar de grootste klacht blijven de personages Specs en Tucker. Onbegrijpelijk wat die twee mislukte comedyfiguren in deze film doen.

Een leuk vervolg in het Insidious universum, dat mooi aansluit op het verhaal in deel 1. Alleen is de film iets minder consistent dan de eerste film. Nog steeds boeiend om te zien, maar het gaat een beetje alle kanten op. De demon uit het eerste deel wordt nu vervangen door de geesten van de overledenen, wat toch een stuk minder eng is. Het einde, dat aanstuurt op een derde deel, komt een beetje geforceerd over. Zo blijf je natuurlijk lekker bezit met vervolgdelen uitpoepen.

Met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Wan zal er vanwege zijn methodes altijd eentje zijn met liefhebbers en tegenstanders, maar in het opbouwen van angst en sfeer blijft hij uiterst betrouwbaar. Er heerst een strakke horrorsfeer en het acteerwerk van met name Lin Shaye en Rose Byrne is bovengemiddeld. Het eerste deel van de reeks was wat meer gericht op pure angst, dit tweede deel geeft meer voorrang aan het verhaal zelf. Liefhebbers van schrikmomenten komen vooralsnog ruimschoots aan hun trekken, maar de insteek van dit deel ligt toch net wat anders dan het vorige deel. Niettemin origineel genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen en bekwaam genoeg voor de hongerige fanaten. Wat mij betreft hoort een naam als Wan bij de grote spelers binnen dit fijne genre en ik wacht met smart op zijn volgende horrortoevoeging.

Herzien op bluray, een direct vervolg op deel 1 en de gehele cast keert gelukkig terug. De gebeurtenissen van deel 1 worden hier verder uitgediept en alle puzzelstukjes vallen langzaam op z’n plaats, heel gaaf gedaan. De geschiedenis van “The Bride in Black” en Parker Crane was zeer intrigerend en de scenes in het leegstaande ziekenhuis waren voor mij het hoogtepunt. Echt een creepy setting. Joseph Bishara horen we hier ook weer met de kwartet en piano score. Op het laatst worden we nog getrakteerd met een fijne epiloog waar we Specs en Tucker ala Mulder en Scully een huisbezoek zien doen om hulp te bieden aan een gezin waar paranormale activiteiten plaatsvinden.

Doet voor mij nauwelijks onder dan z’n voorganger!