Falbalas (1945)

Na een interessante beginscène, zakt het voorspelbare Falbalas iets in en kabbelt het luchtigjes en vrolijkjes verder in een laag doch redelijk constant tempotje. Langzaam maar zeker worden de contouren van deze voorloper van The Bold and the Beautiful duidelijker. Het verhaal, dat bij vlagen onderhoudend is, is typisch soapserie materiaal.

Philippe Clarence is een egoïstische 'Don Juan' wiens eigen interesses en de collectie op de eerste plaats komt. Hij deinst er niet voor terug mensen te gebruiken om zo inspiratie op te doen voor zijn collectie. Maar wat hij kan, kan de gekwetste Micheline Lafaurie beter en waar zij eerst de gekwetste geliefde was, is hij dat nu. En die frustratie wordt hem steeds meer teveel. Koste wat het kost willen ze in feite bij elkaar blijven, ook al wordt dat hun ondergang en van diegenen die verliefd op hen zijn.

Op een paar sterke close-ups, valt er op cinematografisch vlak niets te vertellen. Wel is het jammer dat Falbalas begint met het feitelijke einde en daarna de aanleiding daartoe vertelt. Dit gaat ten koste van de kracht en impact van iets dat de climax zou moeten zijn.

Een morgen weer vergeten niemendalletje.

Wat ik van deze film vooral zal onthouden (maar niet voor lang) zijn de afgrijselijke kapsels en hoeden van de actrices, zo erg heb ik het nog nooit gezien.

Een vreemde gewaarwording is ook het zonnige en kalme Parijs, dat er in 1945 uitziet ofdat er nooit oorlog geweest is.

Mooie film, wel wat saai en langdradig halverwege. Maar toch een mooie film. Paar mooie scens, vooral bv dat die dame boos weg loopt door een ruimte vol rook, waardoor de rook mooi achter haar aan beweegt, vond ik wel mooi. Prima geacteerd. Beelden van Parijs waren inderdaad wat apart zo net na de oorlog, zag ergens aan het eind wel een amerikaans leger jeep voorbij rijden, maar verder geen verwijzingen naar de oorlog. De bomen waren erg kaal, dus vermoed dat deze film toch ergens in de winter opgenomen moet zijn..