All Is by My Side (2013)

wel net niet wat je er van verwacht.

andre benjamin is fantastisch gecast.aan hem kon het niet liggen.

veel geluisterd naar zijn muziek.(wel tijdens een periode waar ik regelmatig een jonko in de hens stak met purple haze) maar nooit een biografie gezien of gelezen.weet de basis dingen.

er was ook een storende manier van het in beeld brengen met conversaties die door elkaar lopen en niet synchroon waren.maar dat was vooral in het begin.

zijn destructieve kant blijft ook veel buiten beeld.je ziet wel wat.maar ik denk dat er veel meer speelde.

wat ik wel leuk vind was dat hij contact had met de grote der aarde die toen leefde.

zulke legendes bestaan in mijn ogen niet meer.maar ook die nog wel leven zoals eric clapton en keith richard.

Er had ook veel meer muziek in moeten voorkomen.dat WAS zijn leven.

een ongeevenaarde gitarist.

En veel nadruk op de vrouwen in zijn leven.met dialogen van jimi met de vrouwen of de vrouwen onder elkaar waar ik niet warm of koud van werd.

maar dat was blijkbaar ook de basis(vandaar de titel by my side)

maar waarom dit liefdes deel zo te benadrukken? een raadsel.

desondanks andre erg op hem lijkt,heb ik niet het idee dat ik hem veel beter heb leren kennen.

de film komt ook niet echt op gang.bij tijd en vlagen is het zelfs saai.

zijn teksten en muziek waren zeer psychedelisch,en de tijd spiritueel.

dat ontbrak ook behoorlijk.

ik heb de slechte neiging om soms films te verglijken,maar de oliver stone film the doors.

die style in kleine mate was in mijn ogen meer passend.

The Doors (1991)

dus,,, gemiste kans.of je moet zijn liefdes leven heel boeiend vinden.

geen voldoende.

Hoewel "Hey Ya" André erg geloofwaardig was als Jimi en de sixties sfeer goed aanwezig was raakte de film me toch niet.

Het begon ineens en was ineens afgelopen ook. Nadruk werd gelegd op de sores met vrouwen (what's new).

Sprankelend was het allemaal niet. Beetje tam en eigenlijk best saai.

André Benjamin als strakke Hendrix in een rammelend en bleek samenraapsel van momenten uit de beginperiode van 's-werelds beste gitarist ooit.

Er wordt eigenlijk best goed geacteerd en André Benjamin heeft ook zeker wel de uitstraling van Jimi Hendrix, dat is niet het probleem. Het probleem is een volledig incapabele en zwaar debiele regie waar vervolgens de rechthebbenden en de vrienden van Hendrix zich niet mee wilden identificeren. Wat je vervolgens krijgt is een mislukt samenraapsel aan beeld en geluid. De decoupage brengt je nooit dichter bij de personages of het moment, door mislukte galmpjes in het geluid ben je altijd het verst verwijdert van Hendrix of de persoon waar de scene om lijkt te draaien en er zijn veel technische mislukkingen in focus, beeld en geluidsopname. Daarbij lijkt een focus in verhaal of vertelperspectief volledig afwezig en is er geen enkele scene geschreven alsof deze ook daadwerkelijk naar een punt toe werkt.

Ik vind het onwaarschijnlijk dat zulk sterk basis-materiaal (het verhaal van een van de belangrijkste rock-musici) en zulke goede acteurs tot zo'n slechte film kunnen leiden. Het is dan ook geen enkele verassing dat de rechthebbenden van Hendrix' muziek en diens vrienden hier niets mee te maken wilden hebben (wat je vervolgens vanwege muziekrechten alleen nog maar verder verwijderd van het onderwerp). Waarschijnlijk is All Is by My Side de slechtste biografische film ooit gemaakt.

Verjaardagscadeautje voor m'n pa, lefhebber van de sixties vooral maar toch ook van Hendrix. Hoewel van de beste man er geen muziek in zat had hij wel genoten, door de bekende koppen die langskomen, de goede aankleding ondanks het beperkte budget (je ziet dat er een klein budget was, met nauwelijks overzichtsshots en veel archiefmateriaal) en Benjamin die behoorlijk speelt en volgens m'n vader vrij herkenbaar Jimi speelde. Hij herkende veel gebaren en maniertjes in ieder geval. Ik niet (ik ken Hendrix nauwelijks), maar ik had verder ook niet het idee dat Benjamin een typetje speelde, dus dat is knap. Echt wegglijden doet hij overigens niet in de rol, waardoor het uiteindelijk een vrije afstandelijke en daarmee lange zit wordt.

Als biografische film werkt deze wel. Niet het hele leven, maar slechts een bepaalde periode op vooral een bepaalde plaats (zijn Engelse jaren). Zoals mij al op de middelbare school werd geleerd, als je wat wil onderzoeken voor geschiedenis. Onderwerp, locatie, periode. Veel biografieën tonen het hele leven, en worden daardoor erg vlak en leer je de hoofdpersoon niet kennen. Dan zie ik liever een karakterschets waarmee je niet iemands hoogtepunten leert kennen (dat doet Wikipedia ook, en sneller) maar wel de persoon zelf. Deze All Is by My Side is vooral een behoorlijk sfeerportret met over de breedte goed spel en zonder echt een plot en de film gaat dan ook nergens heen. Dat is an sich geen probleem, zij het dat het ook nergens echt boeit en sommige scènes gewoon echt te lang zijn. Halfuurtje minder had de film meer dan goed gedaan. 2,0*.

Een redelijke drama/muziek/biopic verhaal...

Een redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed HD kwaliteit breedbeeld, soms oude film...

Niet te moeite waard...

Best vreemd in eerste instantie dat deze film zo'n lage score heeft op moviemeter en IMDB. Het is namelijk een degelijk werkstuk(heeft er al iemand geschreven dat Benjamin perfect is gecast?), waar in ook een goed tijdsbeeld wordt neergezet. Misschien zit het hem er in dat, als er eindelijk een biografie wordt gemaakt over een dergelijk genie, je ook een topfilm verwacht. Wat dat betreft is het jammer dat er geen regisseur van het kaliber Stone/Scorsese is ingezet. Die had ongetwijfeld iets beter gemaakt dan deze veilige productie. En het waarschijnlijk ook niet geaccepteerd dat ie maar een bepaald gedeelte van zijn leven mocht verfilmen, waardoor het einde nogal abrupt en onbevredigend is. Ook wordt Hendrix neergezet als een wel zeer onsympathieke man, en dat zal zijn bewonderaars ook niet zo aanspreken.

Hopelijk komt er over een x aantal jaren een betere regisseur die een nog meer waardige film over dit fenomeen maakt.

Veel gebruikers hier hebben problemen met het feit dat er niets van Hendrix' muziek in de film te horen is, terwijl hij op het moment dat de film eindigt toch al drie singles had uitgebracht en één album klaar had liggen. Maar ja, dat is nu eenmaal de keuze van de film – de makers wilden het begin van zijn Londense periode in beeld brengen, en daar zijn ze wat mij betreft heel aardig in geslaagd, met een mooi tijdsbeeld als achtergrond voor de uitstekende vertolking van André Benjamin, die volgens de IMDb-trivia-pagina zelf toegaf nauwelijks gitaar te kunnen spelen maar wel zeer overtuigend mime't op het spel van oudgediende meestergitarist Waddy Wachtel. Inderdaad horen we niets van de muziek waarmee Hendrix beroemd is geworden, maar wat we hem wèl zien spelen (als begeleider, tijdens repetities met Redding en Mitchell en op het podium met Baker en Bruce) maakt al wel duidelijk wat voor talent hij had. Voor de latere periode (dus vanaf het uitbrengen van Are you experienced tot en met zijn vroege dood) zullen we op een andere film moeten wachten, maar de Hendrix zoals ik die ken uit filmopnames, biografieën en vooral zijn onvergetelijke platen zag ik hier wel terug, met dank nogmaals aan Benjamin die een extreem goed gelijkende (en klinkende) en zeer geloofwaardige Hendrix neerzet.

Ik heb de biografie van Jimi Hendrix onlangs gelezen en was wel benieuwd naar deze biopic. Het viel me meteen op dat de score vrij laag was, terwijl sommige kritieken toch best positief waren. De film wijkt ook af van de standaard biopic. John Ridley weigerde inmenging van de familie van Hendrix, en verspeelde daarbij ook de rechten op zijn songs. Wie zit te wachten op een 'best of' van Hendrix kan dus teleurgesteld zijn. Vooral omdat de overbekende optredens van Woodstock en Monterey Pop niet aan bod komen.

Maar dat maakt het net zo interessant. We krijgen een Hendrix te zien in zijn beginperiode, waarin hij al vooruitstrevende muziek maakt. Maar de erkenning niet krijgt die hij verdient. Wie het talent wel ziet, zijn eigenlijk vooral andere mensen uit de muziekwereld. Van Chas Chandler die zijn manager wordt, over Eric Clapton die zijn meerdere erkent en The Beatles die omvergeblazen worden.

André 3000 is zeer goed gecast en brengt een Hendrix zoals ik me die helemaal voorstel na foto's of videoclips en zijn levensverhaal. Een film die tijd neemt om sfeer te creëren, mooi aangekleed met kostumering en setting. En daar dan een 60s filtertje over.

Ik kan me goed voorstellen dat de film minder in de smaak valt. Het is niet de epische rise & fall biopic die we gewoonlijk krijgen met wat hits die we kennen. Wel een fijne levensvertelling met liefde gemaakt. Als er ooit een nieuwe biopic zou komen over de gitaaricoon, zal die toch straf uit de hoek moeten komen.

Hm toch een wat andere bio dan van andere artiesten. Dit keer geen volledige levensloop, maar meer de focus op het begin van z'n carrière. Dus erg veel ben je toch niet wijzer geworden bij deze film. Gelukkig deed de cast het wel goed.

'k vond het een beetje een gemiste kans.

Terugblik op de jaren 1966 en 1967 waarin Jimi Hendrix [André Benjamin] onder aansporing van Linda Keith [Imogen Poots], een fotomodel en de verloofde van Keith Richards [Ashley Charles], zijn ambities bijstelt en de bijna lege zaaltjes in de VS verruilt voor de levendige rockscene in Londen. Benjamin (ook bekend als Andre 3000 van hiphop-duo Outkast) maakt indruk door de speelstijl, de mimiek en de spreekstijl van Hendrix dusdanig te benaderen dat je haast vergeet dat je naar een acteur zit te kijken. Een fascinerend inkijkje in het leven van een man die (net als zijn collega en goede vriend Eric Clapton) niet kon gedijen in een wereld waarin het grote geld en niet noodzakelijkerwijs de muziek op de eerste plaats komt.