A Most Wanted Man (2014)

Wat een snurkfilm zeg. Veels te lang uitgesponnen verhaal. 40% van de film bestaat uit een rokende PSH, nou goed hoor. Bovendien erg zwak geacteerd door o.a. de mogelijke terrorist, de bankier en ook de advocate was niet erg sterk. Nog 1,5 ster voor het einde, maar voor de rest zwaar teleurstellend. Nee, dan vond ik Tinker Tailor Soldier Spy een veel betere verfilming.

Films van Anton Corbijn zijn altyd onderhouden en heel netjes gemaakt, ook bij deze A most wanted man is dat het geval. Boeiend van de eerste tot de laatste minuut, daarnaast speelt Hoffman prachtig en heel sterk. Corbijn filmt alles heel mooi en maakt een mooie combinatie van drama en spanning.

Zeer spannende thriller die voor mij niets te lang duurde maar waarbij het abrupte einde mij toch met de nodige vraagtekens achterliet. Heb ik misschien toch niet goed opgelet? Actueel is de film wel gezien wat er nu in Irak en Syrië gaande is met als gevolg toenemende kansen van terroristische aanslagen in Europa en de VS. Anton Corbijn had deze film niet op een beter moment kunnen maken. Wat deze film voor mij zo goed maakt is behalve het zeer boeiende verhaal toch wel het fenomenale acteren van de onlangs veel te vroeg gestorven P.S. Hoffman. Wat zullen we hem missen in de toekomst.

4,0* (0,5* extra voor P.S. Hoffman)

Welke vraagtekens?

Volgens mij is alles een logisch vervolg op eerdere dingen, maar die zijn soms wel terloops genoemd of indirect gesuggereerd. De dialogen vereisen dus wel wat aandacht. Vooral die met Robin Wright.

Gisteren deze in de bioscoop gezien met torenhoge verwachtingen. Helaas werden deze niet waargemaakt. The american was een film waar ik zeer van onder de indruk was. Ik zag die als een moderne western en dat was mijn inziens geweldig goed gelukt. P. Hoffman was daarbij een van mijn favoriete acteurs en dat bij elkaar zorgde dus voor de hoge verwachting.
A most wanted man begon wederom erg sterk, het einde was ook goed bedacht... maar de hele film ertussen was nogal saai. En dat vind ik onvergeeflijk voor een spionage thriller. Jammer dus!

Ik stoorde me vooral aan de onduidelijkheid in de film. Wat is nou het doel van alle acties die men ondernam. Ik snap dat ze Issa willen pakken, zodat ze met dat geld Dr. Abdullah konden pakken op het doorsluizen naar Al Qaida via the 7 friends shipping company, maar dan.... ?? Wie zat daar dan weer achter?

Misschien miste ik wel wat actiescenes ipv een PSH die na 3 meter rennen piepte van het hijgen


Er zaten hele goede stukken in, misschien ga ik de film nog een keer kijken, maar tot die tijd.... 2,5 ster.. En dat voor de laatste film van PSH.

Ik wist niet dat er nog een prent met Seymour uit werd gebracht; leuk om 'm nog een keer zijn ding te zien doen. Het plot zelf vond ik eigenlijk niet heel erg boeiend maar het gegeven dat er met hun sluwe technieken uiteindelijk een grote crimineel opgepakt kon worden behield enigszins mijn aandacht.

Spoilers!

acteurs
P.S. Hoffman doet het goed als Duitser. Toch moet gezegd worden dat de film wat topzwaar is.
Topzwaar met grote namen die nietszeggende rolletjes vertolken: Daniel Brühl...zonde....
En wat te denken van de Tjetjeen met een wel heel west Europees uiterlijk....
De Tjetjeen komt als een soort Predator (1987) uit het water.

verhaal
Het verhaal lijkt interessant maar bleek wat te gemaakt. Het thema "vader/ kind" komt zo'n vier keer (wellicht meer...) keer terug. Het maakt het verhaal ver gezocht. Ook de combi van "the lovestory" en "het verhaal van de immigrant" komt gemaakt over. Niet echt dus. Het verhaal is niet meer dan vermakelijk en soms spannend.


Corbijn
De beelden van Hamburg zijn natuurlijk prachtig.
Toch vond ik de beelden in bv. The American (2010) mooier. De hand van Corbijn vind ik niet heel duidelijk.

Tsja, wat zullen we ervan zeggen. Sfeerbeelden goed verzorgd (een verademing om eens een Duitse stad als backdrop te hebben), maar het verhaal ontbeert een spanningsboog. Het is meer een opeenvolging van zetten, zonder echte strijd, controverse, ambivalentie of zelfs maar een element van kat en muis gechicaneer. Intrige wordt slechts oppervlakkig aangestipt, wat meer neerkomt op een verschil in aanpak en mensen "pulling rank" dan een echt moreel dilemma. De typisch Amerikaanse (tot vervelens toe geprojecteerde) distinctie tussen goed en kwaad is blurred. Op zich prima, maar acteurs blijven van bordkarton (overigens ook in The American het geval, wat ik een dramatisch slechte film vind). Ze krijgen in wezen verdomde weinig te doen in de film. Waar is bijv. the inner struggle van de advocate (Rachel Adams)? De Tsjetjeen waarmee het verhaal begint, komt totaal niet uit de verf. De hele premisse van het verhaal is ook niet sterk. Veel van wat gebeurt, kan ook zonder de erg kunstmatige opzet die is gekozen voor het verhaal. Behoorlijke dosis naïeviteit van degeen die gelokt moet worden is een voorwaarde voor het vervolg van het verhaal. Wat uiteindelijk gebeurt is in wezen achterhaald, simpelweg omdat geld sluizen naar dubieuze accounts (waarmee terreur gefund wordt) in het echt wat geraffineerder plaatsvindt. Seymour Hoffman is goed/groots zonder in your face bezig te zijn... maar gewoon Duitse acteurs gebruiken had zeker ook gekund. Maar goed, dan had Corbijn zijn film niet gefinancierd kunnen krijgen. Willem Dafoe is vintage great. Met dat hoofd, die mimiek, zie ik deze acteur nog eens graag terugkomen in één of andere duistere, destructieve rol in de toekomst... Zo blijft Control by far de beste Corbijn film. Volgende keer toch maar een dramaturg inschakelen.

Als hoffman zelfmoord heeft gepleegd komt dat door deze film. Jezus wat een sombere mistroostige ellende.

Voor de rest 100% eens meet dit verhaal:

Tóch is dat wel hoe ik mij de anti-terreur business voorstel; weinig hollen, veel stilstaan.

Nu zal, bijvoorbeeld, Michael Bay niet snel een Le Carré verfilming in overweging nemen, maar die Corbijn heeft er wel een tergend trage film van weten te maken.

Geniale film.

Met een enorm sterke sfeer, prachtige beelden - van Corbijn verwacht je ook niet anders -, perfect acteerwerk van een mooie cast, en een erg sterk verhaal van John le Carre. Misschien niet het soort spanning-en-sensatie spionage van James Bond, maar wel uitermate realistisch. John le Carre is tenslotte spion geweest, en nog in Hamburg ook, dus de man weet wel zo'n beetje waar hij over schrijft.

De cast is erg sterk, vooral Philip Seymour Hoffman als de uitgerangeerde en ietwat opgebruikte hoofdspion. Schokkend wel te zien hoeveel hij achteruit gegaan was al ten opzichte van de vorige film waarin ik hem zag - A Late Quartet (2012). Niet allemaal gespeeld lijkt me. Willem Dafoe zet ook een geniale rol neer als bankier van duistere zaken rijdend in zijn veel te dure Mercedes, en Rachel McAdams is een haast perfecte tegenpool daarvan als de frisse jonge en idealistische advocate die overal op de fiets naartoe gaat.

Het verhaal, hoe sterk dat in de sfeer ook is, laat wel een steekje of wat vallen. De laatste scene bij de bank bijvoorbeeld, dat zou in het echt nooit zo gaan natuurlijk, en de terloopse manier waarop het appartement bezocht wordt door de spionnen gaat er bij mij ook niet in. Maar de hoofdzaak, het over elkaar heen rollen van met elkaar concurrerende dienstjes met eigen verborgen agenda's en belangetjes is, hoe triest ook, maar al te geloofwaardig. Wat ik ook wat jammer vind is dat het karakter van Issa Karpov wat vlak blijft. Mooie acteur ook, Grigoriy Dobrygin, maar dat komt wat weinig uit de verf zo.

Waar ik nogal wat kritiek op gehoord heb is dat Corbijn zijn favoriete muziek wat teveel gebruikt in de soundtrack. Is me nergens opgevallen - kennelijk is het verhaal daar sterk genoeg voor. Voor mij dan.

Een intense, stemmige, melancholieke, dramatische en trage thriller, met uiterst sfeervolle beelden, waarin de spanning ontbrak, maar op zichzelf was dat in dit geval niet zo erg. De film liet het gevecht tegen tegen terrorisme zien, als een moeizame (een stap vooruit, twee passen achteruit) en zenuwslopende aangelegenheid. Ik vond de cast zeer goed spelen. Philip Seymour Hoffman schitterde in de rol van de tragische, gedesillusioneerde, zwaar drinkende en ketting rokende spion (soms benadert een film het echte leven). Het Engels met een Duits accent daarentegen kwam merkwaardig over (was waarschijnlijk belangrijk voor de Engelstalige markt). 3,75 ster.

Ondanks dat deze film onder de noemer thriller gepresenteerd wordt, voelt het evenzo aan als een spionagedrama. Mensen die denken hier een zinderend kat en muis spel en/of een terroristische daad met maatschappij ontwrichtende beelden te zien krijgen, zullen deze film dan ook niet snel kunnen waarderen. Het accent zit hem eerder in de menselijkheid van de personages die sterk wordt weergegeven door de keuzes die men gedwongen moet maken tussen wat goed en slecht is. Het is een subtiele vertolking van een spionageteam waarbij het lijkt alsof we kijken naar een one man's case, die uiteindelijk ook niet meer dan een stroman blijkt te zijn. Dit komt het meest krachtigste in beeld gedurende de climax casu quo het einde van de film. De cast met wijlen Philip Seymour Hoffman, Rachel McAdams, Willem Dafoe, en Robin Wright omvat echte klasse.

Spannend? Niet echt. Maakte indruk? Ook niet echt... Maar was het een goede film? Dat dan weer wel! Niet echt in een hokje te plaatsten, maar zoals hier onder geschreven wordt, een spionage drama, komt het meeste dichtbij. Het is eigenlijk gewoon een verhaal.... Een verhaal die Willem en Philip smoel geven. En waar de rest van de cast een beetje bleekjes achter blijft, maar dat past ook wel weer in het "gewone" verhaal. Als het een boek was geweest, had je hem wel uitgelezen, maar er niet lyrisch over zijn geweest. Wel was het met veel sfeer in beeld gebracht, an dan zie je dat Corbijn erg van het beeld is. Kan mij herinneren dat zijn vorige film ook zoiets was... Ik moedig Corbijn aan om door te gaan met films, maar iets meer uitgesproken en intenser in verhaal mag... Van mij dan.

Misschien een keer iets over een popfotograaf in de problemen? Kan hij zijn fotografie ook weer tot leven brengen...

3.5**

Corbijn doet z'n best, maar al z'n mooie shots, kadreringen en kleurgebruik ten spijt is er simpelweg te veel mis met deze film. Ten eerste ligt het tempo veel te laag, na 2 shots van een rokende/drinkende/pijnzende PSH weten we het wel, maar helaas moeten zijn zorgen kosten wat het kost constant benadrukt worden, waardoor ik mijn interesse te vaak verloor.

Daarnaast is het eeuwig zonde dat het eigenlijk een Amerikaanse productie is. De sterrencast die opgetrommeld is komt flets over en wekt niet de indruk er zin in te hebben (met Dafoe voorop). Het idee om ze ook nog eens Engels te laten praten met een Duits accent haalt ook nog eens alle geloofwaardigheid weg. (Ook omdat geen van allen een goed Duits accent had)

De productie maatschappij wilde waarschijnlijk een "Girl with a dragon tattoo scenario" vermijden, waarin de het Europese origineel een Amerikaanse remake krijgt. Dat scheelt in de kosten natuurlijk, maar het gevolg is een vlees noch visch film. Had dan óf de film met Amerikanen gemaakt óf gewoon met een compleet Duitse cast.

Voor mij verpestte dit de film, ondanks dat het script prima in orde is en Corbijn prachtige shots in petto heeft. 2*

Helaas niet de beste rollen van Philip Seymour Hoffman en Willem Dafoe in deze totaal niet spannende thriller. Mijn toch wel hoge verwachtingen over deze film werden dan ook bij lange niet waargemaakt. Verder ben ik het helemaal eens met het commentaar van Tommeh hieronder.

Op zich best een spannende thriller, of misschien meer een drama zoals hierboven als eens gezegd is. Maar zoals altijd bij dit soort films stoorde ik me weer enorm aan dat quasi Duitse accent wat de Amerikaanse acteurs neer moeten zetten. Doe het of in het Duits of in normaal Engels. Dit is toch lachwekkend slecht. Maar ondanks dat wel geboeid tot het einde zitten kijken. Wordt helaas nergens boven gemiddeld goed. Jammer, want hier zat best veel in. Zeker met de openingscredits over 9/11 waren bij mij de verwachtingen wel erg hoog.

Helemaal mee eens. Zoals meestal met gauke. Hoewel niet altijd.

Prima film van Anton Corbijn. Helemaal in de John Le Carré traditie. Traag en veel is niet wat het lijkt.

Prachtige rol van Philip Seymour Hoffman, een van zijn laatste. Helemaal volgens het Carré boekje. Bijna al z'n helden zijn aan lager wal. Daarom zijn ze ook zo overtuigend. Ik vond het spannend tot het einde, al wist ik wel hoe het ging lopen, want ik heb het boek gelezen. Ook nog Nina Hoss en Daniel Brühl in wat kleinere rollen. Altijd leuk om ze te zien. Zeker Nina. Ja, dat Engels in Duitsland is natuurlijk raar. Maar ja, dat is nu eenmaal zo. Zucht. Zal wel nooit veranderen.

Redelijk sterke thriller. Het verhaal wordt wat traag verteld, maar wel erg fraai in beeld gebracht door Corbijn. De werkwijze van de geheime dienst wordt realistisch en geloofwaardig neergezet. Hoffman zet als gebruikelijke een sterke rol neer, maar Dafoe steelt de show. Ook McAdams houdt zich goed staande tussen de grootmachten. De zwakte wordt veroorzaakt door het ontbreken van echte spanning. Je zit geen moment op het puntje van je stoel.

Geen nagelbijter, maar wel mooi. 3.5

Het tempo van de film past bij het verhaal:

Ingetogen thriller die me aan de stoel gekluisterd hield. Erg goed verhaal, realistisch en actueel. Hele goeie cast ook, om Philip Seymour Hoffman nog een keer te zien spelen liet me zeker niet koud.

Deze film is me eigenlijk best tegengevallen, want ik vond het allemaal maar vaagjes en als geheel was het eigenlijk ook allemaal best saai.

Het verhaal was opzicht best aardig gevonden en was ook wel interessant, maar de uitvoering valt gewoon tegen ondanks het visuele aspect (iets waar regisseur Anton Corbijn goed in is) en de goed spelende cast. Het probleem met het verhaal is dat het enorm langdradig en saai is en ook zit er niets verrassends (misschien nog een beetje het einde) in. Sterker nog er gebeurt eigenlijk maar bitter weinig en het verhaal kabbelt ook rustig naar het einde, welke ik eigenlijk ook maar matigjes vond. Het geheel weet ook nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Dankzij de goed spelende cast (m.u.v. Grigoriy Dobrygin in de rol van "Issa Karpov", die werkelijk een aanfluiting was) blijf je gelukkig wel kijken en ook natuurlijk omdat het de laatste hoofdrol was van de helaas veel te vroeg overleden goede acteur Philip Seymour Hoffman. Rachel McAdams, Willem Dafoe en Nina Hoss speelden overigens verdienstelijk.

Al met al is deze film me dus tegengevallen en vond ik het ook een te lange zit van bijna twee uren. De cast redt in mijn ogen deze film nog enigszins.

Intrigerende kat en muisspel! En fijn, niet alleen maar Amerikanen

Aardige film. Maar een Gunther die Engels praat...... Schade!

Verder is Corbijn een vakman, maar weet nergens een eigen stempel op te drukken zoals hij dat wel kan in videoclips.

Film had door iedere (Amerikaanse) regisseur gemaakt kunnen worden. Alles binnen de lijntjes en ook nog eens heel internationaal denken door iedereen Engels te laten praten.

Een erg meelevend verhaal van de strijd, voortdurend vol wantrouwen, tegen het terrorisme in Duitsland.

De cast vertolkt uitstekend en de regie van Corbijn laat door zijn traag tempo duidelijk de sfeer van het hele verhaal beleven.

Veel spanning is er niet ook al houdt de film je ruim 2 uren aan het beeld gekluisterd.

Tot het slot leef je mee met de verstokte roker en drinker Philip Seymour Hoffman, de erg mooie Rachel McAdams en de sfeerscheppende Willem Dafoe die je van geluk, ontgoocheling tot diep ongelukkig laten onderdompelen. Soms in stille momenten.

Een film die voor mij 4 punten genietbaar wegdraagt.

lange film, wel goed maar duurde mij iets te lang voordat er echt iets gebeurde...

Leuke thriller. Wel wat langdradig .Al kan ik me voorstellen dat het in het echt ook zo gaat.

Niet meer dan een 3

Een spannende film, die toch tegenvalt. Dat komt met name omdat ik visueel gewoon meer verwacht van de heer Corbijn gezien zijn achtergrond als fotograaf. Het ziet er allemaal degelijk en vooral functioneel uit, maar niet meer dan dat. Zelfs de discoscène stelt enigszins teleur, terwijl de setting van een discos juist de nodige aanleiding biedt om eens visueel uit te pakken. Toch een aantal films gezien waar dat beter wordt gedaan. Soundtrack stoort niet, maar na afloop herinner ik me er weinig van. Had dus ook meer mee gedaan kunnen worden.

Qua plot stelt het niet teleur. Ik vond het in ieder geval behoorlijk spannend, zeker naar het einde toe. Verder een aardig inkijkje in de wereld van de terrorismebestrijding, al is het de vraag hoe realistisch het is. Maar realisme en geloofwaardigheid zijn twee verschillende dingen, het kwam dan ook zeker geloofwaardig op me over.

McAdams is leuk om naar te kijken, maar vooral Philip Seymour Hoffman zet een mooie laatste rol neer. De man draagt wat mij betreft de film, al is z'n Duitse accent waardeloos. Ik dacht echt aanvankelijk dat het een Iers accent moest voorstellen. Duits klonk het in ieder geval niet.

Al met al een krappe voldoende. De film weet de spanning goed vast te houden, maar brengt niets meer dan dat. 3*.