A Most Wanted Man (2014)

Anton Corbijn dus. Dan heb je hoge verwachtingen. Man man man, wat een tergend trage niet boeiende film was dat zeg. Alleen de laatste 10 minuten konden mijn aandacht trekken.

Het spionagethriller genre is niet per definitie mijn favo genre maar ik ging zonder voorkennis verwachtingsvol en open de bios in om vervolgens gedesillusioneerd en vooral erg slaperig de zaal weer te verlaten. Niet mysterieus en niet spannend, wel actueel.

Als het de bedoeling was om een grauwe morsige sfeer neer te zetten in de film dan is dat Corbijn in ieder geval wél gelukt...

A Most Wanted Man is de nieuwste film van de Nederlandse regisseur Anton Corbijn, maar die je vooral bijblijft omdat het de laatste film is van Philip Seymour Hoffman. Dit zegt echter niets over de kwaliteit van de film, de film is namelijk erg goed. Corbijn weet namelijk een film af te leveren die subtiel, stijlvol en spannend is. Corbijn geeft Philip Seymour Hoffman een waardig afscheid.

‘A Most Wanted Man’ Review | Filmtakers

A Most Wanted Man

Corbijns productie is misschien meer in het nieuws geweest wegens het overlijden van Hoffman dan om zijn bijzondere karakter. Dat dat tweede onderbelicht is staat als een paal boven water. Corbijn geeft hier zeker geen doorsnee film af, en geeft je te denken waar je nu naar hebt zitten kijken. Dit is een geweldig recept om de film eens dieper te schouwen dan het oppervlak. A Most Wanted Man is een bijzondere film.

Als we nu eens onder de loep nemen wat er nu daadwerkelijk gebeurt is dat bijzonder weinig. In Hannover krijg je slechts het topje van de ijsberg van de internationale terroristische organisaties te zien. Al tijdens de film zet dit je aan het denken waar je nu eigenlijk naar kijkt. Als snel kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal niet zozeer draait om de internationale aspecten van de terreur. Dat de film zich echter beperkt tot Abdullah is iets aparts, en zeker niet slecht. Er gebeurt zo weinig en toch zo veel. Zelfs nu ben ik er nog niet helemaal uit. Volgens mij speelt er een groot stuk psychologie in mee. Toch zijn er enkele momentjes waarop de snelheid iets omhoog kan, en de film een beetje indut.

Corbijns films kwam al in het nieuws door het overlijden van Philip Seymour Hoffman. Hoffman zet hier een personage neer wat net zo veel stof tot nadenken geeft als de film. Met een geweldige mystiek geeft hij het vreemde karakter van Bachmann weer.
Daarnaast zijn ook Grigoriy Dobrygin, Mehdi Dehbi en Rachel McAdams acteurs die hun personage in diezelfde sfeer plaatsen. Stuk voor stuk personages die door hun doen en laten afwijken van de normaal in de samenleving, en door de invulling van hun acteurs een geweldige mystiek om zich heen krijgen.

Corbijn weet haast een perfecte sfeer te creëren, die hij slechts zelden verliest. Mede door een sterk gebruik van muziek, in combinatie met goede close-ups weet hij dit te bereiken. De uiteindelijke climax is wat onverwacht, maar goed gekozen.

Dat A Most Wanted Man toch Pathé's Alternative Cinema behoort snap ik volkomen. De film is anders dan de doorsnee Hollywood thriller. Toch is hij goed. Erg goed zelfs, op een enkel momentje na.

3.5*

"It takes a minnow to catch a barracuda, a barracuda to catch a shark."

Met het werk van Anton Corbijn ben ik niet zo bekend en met het bronmateriaal al helemaal niet, dus er stond me een verrassing te wachten in de bios.

Je krijgt als kijker te maken met de Duitse inlichtingendienst en hoe zij te werk gaan, hoewel dit erg oppervlakkig in beeld wordt gebracht. Toch zitten er wat leuke dingen in verwerkt, zoals de manier waarop informatie wordt doorgegeven. Maar over het geheel gezien is 'A Most Wanted Man' een vrij droge registratie van zetten zonder echt spanning te creëren. Daarvoor is de pacing net te traag.

Gedurende de speelduur krijg je hier en daar wel enkele aanwijzingen die duiden op het verleden en waar men naar toewerkt, maar het blijft gering. Gelukkig zet Philip Seymour Hoffman een sterk personage neer; geweldig, doch ironisch om hem als een uitgebluste rot in het vak te zien.

Wat wel consistent blijft, is de enigszins drukkende sfeer. In dat opzicht kruipt er een bepaald sluimerend gevoel door de film. Hierdoor worden simpele momenten ineens belangrijk en is het wijs om karakters te onthouden van dialoog, zoals goed naar voren komt in het passende eind.

Al met al een degelijke thriller, maar je moet wel van het trage tempo houden. Bovendien moet je helemaal geen actie verwachten. Desondanks is dit wel een mooi afscheid van Hoffman.

3,0 Sterren.

Aardig. Vooral een erg aardige rol van PSH, en voelt als een officieel afscheid. Film zelf is erg onderhoudend, maar bovengemiddeld wil het nergens worden. Ook wat de vorm betreft verwacht je meer van Corbijn maar het is wel oerdegelijk. Iets te veel narratief, en te weinig stilering, verre van een Tinker Tailor, Soldier, Spy.

Deze film wilde ik vooral zien in de bios vanwege de laatste hoofdrol van Philip Seymour Hoffman, één van de beste acteurs van zijn generatie, al vind ik hem vooral een goed bijrolacteur die met zijn acte de présence van zelfs de kleinste rollen iets iconisch wist te maken. Het blijkt ook wel uit deze rol die ergens ook gewoon een typetje is, en dat werkt minder in een hoofdrol. Zijn gezucht en gesteun blijven schitterend net als zijn verlopen kop, maar je ziet hem ook net iets te vaak moeilijk kijken en een glas drank wegdrinken en sigaret na sigaret roken (zo verstokt overigens dat hij de hete koffie binnen een tweetal seconden al kan opdrinken.) Maar de vraag is vooral waarom hij zich zo gedraagt. We krijgen hints, maar eigenlijk niet genoeg . Niettemin ga ik de beste man best missen, het ga je goed dus Phil.

De film bestaat voor mij overigens uit drie lagen. De eerste is natuurlijk de spionagethriller, die nergens echt uitblinkt en ook vervalt in clichés, maar wel redelijk helder wordt verteld en een zekere mate van urgentie kent. De tweede laag is die van een karakterstudie (Hoffman dus) waar ik zojuist al wat over heb gezegd. En de derde laag is het portret van een grote stad, Hamburg in dit geval, maar dit geldt eigenlijk voor veel grote steden, die echt leven, met druk verkeer en altijd een metro die langsrijdt, met barretjes, eettentjes, een beetje vuil, ja echt alles waar ik zo van houd bij grote steden. De locaties zijn mooi gekozen, de sfeer is prachtig en een groen palet kleurt alle (en vele) avondscènes – het blijkt maar weer dat de ochtend aan het platteland behoort, maar de avond is van de stad.

Het enige dat me echt stoorde was overigens het einde. Heb je zojuist de spannendste scène gehad (met een handtekening nog wel) en is eigenlijk de film klaar, komt er nog een twist bij die weliswaar op de achtergrond sijpelde, maar eigenlijk niet echt past. Want zo een film was dit niet, met corrupte en op de pik getrapte hoogwaardigheidsbekleders. Dit vond ik echt afbreuk doen aan het geheel. Verder is het uiteraard vreemd dat de Duitsers allemaal Engels spreken, en soms, zoals bij de straatventer, een paar woordjes ineens Duits spreken. Houd het dan consequent. In een boek is dit best te doen, maar in een film had met de rol van Hoffman anders kunnen inkleden, als een buitenstaander, waardoor het Engels gerechtvaardigd is en je toch je financiën rond krijgt.

Al met al loop ik zo de film redelijk kapot te analyseren wat een volledig ander beeld geeft dan mijn waardering, die best hoog is. Dat komt vooral omdat ik best genoten heb, en op dat punt van het einde na eigenlijk al die kritiekpunten niet echt opmerkte (dat komt pas later, onderweg naar huis). Het tempo van de film is goed, de sfeer is goed, het acteerwerk over de breedte is redelijk en eigenlijk verveelt de film geen moment; ik was er in ieder geval heerlijk in weggegleden en vond het jammer dat de film was afgelopen. 3,5*.

Ik had hier echt meer van verwacht, veel te weinig echte spanning... Wel mooi gefilmd. Toch nog net 3 sterren vanwege het sterke spel van PSH.

Wat zijn jullie negatief

Goeie film / dubbele lagen

" BEN IK NOU DEGENE DIE ZO SLIM IS OF BEN JIJ ZO DOM "

Die op John Le Carré gebaseerde thrillers mag ik over het algemeen wel, ik moet eigenlijk eens een boek van hem gaan lezen. Net als bij Tinker Tailor Soldier Spy lijken velen hier toch meer een Hollywoodiaanse spionnenfilm van te verwachten, maar bij Le Carré krijg je meer voeling met hoe echte spionnen (waarschijnlijk) te werk gaan. Dat betekend veel speurwerk, veel gediscussieer over moeilijke beslissingen die gemaakt moeten worden, veel geduld en weinig glamour. Ik hou wel van zo'n film die het reilen en zeilen van zo'n operatie minutieus toont, maar het lijkt wel een soort acquired taste te zijn. Ik vond het dan ook niet bijzonder traag of zo. Wel een lekker, rustig tempo zodat alles kan bezinken en de onderliggende spanning wat kan broeien.

Het is ook een mooi portret van de tijd, misschien meer dan Corbijn kon weten toen hij dit ging filmen. Toen het uitkwam was daar ineens de dreiging van IS, met als bonus de recente problemen met Rusland, waardoor zowel het hoofdonderwerp als de korte messteken naar Rusland hier extra aankomen. Wat deze film goed weet over te brengen is vooral het gevoel van paranoia als het aankomt op terrorisme, maar ook op betrekkingen tussen undercovercellen die ogenschijnlijk samenwerken. Eveneens wordt het voelbaar gemaakt dat er bijna geen goede keuzes gemaakt lijken te kunnen worden. Het einde is zo sterk, omdat wonder boven wonder een acceptabele oplossing van het centrale probleem gevonden lijkt, maar dat het even voor de hand ligt dat het toch in de soep loopt door de ego's of het wantrouwen van anderen. Op zich is het niet heel origineel om een paranoia thriller zo te laten eindigen, maar het kwam aan.

Er zijn wat kanttekeningen te plaatsen. Zo vond ik die Issa uiteindelijk wat te goed, voornamelijk. Wat ambiguïteit in zijn karakter had de film veel goed gedaan, in plaats van hem een modelimmigrant te maken. Amerikanen als Duitsers casten stoort mij doorgaans niet, maar ook ik vroeg me af waarom ze die dan niet gewoon Engels lieten praten en er dan toch weer constant Duitse accenten gebruikt moeten worden. Aan de andere kant, halverwege viel het me niet meer op. De cast is ook gewoon goed. Altijd fijn om Nina Hoss te zien en Hoffman is perfect als de minst glamoureuze spion ooit. Leuk ook dat zijn uitgebluste uiterlijk soms zelfs voor wat humor gebruikt wordt.

De grote hoogten van Tinker Tailor Soldier Spy worden hier niet bereikt, vooral omdat Corbijn ondanks zijn talent niet het filmische oog of het verhalende talent heeft van Alfredson. Niettemin is dit een dikke aanrader voor de liefhebber van de wat meer realistische spionnenfilm.
3,5*

Wat een snurkfilm zeg. Veels te lang uitgesponnen verhaal. 40% van de film bestaat uit een rokende PSH, nou goed hoor. Bovendien erg zwak geacteerd door o.a. de mogelijke terrorist, de bankier en ook de advocate was niet erg sterk. Nog 1,5 ster voor het einde, maar voor de rest zwaar teleurstellend. Nee, dan vond ik Tinker Tailor Soldier Spy een veel betere verfilming.

Zeer spannende thriller die voor mij niets te lang duurde maar waarbij het abrupte einde mij toch met de nodige vraagtekens achterliet. Heb ik misschien toch niet goed opgelet? Actueel is de film wel gezien wat er nu in Irak en Syrië gaande is met als gevolg toenemende kansen van terroristische aanslagen in Europa en de VS. Anton Corbijn had deze film niet op een beter moment kunnen maken. Wat deze film voor mij zo goed maakt is behalve het zeer boeiende verhaal toch wel het fenomenale acteren van de onlangs veel te vroeg gestorven P.S. Hoffman. Wat zullen we hem missen in de toekomst.

4,0* (0,5* extra voor P.S. Hoffman)

Gisteren deze in de bioscoop gezien met torenhoge verwachtingen. Helaas werden deze niet waargemaakt. The american was een film waar ik zeer van onder de indruk was. Ik zag die als een moderne western en dat was mijn inziens geweldig goed gelukt. P. Hoffman was daarbij een van mijn favoriete acteurs en dat bij elkaar zorgde dus voor de hoge verwachting.
A most wanted man begon wederom erg sterk, het einde was ook goed bedacht... maar de hele film ertussen was nogal saai. En dat vind ik onvergeeflijk voor een spionage thriller. Jammer dus!

Ik stoorde me vooral aan de onduidelijkheid in de film. Wat is nou het doel van alle acties die men ondernam. Ik snap dat ze Issa willen pakken, zodat ze met dat geld Dr. Abdullah konden pakken op het doorsluizen naar Al Qaida via the 7 friends shipping company, maar dan.... ?? Wie zat daar dan weer achter?

Misschien miste ik wel wat actiescenes ipv een PSH die na 3 meter rennen piepte van het hijgen


Er zaten hele goede stukken in, misschien ga ik de film nog een keer kijken, maar tot die tijd.... 2,5 ster.. En dat voor de laatste film van PSH.

Ik wist niet dat er nog een prent met Seymour uit werd gebracht; leuk om 'm nog een keer zijn ding te zien doen. Het plot zelf vond ik eigenlijk niet heel erg boeiend maar het gegeven dat er met hun sluwe technieken uiteindelijk een grote crimineel opgepakt kon worden behield enigszins mijn aandacht.

acteurs
P.S. Hoffman doet het goed als Duitser. Toch moet gezegd worden dat de film wat topzwaar is.
Topzwaar met grote namen die nietszeggende rolletjes vertolken: Daniel Brühl...zonde....
En wat te denken van de Tjetjeen met een wel heel west Europees uiterlijk....
De Tjetjeen komt als een soort Predator (1987) uit het water.

verhaal
Het verhaal lijkt interessant maar bleek wat te gemaakt. Het thema "vader/ kind" komt zo'n vier keer (wellicht meer...) keer terug. Het maakt het verhaal ver gezocht. Ook de combi van "the lovestory" en "het verhaal van de immigrant" komt gemaakt over. Niet echt dus. Het verhaal is niet meer dan vermakelijk en soms spannend.


Corbijn
De beelden van Hamburg zijn natuurlijk prachtig.
Toch vond ik de beelden in bv. The American (2010) mooier. De hand van Corbijn vind ik niet heel duidelijk.

Tsja, wat zullen we ervan zeggen. Sfeerbeelden goed verzorgd (een verademing om eens een Duitse stad als backdrop te hebben), maar het verhaal ontbeert een spanningsboog. Het is meer een opeenvolging van zetten, zonder echte strijd, controverse, ambivalentie of zelfs maar een element van kat en muis gechicaneer. Intrige wordt slechts oppervlakkig aangestipt, wat meer neerkomt op een verschil in aanpak en mensen "pulling rank" dan een echt moreel dilemma. De typisch Amerikaanse (tot vervelens toe geprojecteerde) distinctie tussen goed en kwaad is blurred. Op zich prima, maar acteurs blijven van bordkarton (overigens ook in The American het geval, wat ik een dramatisch slechte film vind). Ze krijgen in wezen verdomde weinig te doen in de film. Waar is bijv. the inner struggle van de advocate (Rachel Adams)? De Tsjetjeen waarmee het verhaal begint, komt totaal niet uit de verf. De hele premisse van het verhaal is ook niet sterk. Veel van wat gebeurt, kan ook zonder de erg kunstmatige opzet die is gekozen voor het verhaal. Behoorlijke dosis naïeviteit van degeen die gelokt moet worden is een voorwaarde voor het vervolg van het verhaal. Wat uiteindelijk gebeurt is in wezen achterhaald, simpelweg omdat geld sluizen naar dubieuze accounts (waarmee terreur gefund wordt) in het echt wat geraffineerder plaatsvindt. Seymour Hoffman is goed/groots zonder in your face bezig te zijn... maar gewoon Duitse acteurs gebruiken had zeker ook gekund. Maar goed, dan had Corbijn zijn film niet gefinancierd kunnen krijgen. Willem Dafoe is vintage great. Met dat hoofd, die mimiek, zie ik deze acteur nog eens graag terugkomen in één of andere duistere, destructieve rol in de toekomst... Zo blijft Control by far de beste Corbijn film. Volgende keer toch maar een dramaturg inschakelen.

Geniale film.

Met een enorm sterke sfeer, prachtige beelden - van Corbijn verwacht je ook niet anders -, perfect acteerwerk van een mooie cast, en een erg sterk verhaal van John le Carre. Misschien niet het soort spanning-en-sensatie spionage van James Bond, maar wel uitermate realistisch. John le Carre is tenslotte spion geweest, en nog in Hamburg ook, dus de man weet wel zo'n beetje waar hij over schrijft.

De cast is erg sterk, vooral Philip Seymour Hoffman als de uitgerangeerde en ietwat opgebruikte hoofdspion. Schokkend wel te zien hoeveel hij achteruit gegaan was al ten opzichte van de vorige film waarin ik hem zag - A Late Quartet (2012). Niet allemaal gespeeld lijkt me. Willem Dafoe zet ook een geniale rol neer als bankier van duistere zaken rijdend in zijn veel te dure Mercedes, en Rachel McAdams is een haast perfecte tegenpool daarvan als de frisse jonge en idealistische advocate die overal op de fiets naartoe gaat.

Het verhaal, hoe sterk dat in de sfeer ook is, laat wel een steekje of wat vallen. De laatste scene bij de bank bijvoorbeeld, dat zou in het echt nooit zo gaan natuurlijk, en de terloopse manier waarop het appartement bezocht wordt door de spionnen gaat er bij mij ook niet in. Maar de hoofdzaak, het over elkaar heen rollen van met elkaar concurrerende dienstjes met eigen verborgen agenda's en belangetjes is, hoe triest ook, maar al te geloofwaardig. Wat ik ook wat jammer vind is dat het karakter van Issa Karpov wat vlak blijft. Mooie acteur ook, Grigoriy Dobrygin, maar dat komt wat weinig uit de verf zo.

Waar ik nogal wat kritiek op gehoord heb is dat Corbijn zijn favoriete muziek wat teveel gebruikt in de soundtrack. Is me nergens opgevallen - kennelijk is het verhaal daar sterk genoeg voor. Voor mij dan.

Ondanks dat deze film onder de noemer thriller gepresenteerd wordt, voelt het evenzo aan als een spionagedrama. Mensen die denken hier een zinderend kat en muis spel en/of een terroristische daad met maatschappij ontwrichtende beelden te zien krijgen, zullen deze film dan ook niet snel kunnen waarderen. Het accent zit hem eerder in de menselijkheid van de personages die sterk wordt weergegeven door de keuzes die men gedwongen moet maken tussen wat goed en slecht is. Het is een subtiele vertolking van een spionageteam waarbij het lijkt alsof we kijken naar een one man's case, die uiteindelijk ook niet meer dan een stroman blijkt te zijn. Dit komt het meest krachtigste in beeld gedurende de climax casu quo het einde van de film. De cast met wijlen Philip Seymour Hoffman, Rachel McAdams, Willem Dafoe, en Robin Wright omvat echte klasse.

Corbijn doet z'n best, maar al z'n mooie shots, kadreringen en kleurgebruik ten spijt is er simpelweg te veel mis met deze film. Ten eerste ligt het tempo veel te laag, na 2 shots van een rokende/drinkende/pijnzende PSH weten we het wel, maar helaas moeten zijn zorgen kosten wat het kost constant benadrukt worden, waardoor ik mijn interesse te vaak verloor.

Daarnaast is het eeuwig zonde dat het eigenlijk een Amerikaanse productie is. De sterrencast die opgetrommeld is komt flets over en wekt niet de indruk er zin in te hebben (met Dafoe voorop). Het idee om ze ook nog eens Engels te laten praten met een Duits accent haalt ook nog eens alle geloofwaardigheid weg. (Ook omdat geen van allen een goed Duits accent had)

De productie maatschappij wilde waarschijnlijk een "Girl with a dragon tattoo scenario" vermijden, waarin de het Europese origineel een Amerikaanse remake krijgt. Dat scheelt in de kosten natuurlijk, maar het gevolg is een vlees noch visch film. Had dan óf de film met Amerikanen gemaakt óf gewoon met een compleet Duitse cast.

Voor mij verpestte dit de film, ondanks dat het script prima in orde is en Corbijn prachtige shots in petto heeft. 2*

Redelijk sterke thriller. Het verhaal wordt wat traag verteld, maar wel erg fraai in beeld gebracht door Corbijn. De werkwijze van de geheime dienst wordt realistisch en geloofwaardig neergezet. Hoffman zet als gebruikelijke een sterke rol neer, maar Dafoe steelt de show. Ook McAdams houdt zich goed staande tussen de grootmachten. De zwakte wordt veroorzaakt door het ontbreken van echte spanning. Je zit geen moment op het puntje van je stoel.

Geen nagelbijter, maar wel mooi. 3.5

Deze film is me eigenlijk best tegengevallen, want ik vond het allemaal maar vaagjes en als geheel was het eigenlijk ook allemaal best saai.

Het verhaal was opzicht best aardig gevonden en was ook wel interessant, maar de uitvoering valt gewoon tegen ondanks het visuele aspect (iets waar regisseur Anton Corbijn goed in is) en de goed spelende cast. Het probleem met het verhaal is dat het enorm langdradig en saai is en ook zit er niets verrassends (misschien nog een beetje het einde) in. Sterker nog er gebeurt eigenlijk maar bitter weinig en het verhaal kabbelt ook rustig naar het einde, welke ik eigenlijk ook maar matigjes vond. Het geheel weet ook nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Dankzij de goed spelende cast (m.u.v. Grigoriy Dobrygin in de rol van "Issa Karpov", die werkelijk een aanfluiting was) blijf je gelukkig wel kijken en ook natuurlijk omdat het de laatste hoofdrol was van de helaas veel te vroeg overleden goede acteur Philip Seymour Hoffman. Rachel McAdams, Willem Dafoe en Nina Hoss speelden overigens verdienstelijk.

Al met al is deze film me dus tegengevallen en vond ik het ook een te lange zit van bijna twee uren. De cast redt in mijn ogen deze film nog enigszins.

Een erg meelevend verhaal van de strijd, voortdurend vol wantrouwen, tegen het terrorisme in Duitsland.

De cast vertolkt uitstekend en de regie van Corbijn laat door zijn traag tempo duidelijk de sfeer van het hele verhaal beleven.

Veel spanning is er niet ook al houdt de film je ruim 2 uren aan het beeld gekluisterd.

Tot het slot leef je mee met de verstokte roker en drinker Philip Seymour Hoffman, de erg mooie Rachel McAdams en de sfeerscheppende Willem Dafoe die je van geluk, ontgoocheling tot diep ongelukkig laten onderdompelen. Soms in stille momenten.

Een film die voor mij 4 punten genietbaar wegdraagt.

Een spannende film, die toch tegenvalt. Dat komt met name omdat ik visueel gewoon meer verwacht van de heer Corbijn gezien zijn achtergrond als fotograaf. Het ziet er allemaal degelijk en vooral functioneel uit, maar niet meer dan dat. Zelfs de discoscène stelt enigszins teleur, terwijl de setting van een discos juist de nodige aanleiding biedt om eens visueel uit te pakken. Toch een aantal films gezien waar dat beter wordt gedaan. Soundtrack stoort niet, maar na afloop herinner ik me er weinig van. Had dus ook meer mee gedaan kunnen worden.

Qua plot stelt het niet teleur. Ik vond het in ieder geval behoorlijk spannend, zeker naar het einde toe. Verder een aardig inkijkje in de wereld van de terrorismebestrijding, al is het de vraag hoe realistisch het is. Maar realisme en geloofwaardigheid zijn twee verschillende dingen, het kwam dan ook zeker geloofwaardig op me over.

McAdams is leuk om naar te kijken, maar vooral Philip Seymour Hoffman zet een mooie laatste rol neer. De man draagt wat mij betreft de film, al is z'n Duitse accent waardeloos. Ik dacht echt aanvankelijk dat het een Iers accent moest voorstellen. Duits klonk het in ieder geval niet.

Al met al een krappe voldoende. De film weet de spanning goed vast te houden, maar brengt niets meer dan dat. 3*.

Met dit soort politieke thrillers spookt er telkens maar één gedachte door mijn hoofd: waarom kiezen die mensen voor dit soort rotbaantjes? Veiligheidsdiensten die zichzelf voortslepen van bestelbusje naar bestelbusje, met microfoons, turend naar kleine schermpjes van verborgen camera's, in een poging om terroristen op te pakken.

Ondertussen al dat hoge spel van strenge overheidsfunctionarissen en achterbakse ambassadeurs die elkaar het leven zuur maken. Het lijkt wel alsof deze mensen geen plezier kennen. En dat straalt de film ook uit; het is een droge, serieuze film geworden zonder een greintje bezieling.

Zelfs met sterren als Willem Dafoe, Rachel McAdams en Philip Seymour Hoffman (zijn laatste rol, helaas), weet de film nergens spanning op te roepen. Anton Corbijn weet mooie plaatjes te schieten van het stadse Hamburg, waaruit blijkt dat hij een talent heeft voor filmmaken / fotografie, maar die droge, saaie materie waar hij mee op de proppen komt, is moeilijk om uit te zitten.

Daar komt nog bij dat het einde een teleurstellende anti-climax is. Niet dat ik er meer van verwacht had, maar toch.

Te voorspelbaar, ongeloofwaardig, geen actie en een droge saaie film. halverwege uitgezet en verwijderd

Rustig vertelde, intelligent uitgewerkte thriller met een zeer vadsige en kettingrokende Philip Seymour Hoffman in één van zijn laatste hoofdrollen. De film grijpt je langzaam maar zeker bij de strot en wordt naarmate het verhaal vordert steeds spannender. De rest van de cast is ook prima. De duitse accenten zijn hier en daar een beetje storend, maar verder valt er weinig op deze sfeervolle film aan te merken.

Het ontgaat me een beetje waarom je in een serieuze film de Duitsers zou laten spelen door Amerikanen die met een Duits accent praten. Willem Dafoe zou dan nog als geknipt voor zijn rol kunnen worden gezien, al heb ik sinds 'The Grand Budapest Hotel' moeite om de man te zien zonder in giechelen uit te barsten. Maar dat terzijde.

Het kiezen voor Amerikanen zorgt er in ieder geval voor dat PS Hoffman een fraaie laatste hoofdrol neer kan zetten. Zijn vertolking van de melancholische, kettingrokende spion Gunther maakt nog maar eens duidelijk wat voor talent in februari van ons is heengegaan. Sowieso zit het allemaal wel snor met de acteerprestaties, en Corbijns portret van Hamburg, schakelend van de meest groezelige kroegen naar de meest protserige banken, is ook een duidelijke kracht van deze film.

Blijft wel het feit dat ik twee uur nogal een lange zit vond. Ondanks alle gevaar en paranoia werd ik nou niet bepaald meegesleept door de verwikkelingen. Lastig te zeggen hoe dat komt in een film die eigenlijk alles goed doet. Ik vermoed dat Corbijn toch wat meer een filmer dan een verteller is. Ook blijkt het moeilijk mij te boeien met dit soort verfilmingen van spionagethrillers. Ik kan me er eigenlijk geen enkele voor de geest halen uit de laatste aantal jaar die me tot groot enthousiasme wist te bewegen. In dat rijtje ('Syriana' 'Tinker Tailor Soldier Spy') was dit dan nog wel een leuke, wat waarschijnlijk ook wil zeggen dat het mijn genre niet zo is.

Hier had 'k wel wat meer van verwacht. 'k vond het nogal een langdradige film. Enkel naar het einde toe wordt de film wat spannend, maar dan is het kalf al verdronken.

De cast deed het niet slecht, maar jammer van het verhaal. Het was toch niet echt m'n ding.

Goeie politiefilm, waarin de sfeer van de Zweedse misdaadthrillers een beetje wordt getroffen. Dat komt ook omdat Hoffman prima in de schoenen past van Martin Beck / Kurt Wallander (een licht Hollywood-sausje is soms wel te bespeuren, maar goed). Uitstekende rol. Verder is de film lange tijd slechts degelijk, met wel als pluspunt de fraaie kadrering die we van Corbijn gewend zijn, maar de ontknoping vond ik vrij spannend en de laatste uithaal van Hoffman brengt de film dan toch nog dat halve sterretje extra.

De hele film wordt er geschaduwd en een valstrik opgezet. Een film mag best traag zijn wat mij betreft als het ook iets te bieden heeft. Dat is hier niet echt het geval : hoe het in elkaar zit is al halverwege de film duidelijk en de fiasco waarmee het allemaal eindigt verrast dan nog wel, het kan de film niet opwaarderen tot iets onvergetelijks. Daarvoor was het allemaal te banaal. Enkel wanneer Hoffman het spoor van Issa verliest lijkt het iets gepeperder te worden, maar blijkbaar was het pepervat bijna uit, want de film werd dan weer richting het standaardwerk gecorrigeerd.

Toch 3* voor de goede spionagesfeer; Tinker Tailor Soldier Spy vond ik voorbeeldig op dat vlak maar Most Wanted Man ging eveneens de goede richting uit. Goed acteerwerk weer van wijlen Hoffman. Het is niet zijn beste film geworden maar hij speelt weer een rol die dicht aanschurkte bij de persoon die hij was en hoe ik hem persoonlijk onthou ... getormenteerd, pessimistisch, peinzend, ...

Sfeervolle film met een goed doch iet wat saai verhaal. De cast, Hoffman voorop, draagt de film; al dikt Hoffman zijn rol wel erg aan.