A Most Wanted Man (2014)

Corbijn's debuut was een schot in de roos omdat Control zijn tijd, zijn generatie was. Zijn muziek, zijn B&W fotografie.

(Dat Corbijn de muziek uit de tijd van Control nog altijd lief heeft horen we in deze film met o.a To Hell With Poverty - Gang of Four.)

The American vond ik een aardige maar zeker geen bovenmaatse thriller. Hetzelfde geldt voor A Most Wanted Man. Aangezien het ook een boekverfilming is van John le Carre hoopte ik iets van de sfeer uit Tinker Tailor... aan te treffen. Maar daarvoor mist de film de nostalgie en melancholie die Tomas Alfredson in zijn adaptie legde. Andere tijden natuurlijk ook.

Het is Philip Seymour Hoffman die alle aandacht trekt. Niet dat hij zo geweldig speelt maar je beseft dat je naar de laatste beelden van een acteur met een groot verborgen leed zit te kijken.

3* (voorlopig)

A Most Wanted Man

Corbijns productie is misschien meer in het nieuws geweest wegens het overlijden van Hoffman dan om zijn bijzondere karakter. Dat dat tweede onderbelicht is staat als een paal boven water. Corbijn geeft hier zeker geen doorsnee film af, en geeft je te denken waar je nu naar hebt zitten kijken. Dit is een geweldig recept om de film eens dieper te schouwen dan het oppervlak. A Most Wanted Man is een bijzondere film.

Als we nu eens onder de loep nemen wat er nu daadwerkelijk gebeurt is dat bijzonder weinig. In Hannover krijg je slechts het topje van de ijsberg van de internationale terroristische organisaties te zien. Al tijdens de film zet dit je aan het denken waar je nu eigenlijk naar kijkt. Als snel kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal niet zozeer draait om de internationale aspecten van de terreur. Dat de film zich echter beperkt tot Abdullah is iets aparts, en zeker niet slecht. Er gebeurt zo weinig en toch zo veel. Zelfs nu ben ik er nog niet helemaal uit. Volgens mij speelt er een groot stuk psychologie in mee. Toch zijn er enkele momentjes waarop de snelheid iets omhoog kan, en de film een beetje indut.

Corbijns films kwam al in het nieuws door het overlijden van Philip Seymour Hoffman. Hoffman zet hier een personage neer wat net zo veel stof tot nadenken geeft als de film. Met een geweldige mystiek geeft hij het vreemde karakter van Bachmann weer.
Daarnaast zijn ook Grigoriy Dobrygin, Mehdi Dehbi en Rachel McAdams acteurs die hun personage in diezelfde sfeer plaatsen. Stuk voor stuk personages die door hun doen en laten afwijken van de normaal in de samenleving, en door de invulling van hun acteurs een geweldige mystiek om zich heen krijgen.

Corbijn weet haast een perfecte sfeer te creëren, die hij slechts zelden verliest. Mede door een sterk gebruik van muziek, in combinatie met goede close-ups weet hij dit te bereiken. De uiteindelijke climax is wat onverwacht, maar goed gekozen.

Dat A Most Wanted Man toch Pathé's Alternative Cinema behoort snap ik volkomen. De film is anders dan de doorsnee Hollywood thriller. Toch is hij goed. Erg goed zelfs, op een enkel momentje na.

3.5*

het is geen in your face boodschap die wordt meegegeven. Ook creëert Corbijn door weinig tot geen actie toe te voegen spanning én ziet de film er erg mooi uit. Door de beelden en de setting kwam er een bepaalde sfeer op mij over. Hoewel het een kille sfeer is, is het toch sfeervol.

Ik moet zeggen dat ik The American stiekem maar erg saai vond, iemand (die toevallig mijn smaak wat opgepikt heeft hier op het forum) pearls of wisdom wat ik van deze kan verwachten? Ik ben wel een PSH fan, maar die had The American ook niet voor me kunnen redden. Denk ik.

Ik vond The American helemaal niks 0.0*, dit is veel beter al heeft de film een aantal zwakheden. PSH is in elk geval groots. Zijn mimiek en zo. De film lijkt bijna een tribute aan hem. Dus zeker gaan.

Het feit dat ik tegenwoordig vaak op de iPad tik weerhoud mij van meningen en berichten, want ik vind het een ramp. Maar dit wilde ik je niet onthouden.

THe american vond ik ook helemaal niets en deze film lijkt me eerlijk gezegd ook niet. Denk ook dat de hoge waarderingen enkel zijn vanwege het overlijden van de acteur in kwestie. Tja.

Het went. Al bewaar ik de epistels met links e.d. ook voor thuis!

Dank!

Er was een soort voorpremière van toen ik bij Eye was afgelopen maandag, rode loper, camera's e.d.

Ik dacht, dat is vast voor mij, maar nee...

Zie je 'Britten ' geen idee waar dat vandaan komt in dat bericht.

Mijn vingers zijn krom of zo. Alleen maar verkeerde tekens, samensmeltingen etc.

Inmiddels drie onzinnige woorden vervangen door iets logisch...

Oh, kijk eens aan.

Ik dacht, die Mochizuki, die heeft een zwak voor Britten (bleke inwoners van de landmassa aan de andere kant van het kanaal, óf de dirigent, take your pick), maar het tikken op zijn iPad weerhoud hem ervan.

Ja, dat is de befaamde DYAC, wees blij dat je niet aankondigde dat je Anton Corbijn bezwangerd hebt. Over samensmeltingen gesproken. Voor je het weet is het zover, met de autocorrect. Die kan overigens uit, mocht je er niet aan kunnen wennen. Al ben ik mét nog altijd sneller klaar dan zonder, het vraagt alleen wel een alert oog.

Waarom werden er op allerlei locaties in de film new wave nummers uit de jaren '80 gedraaid? Kortom waarom vindt Corbijn het belangrijk dat we zijn smaak te horen krijgen en geen muziek die past bij die gelegenheid op dat moment? En eindigen met Tom Waits vind ik makkelijk.

"It takes a minnow to catch a barracuda, a barracuda to catch a shark."

Met het werk van Anton Corbijn ben ik niet zo bekend en met het bronmateriaal al helemaal niet, dus er stond me een verrassing te wachten in de bios.

Je krijgt als kijker te maken met de Duitse inlichtingendienst en hoe zij te werk gaan, hoewel dit erg oppervlakkig in beeld wordt gebracht. Toch zitten er wat leuke dingen in verwerkt, zoals de manier waarop informatie wordt doorgegeven. Maar over het geheel gezien is 'A Most Wanted Man' een vrij droge registratie van zetten zonder echt spanning te creëren. Daarvoor is de pacing net te traag.

Gedurende de speelduur krijg je hier en daar wel enkele aanwijzingen die duiden op het verleden en waar men naar toewerkt, maar het blijft gering. Gelukkig zet Philip Seymour Hoffman een sterk personage neer; geweldig, doch ironisch om hem als een uitgebluste rot in het vak te zien.

Wat wel consistent blijft, is de enigszins drukkende sfeer. In dat opzicht kruipt er een bepaald sluimerend gevoel door de film. Hierdoor worden simpele momenten ineens belangrijk en is het wijs om karakters te onthouden van dialoog, zoals goed naar voren komt in het passende eind.

Al met al een degelijke thriller, maar je moet wel van het trage tempo houden. Bovendien moet je helemaal geen actie verwachten. Desondanks is dit wel een mooi afscheid van Hoffman.

3,0 Sterren.

Een lange film, maar heel mooi in beeld gebracht en fantastisch acteerwerk van Hoffman, maar ook van McAdams en Defoe. Verwacht geen actiefilm, maar een gedegen verhaal, waarin goed en fout dicht bij elkaar liggen en dat stemt tot nadenken. Ik vind het een aanrader.

Aardig. Vooral een erg aardige rol van PSH, en voelt als een officieel afscheid. Film zelf is erg onderhoudend, maar bovengemiddeld wil het nergens worden. Ook wat de vorm betreft verwacht je meer van Corbijn maar het is wel oerdegelijk. Iets te veel narratief, en te weinig stilering, verre van een Tinker Tailor, Soldier, Spy.

De posters van zijn 2 vorige films vond ik toch ook een pak mooier.

Wát een acteur was PSH toch...

Deze film wilde ik vooral zien in de bios vanwege de laatste hoofdrol van Philip Seymour Hoffman, één van de beste acteurs van zijn generatie, al vind ik hem vooral een goed bijrolacteur die met zijn acte de présence van zelfs de kleinste rollen iets iconisch wist te maken. Het blijkt ook wel uit deze rol die ergens ook gewoon een typetje is, en dat werkt minder in een hoofdrol. Zijn gezucht en gesteun blijven schitterend net als zijn verlopen kop, maar je ziet hem ook net iets te vaak moeilijk kijken en een glas drank wegdrinken en sigaret na sigaret roken (zo verstokt overigens dat hij de hete koffie binnen een tweetal seconden al kan opdrinken.) Maar de vraag is vooral waarom hij zich zo gedraagt. We krijgen hints, maar eigenlijk niet genoeg . Niettemin ga ik de beste man best missen, het ga je goed dus Phil.

De film bestaat voor mij overigens uit drie lagen. De eerste is natuurlijk de spionagethriller, die nergens echt uitblinkt en ook vervalt in clichés, maar wel redelijk helder wordt verteld en een zekere mate van urgentie kent. De tweede laag is die van een karakterstudie (Hoffman dus) waar ik zojuist al wat over heb gezegd. En de derde laag is het portret van een grote stad, Hamburg in dit geval, maar dit geldt eigenlijk voor veel grote steden, die echt leven, met druk verkeer en altijd een metro die langsrijdt, met barretjes, eettentjes, een beetje vuil, ja echt alles waar ik zo van houd bij grote steden. De locaties zijn mooi gekozen, de sfeer is prachtig en een groen palet kleurt alle (en vele) avondscènes – het blijkt maar weer dat de ochtend aan het platteland behoort, maar de avond is van de stad.

Het enige dat me echt stoorde was overigens het einde. Heb je zojuist de spannendste scène gehad (met een handtekening nog wel) en is eigenlijk de film klaar, komt er nog een twist bij die weliswaar op de achtergrond sijpelde, maar eigenlijk niet echt past. Want zo een film was dit niet, met corrupte en op de pik getrapte hoogwaardigheidsbekleders. Dit vond ik echt afbreuk doen aan het geheel. Verder is het uiteraard vreemd dat de Duitsers allemaal Engels spreken, en soms, zoals bij de straatventer, een paar woordjes ineens Duits spreken. Houd het dan consequent. In een boek is dit best te doen, maar in een film had met de rol van Hoffman anders kunnen inkleden, als een buitenstaander, waardoor het Engels gerechtvaardigd is en je toch je financiën rond krijgt.

Al met al loop ik zo de film redelijk kapot te analyseren wat een volledig ander beeld geeft dan mijn waardering, die best hoog is. Dat komt vooral omdat ik best genoten heb, en op dat punt van het einde na eigenlijk al die kritiekpunten niet echt opmerkte (dat komt pas later, onderweg naar huis). Het tempo van de film is goed, de sfeer is goed, het acteerwerk over de breedte is redelijk en eigenlijk verveelt de film geen moment; ik was er in ieder geval heerlijk in weggegleden en vond het jammer dat de film was afgelopen. 3,5*.

Film die je gezien moet hebben. Prachtig van beelden en sfeer, Hofmann weer heerlijk om te zien, mooie muziek en een lekker rauwe Tom Waits om af te sluiten. Kwam een beetje traag op gang maar op een goed moment werd ik er ingezogen.

Ik had hier echt meer van verwacht, veel te weinig echte spanning... Wel mooi gefilmd. Toch nog net 3 sterren vanwege het sterke spel van PSH.

Hoort Issa bij de slechteriken en zo waarom ??

Wat zijn jullie negatief

Goeie film / dubbele lagen

" BEN IK NOU DEGENE DIE ZO SLIM IS OF BEN JIJ ZO DOM "

Zeer spannende spionage thriller die het vooral heeft van zijn verhaal en kille sfeerbeelden.

Tempo van de film ligt zeer laag maar dit stoort niet en het einde is totaal onverwacht.

Dit is de laatste film van Philip Seymour Hoffman en hij speelt geweldig.

Duitse filmkarakters die anno 2014 consequent Engels tegen elkaar spreken, maar wel een Duits accent hebben. Dan ben ik al gedeeltelijk afgehaakt.

Geen indrukwekkende laatste rol van Hoffmann bovendien. Die maniertjes van zijn karakter komen erg 'gemaakt' over.

Idem.

Oersaai, gebeurt niks in....

Heb me serieus zitten vervelen in de bios...

bedankt daarvoor, ik weet genoeg . Niks voor mij ook en idd the american is een strontfilm. Alleen goed als je in slaap wil vallen.

Deze avond gaan kijken naar het allerlaatste kunstje van Philip Seymour Hoffman en het was weer "wham bam yes mam" van de sokken geblazen worden door zijn vertolking. Wat als dat witte poeder niet had bestaan, hoeveel meesterwerken had hij dan nog gemaakt... Ik hoop dat hij nu daarboven zichzelf een whiskey uitschenkt en zijn twintigste sigaret van de dag aansteekt, net als in deze film.

Zijn allerlaatste woord op het witte doek was ook toepasselijk, een langerekt f**************ck ! I will miss him...

Die op John Le Carré gebaseerde thrillers mag ik over het algemeen wel, ik moet eigenlijk eens een boek van hem gaan lezen. Net als bij Tinker Tailor Soldier Spy lijken velen hier toch meer een Hollywoodiaanse spionnenfilm van te verwachten, maar bij Le Carré krijg je meer voeling met hoe echte spionnen (waarschijnlijk) te werk gaan. Dat betekend veel speurwerk, veel gediscussieer over moeilijke beslissingen die gemaakt moeten worden, veel geduld en weinig glamour. Ik hou wel van zo'n film die het reilen en zeilen van zo'n operatie minutieus toont, maar het lijkt wel een soort acquired taste te zijn. Ik vond het dan ook niet bijzonder traag of zo. Wel een lekker, rustig tempo zodat alles kan bezinken en de onderliggende spanning wat kan broeien.

Het is ook een mooi portret van de tijd, misschien meer dan Corbijn kon weten toen hij dit ging filmen. Toen het uitkwam was daar ineens de dreiging van IS, met als bonus de recente problemen met Rusland, waardoor zowel het hoofdonderwerp als de korte messteken naar Rusland hier extra aankomen. Wat deze film goed weet over te brengen is vooral het gevoel van paranoia als het aankomt op terrorisme, maar ook op betrekkingen tussen undercovercellen die ogenschijnlijk samenwerken. Eveneens wordt het voelbaar gemaakt dat er bijna geen goede keuzes gemaakt lijken te kunnen worden. Het einde is zo sterk, omdat wonder boven wonder een acceptabele oplossing van het centrale probleem gevonden lijkt, maar dat het even voor de hand ligt dat het toch in de soep loopt door de ego's of het wantrouwen van anderen. Op zich is het niet heel origineel om een paranoia thriller zo te laten eindigen, maar het kwam aan.

Er zijn wat kanttekeningen te plaatsen. Zo vond ik die Issa uiteindelijk wat te goed, voornamelijk. Wat ambiguïteit in zijn karakter had de film veel goed gedaan, in plaats van hem een modelimmigrant te maken. Amerikanen als Duitsers casten stoort mij doorgaans niet, maar ook ik vroeg me af waarom ze die dan niet gewoon Engels lieten praten en er dan toch weer constant Duitse accenten gebruikt moeten worden. Aan de andere kant, halverwege viel het me niet meer op. De cast is ook gewoon goed. Altijd fijn om Nina Hoss te zien en Hoffman is perfect als de minst glamoureuze spion ooit. Leuk ook dat zijn uitgebluste uiterlijk soms zelfs voor wat humor gebruikt wordt.

De grote hoogten van Tinker Tailor Soldier Spy worden hier niet bereikt, vooral omdat Corbijn ondanks zijn talent niet het filmische oog of het verhalende talent heeft van Alfredson. Niettemin is dit een dikke aanrader voor de liefhebber van de wat meer realistische spionnenfilm.
3,5*

Boeiend, spannend en sterk geacteerd. De films van Corbijn worden steeds beter. We mogen trots zijn.

Dus je vindt Control zijn zwakste film?