The Hunchback of Notre Dame II (2002)

Deze direct-to-video sequel op het goede eerste deel is niet de moeite waard. Op vrijwel alle vlakken is de film benedengemiddeld. De animatie is ronduit lelijk. Matig.

Ik vond de eerste Disney film goed maar dit hoefde niet. Beetje raar dat ze hier een deel twee van maken. Op sommige momenten vind ik deze film niet eens boeien. Ik had deze film op vhs gezien. Die eerste vond ik ook niet zo geweldig met het veranderen van Victor Hugo's verhaal. Maar hier hebben ze wel erg veel veranderd dus een 1,0. Voor de moeite.

Miracles do happen and True Love can come true

Nog niet zo heel lang geleden het eerste deel nog eens gekeken toen die op tv kwam dus was het een logisch gevolg om deel II ook een kans te geven toen die op tv kwam. Het eerste deel bevatte een lekkere mix van humor en duistere personages dus ik verwachtte eigenlijk iets van hetzelfde niveau maar jammer genoeg komt dat langs geen kanten uit.

Het gaat dan ook al meteen fout met de tekenstijl. Ik ben altijd al fan geweest van de ouderwetse stijl van Disney, ik ben er tenslotte ook mee opgegroeid, en het eerste deel gaf op een bijzonder mooie en treffende manier het Parijs van de 15e eeuw weer. Geen idee wat Disney bezielde maar dit is gewoon te triestig voor woorden. Het is allemaal bijlange na niet meer zo gedetailleerd als zijn voorganger maar het ziet er ook allemaal een pak lelijker uit. Jammer want daar scoorde het eerste deel het overgrote deel van zijn punten mee. Ook qua liedjes is dit vervolg niet de moeite waard. Waar de Disney nummers normaal gezien heerlijk catchy zijn is het hier maar allemaal wat met de natte vinger gedaan. Alleen het openingsnummer 'Le jour d'amour' haalde nog het vroegere niveau want de nummers waar Quasimodo ineens in zingen uitbarst zijn van een bedroevend niveau.

Disney hielt zich in het origineel nogal redelijk aan het oorspronkelijke verhaal van de Klokkenluider, voor zover ik me dat kon herinneren, maar dan zitten ze met een direct to video vervolg natuurlijk wel in de problemen. Er wordt gekozen om een geheel nieuw verhaal te maken maar echt boeien doet het nergens. Heel de circus act kon me gestolen worden en leek soms meer op een goedkoop aftreksel van de eerste film. Wat wel een voordeel is, is dat de film helemaal niet lang duurt.

De Klokkenluider van de Notre Dame heeft een bonte verzameling aan kleurrijke personages. De zigeuners, de waterspuwers, Quasimodo zelf maar vooral Frollo. Het eerste deel bevatte een sterke mix met duistere nummers gezongen door een al even duister personage. Jammer genoeg wordt dit hier compleet verneukt. Er is zelfs geen sprake van een duister personage want Sarousch is te triestig voor woorden. Weg perfecte balans. Maar daar stopte het nog niet bij. Neen, omdat ze niet meer voort konden met het originele verhaal werd er besloten om een vriendinnetje voor Quasimodo te creëren. Persoonlijk vond ik het een veel te vrolijk typetje dat dan ook nergens in de film paste. Het wordt dan allemaal nog wat erger wanneer de sterke oude personages (o.a. Esmeralda) een pak minder screen time krijgen voor slappe aftreksels zoals Madeleine en het veel te irritante zoontje van Esmeralda en Phoebus, Zephyr.

Een aanfluiting naar het eerste deel. De animatie is lelijk, de personages komen niet uit de verf maar vooral de nummers zijn van een laag niveau. Gelukkig duurt de film niet al te lang waardoor dit nogal snel te vergeten is.

2*

De Klokkenluider van de Notre Dame II doet qua niveau zeker onder aan haar voorganger. In zijn geheel was de eerste film een briljante combinatie tussen donkere en lichte sfeer, de animatie was prachtig, er was een sterke antagonist, er werd heel goed spanning opgebouwd en de personages waren innemend.

Het mag geen geheim zijn dat haar vervolgfilm dat allemaal niet heeft. De nieuwe animatie is ronduit beledigend, de antagonist is catagorie 'net niet', het verhaal is mierzoet en mag eigenlijk geen verhaal genoemd worden en er wordt weinig spanning opgebouwd.

Maar er zijn ook positieve kanten aan deze film. Aangezien Esmeralda voor Phoebus koos aan ht eind van de eerste film (geef haar eens ongelijk), is er voor Quasimodo een nieuw vriendinnetje ontworpen. Dit meisje, Madellain, is werkelijk één van de innemendste en liefste personages die ik ooit in een film gezien heb. Ze is beeldschoon maar bloedonzeker, en ze weet je vanaf het begin te boeien en vast te houden. De omgang met Quasi heeft een dusdanig 'ah' gehalte dat het net niet 'il, jakkes!' wordt, maar net subtiel genoeg is om zo'n warm gevoel in je maag te krijgen.

Phoebus en Esmeralda hebben in deze film ook een zoontje, Zephyr, ook echt het aandoenlijkste kereltje ooit, die een diepe vriendschap met Quasi koestert. Beide nieuwe personages geven deze film een heel lichte en warme sfeer, die deze film de moeite waard maakt om toch gezien te hebben.

Conclusie: qua niveau marginaal, dankzij de slechte animatie en het gebrek aan een goede antagonist en verhaallijn, maar door de aandoenlijke nieuwe personages toch nog een disneyfilm die je in je lijstje moet hebben staan!

Aardig. De moraal ligt er overigens dik op, en ik kon een cynische glimlach niet onderdrukken toen Esmeralda iets riep over dat schoonheid van binnen zit, om ondertussen gewoon met de knappe Phoebus samen te zijn. Animatie is redelijk, al blijven de films van de Toon-studio's gewoon minder. De liedjes zijn wel echt van mindere kwaliteit en irriteren echt. Verder vooral gericht op kinderen, dus allemaal wat braafjes. Wel weet het redelijk te vermaken en de film is lekker kort waardoor het gewoon voor één keer prima wegkijkt. 2,0*.