Jiao You (2013)

Huh cool, deze zag ik niet aankomen. Klinkt weer als een ouderwetse Tsai, in tegenstelling tot Visage.

Had ook een beetje het klassieke Tsai-gevoel toen ik het plot samenvatte en vertaalde. Werd ook wel weer eens tijd voor iets nieuws. Wellicht in competitie in Cannes of Venetie.

Museumstuk, not for the faint-hearted. Maar aan het einde word je beloond voor het wachten.

Vanaf 20 november in de bioscoop (Contactfilm)

De Nederlandse trailer belooft een oprechtere Tsai. Veel natuurshots. Open lucht. Vader + Moeder + Kinderen. Zachte pianomuziek. Kan wel eens iets worden. Mag ook wel na zes tergende films ...

Allemaal nieuw voor mij, nog niets van hem gezien. Maar hij wordt goed ontvangen, deze film. Door de critici althans.

Hoe langer de film, hoe meer traagheid ik over het algemeen kan verdragen. Ik wilde dat Stray Dogs door en doorging, maar was mij bewust van de speelduur. Hierdoor hoopte ik dat enkele lange shots niet te lang zouden duren, alleen maar omdat ik zoveel mogelijk van Tsai's universum wilde meemaken. Hoewel dit zijn langste film is, had hij van mij daarom wel het dubbele mogen klokken.

Maar een sterke klassieke Tsai waarin veel van zijn thema's en andere trademarks terugkomen, regelmatig in duidelijke referenties naar zijn vorige films. Vooral I Don't Want to Sleep Alone en Vive L'Amour zie ik hier sterk in terug en het regent misschien zelfs meer dan in The Hole. Wel ontbreken inmiddels de sociale onhandigheden en hebben deze plaatsgemaakt voor een op het oog meer berustend leven (in armoedige omstandigheden), zonder dat Lee's personage dit accepteert, wat ons in enkele tour de force scènes duidelijk wordt gemaakt (het moment met de kool is misschien te doorzichtig, maar door de watermeloenreferentie werkt het toch ook wel). Zoals de Volkskrant ook schrijft levert het een minder speelse film op en het is daardoor misschien ook taaier voor de kijker. Het past echter wel bij Lee's personage die ook ouder is geworden en voor het eerst de verantwoordelijkheid van kinderen draagt. Net als in Journey to the West vraagt Tsai veel van Lee en hij zet wederom een indrukwekkende performance neer. We krijgen verder toch weer veel eenzaamheid, vervreemding, problemen met communicatie, een hang naar het verleden, kapitalistische gevolgen en stad versus natuur voorgeschoteld. Dit allemaal in de bekende precieze kaders met regelmatig aparte cameraplaatsen en -hoeken en bijzonder mooi kleur- en lichtgebruik. Misschien wel iets minder uitgesproken bevreemdend en kunstzinnig dan voorheen. Gelukkig geen (piano)muziek op de geluidsband te bekennen, de omgevingsgeluiden vormen de soundtrack.

Ik ben er nog niet over uit hoe goed ik Stray Dogs nu werkelijk vind en waar ik hem in zijn filmografie zou rangschikken. Het zou geen onlogische slotfilm zijn, al hoop en denk ik dat Tsai gewoon verder gaat.

Loop hier in me hoofd nog steeds verdwaasd rond. Mocht ik deuropening vinden laat ik het jullie weten.

Moet zeggen dat hij hier ook wel is blijven hangen. Ouderwets in elk geval.

Het klopt wat McSavah zegt dat de film door de lengte en de aanhoudende statische scènes aan kracht wint, al klopt het ook dat door de ontbrekende speelsheid het ook wel eens taai wordt. Enkele scènes hadden voor mij weinig kracht.

De slotscène - eigenlijk twee - is toch waar het voor mij nog wringt. Ik vond het jammer, maar ook wel een begrijpelijke keuze en toegegeven, nog altijd ambigu/poly-interpretabel. Mocht de film gestopt zijn na de eerste slotscène zou ik een zucht van verlichting hebben geslaakt. Eindelijk weet Tsai weer hoop te creëeren na al dat mensonterend cynisme van zijn laatste drie films. Juist die (bijna onzichtbare) hoop - maar toch hoop - was het nog verteerbaar. Ja, ook Vive l 'Amour heeft in mijn ogen een hoopvol slot.

Nu kiest hij toch weer voor een makkelijk(er) - want Arthouse-regel nummer I: een film hoort geen happy end te kennen (zie Verhoeven en mijn discussie bij The Delta van Mundruczo) slot. Hoewel je nog steeds zou kunnen denken dat hij haar volgt en ze samen gelukkig worden met (nog meer) kindertjes..

Dus ik laat het nog even indalen. Vond het in elk geval een mooie film. En niet alleen Lee Kang-sheng wordt oud (bij de opnames was hij 45), ook Yang Kuei-mei, maar wat wil je Vive l' Amour is al 20 jaar geleden...

Hoeveel vrouwen hebben jullie in de film geteld/onderscheiden trouwens?? Ik kwam tot drie en als ik de 'press kit' bekijk, klopt dat. Dat lijkt me ook de meest logische optie - maar voor een argeloze Westerling is dat natuurlijk niet eenvoudig te zien .

Yang Kuei-mei zagen we in het eerste shot geloof ik, daarna ook nog? Lu Yi-ching was de vrouw in het winkelcentrum en ook diegene die o.a. de honden ging voeren en bij de boot in de regen was? Wel vreemd dat zij altijd de moeder van Hsiao-kang (Lee Kang-sheng) heeft gespeeld, terwijl ze maar acht jaar ouder is dan Lee en zelfs een jaar jonger is dan Yang Kuei-mei. Vervolgens verschijnt Chen Shiang-chyi pas later in de film, maar vanaf dan wel veel screentime. Zij neemt de drie dus in haar huis. Ik twijfelde wel of zij het was die in het verlaten gebouw met de honden rondzwierf of dat dat dus Lu Yi-ching was. De kinderen van Lee zijn denk ik ook zijn echte kinderen? Ze hebben in ieder geval dezelfde achternaam.

Dana Linssen heeft het einde van (de) film voortreffelijk omschreven:

nog geen waardering? moet het nog even 'indalen'?

Aan onder meer het plafond was in het voorlaatste shot al te zien dat zij naar de muurschildering keken, en het laatste shot staat ook nog eens op de poster. Het laatste shot is hierdoor bijna overbodig, zij het niet dat er nog meer in het shot gebeurt en het esthetisch beter afsluit. Het is mooi dat naast die algemene bespiegeling het ook binnen de film als meer persoonlijke/verhalende interpretatie werkt, bijvoorbeeld als een straal van hoop.

Ja die volgorde van vrouwen denk ik ook @McSavah.
Er wordt gesuggereerd dat Yang Kuei-mei de moeder is, althans zij vertrekt in shot 1, terwijl de kinderen slapen. Maar hoe de vrouwen hun rol wisselen en of daaraan betekenis aan te koppelen is, weet ik nog niet.

Neefje en nichtje van Lee lees ik nu. Tsai is hun peetvader.

Deze productie moest het in ieder geval niet van het verhaal hebben want daarvoor gebeurde er te weinig. Echter ook de beelden van dit tragische en melancholieke gebeuren, over mensen die aan lager wal geraakt waren, vond ik vaak te statisch (een voorbeeld hoe minutenlang betonwanden met zaklantaarns belicht werden). Ik heb recensies gelezen die de langdurende scène met de kool indrukwekkend en aangrijpend vonden, ik vond het eerder verbijsterend. Kang-sheng Lee speelde wel indrukwekkend.

Flarden van de oude Tsai.

Ik zou nog eens een paar films moeten terugkijken (vooral The Hole en What Time Is It There? dan) om te kunnen beoordelen waardoor deze latere Tsai's het nooit helemaal doen voor mij. Ook hier zie ik weer momenten die erg mooi zijn, maar ook momenten waarop Tsai en karikatuur van zichzelf lijkt geworden.

Dat Tsai staat voor traag en ogenschijnlijk nietzeggende scenes is bekend, maar hier overdrijft hij toch echt een beetje (en in de opvolger van deze nog een graadje erger). De scene met de kool en de eindscene(s) zijn duidelijke momenten waarop ik me afvroeg wat die extra minuut (na alle extra minuten) nog zou moeten toevoegen. Erger misschien nog wel de 'we staan in een stad met een bordje' scene die enkele malen terugkomt.

Misschien komt het wel omdat de humor en luchtigheid wat uit z'n films is verdwenen. Vroeger waren er toch altijd lichte toetsen die het allemaal wat leuker maakten, nu is het toch vooral armoede en droeve personages die het moeilijk hebben. Naar mijn gevoel ook iets te emotief, vond de jankende Lee met kool bijvoorbeeld niet zo geweldig goed geacteerd.

Maar tussen die mindere scenes ook nog veel mooie dingen gezien. Het huis waar ze uiteindelijk in terechtkomen is geweldig, ook een aantal shots zijn om in te kaderen. Genoeg scenes die lang duren maar waar wél op het juiste moment geknipt wordt. Alleen gaat het iets te veel op en af met deze film.

Slecht was het niet, maar Tsai heeft veel betere films gemaakt en ondanks dat deze iets meer teruggrijpt naar z'n vroege '00 werk mist het de frisheid die Tsai zo leuk maakte. Hopelijk komt hij z'n dip nog een keer teboven, maar ik betwijfel het eerlijk gezegd.

3.5*

De manier waarop deze film nazindert na vijf maanden is ongelooflijk. Krijg opnieuw kippenvel als ik de trailer zie. Verhoog 'm met een halfje.

Tjonge, wat mooi. Nagenoeg elke scène een kunstwerkje. Afwisselend (en soms tegelijkertijd) van een haast buitenaardse abstractie en (dan weer) sfeervol picturaal, aards concreet.

Die kleine kontkrummel in haar roze jasje schroeft de deernis-factor nog eens op, maar die close ups van Keng mogen er wat dat betreft ook zijn.

Die eindscène, wat zullen we nou krijgen? Zo lang kan ik m'n adem niet inhouden, zeg.

Veeg mij maar op. Deze als afsluiter van een Tsai-marathon (+ de 1e drie films) in het gastvrije o42. En dan ook nog zulke eindtakes krijgen... Een regisseur naar m'n hart, die Tsai. Veeg mij maar op.