Mes Séances de Lutte (2013)

Een jonge vrouw en een wat oudere man zijn verwikkeld in een soort vechtrelatie, waarbij ze ook letterlijk tot het uiterste gaan. De vrouw kan zo haar woede over de vernederingen van haar jeugd en de slechte relatie met haar vader kwijt. De motieven van de man zijn minder duidelijk. Lust?

Het speelt zich af op het platteland, ergens in Frankrijk. Een prachtige locatie. De vrouw is bezig in het huis van haar vader met haar familie de erfenis te verdelen en kan niet beslissen of ze nu wel of niet iets van de bezittingen van haar vader wil hebben. De man is bezig zijn huis op te knappen. Kennelijk bevinden ze zich van elkaar op loopafstand. De vrouw zoekt de man steeds weer op om zich te kunnen ontladen van haar emoties. Neuken doen ze niet. Daar lijkt geen ruimte voor. Pas op het laatst, in de modder van een beekje. En dat verloopt al even gewelddadig als hun eerdere ontmoetingen.

Ik heb zelden zo'n indringende en erotische film gezien. Snap niet dat niemand hem hier nog gezien heeft. Komt misschien omdat Jacques Doillon geen populaire regisseur is. Ik kan althans slecht met zijn films overweg. 'La fille de 15 ans', zijn bekendste, vond ik traag en vervelend. La 'Fille Prodigue' een moeizaam gebeuren. 'La Pirate' met onze 'eigen' Maruschka Detmers, om niet doorheen te komen. Naar 'Mes Séances de Lutte' heb ik met een brok in m'n keel gebiologeerd zitten kijken. Ook gezien het spel van Sara Forestier en James Thiérrée, dat je bijna geen acteren meer kunt noemen. De films die ik vijf sterren geef, zijn op één hand te tellen. Deze film verdient ze alle vijf. Maar ik denk wel dat je deze film óf fantastisch, óf pretentieuze onzin vind. Zoals eigenlijk met alle films van Jacques Doillon.

De poster zag er spannend uit, maar achteraf vond ik dat de regisseur mijn geduld op de proef gesteld had. Een drama over hoe liefde en pijn met elkaar verstrengeld zijn of misschien nog beter gezegd: de liefde als strijdbijl. Een combinatie van- of glijdende schaal tussen ontwrichte emoties, erotiek, (dierlijke) seks en geweld. De hoofdpersonen leken niet in staat zich in woorden te uiten, dus de dialogen waren spaarzaam. Vreemd genoeg vond ik het na afloop, buiten theatraal, eentonig en nietszeggend.