The 39 Steps (1935)

Hmm, Hitchcock wisselt als het ware topfilms af met mindere films. Zo denk ik er voorlopig toch over, al heb ik nog maar een handvol van zijn films gezien.

Het begint allemaal erg traag, maar na de moord kwam de film dan toch op gang en begon het allemaal wel wat boeiender te worden, wat echter niet wil zeggen dat het ook spannend werd. Helaas zakt het later weer wat in en kreeg ik het gevoel dat er van de hak op de tak werd gesprongen.

The 39 Steps is een kleine tegenvaller, maar toch zal ik regelmatig nog eens een film van Hitchcock kijken als de kans zich voordoet.

Tja, heb de box nu af en ben er niet enthousiast over. Geen van de films is het overkijken waard voor mij. Het zijn dan eigenlijk 9 films die me totaal niet bevielen. Dat ligt niet aan het feit dat het oude films zijn, maar ik snap gewoon niet waarom zulke zwakke verhaaltje met zulk slecht acteerwerk zoveel waardering hebben kunnen oogsten. Ik vond de films ook meer lachwekkend dan spannend of op zijn minst interessant. Heb naast deze films ook Marnie en Vertigo gezien. Vond ik beide ook niet veel. Ik hou het er maar op dat Hitchcock aan mij gewoon niet besteed is.........

Wel aardige film, maar Robert Donat speelde denk ik niet zijn beste film. Ik zat mij soms af te vragen of het cynisch of serieus uit zijn mond kwam. Begon me er aan te storen.

***

Volgens de statistieken Hitchcock zijn eerste meesterwerk, dat is toch iets teveel eer vrees ik, daar was het allemaal toch net iets te simpel voor. Hitch had hier duidelijk vooruitgang geboekt in tegenstelling tot zijn vorige films, maar er valt nog genoeg op aan te merken. Zo lijkt hij soms toch echt teveel te willen, de hoofdrolspeler maakt in zo'n kort tijdbestek zoveel meer dat het haast grappig zou worden. Opzich niet zo heel erg maar het week voor mij wat af van de spanning. Die was weldegelijk aanwezig maar stukken minder als in zijn latere films. Het einde is ook niet veel soeps, je kijkt de hele tijd uit naar wat er staat te gebeuren en dan krijg je zoiets. Bummer! Omdat het verder allemaal wel leuk gemaakt is en het simpele verhaaltje nog best goed te doen is kan ik er nog wel een voldoende uitslepen, al zit het erg dicht op het randje.

3 sterren

Gaafe film van Hitchcock, en als ik me niet vergis (wat heel goed het geval kan zijn) zijn eerste film in een enorme reeks van vluchtfilms van onschuldige mannen die voor de verkeerde worden aangezien. Film zit weer vol geweldige locaties, interessante personages en draagt de prettige Hitchcock-kenmerken. Het beste is mij de scene bijgebleven waarbij het hoofdpersonage de man met de halve pink ontmoet, erg mooi geregisseerd. Gaafe film, The 39 Steps.

In ieder geval The Lodger en Blackmail hadden al elementen uit dit gegeven.

Heb ze beiden wél op DVD maar nog nooit gezien, moet ik maar eens doen.

Mijn eerste 'jonge' Hitchcock en alweer mijn zevende in totaal van de Master of Suspense. Nou is dat suspense in deze film nog niet echt merkbaar, dat is meer wat voor de latere films, zoals Psycho of Rear Window.
Desondanks zijn de kenmerkende trekjes van een onvervalste Hitchcock duidelijk merkbaar. Veel close-ups waarbij je heel goed de emoties af kan lezen, heel veel verwarring zaaien en het belangrijkste een moord. Het enige wat deze film onderscheidt van zijn (latere) meesterwerken, is de muziek. Ik miste die toch echt. Zelden was er muziek en wanneer die er was, was het niet zo'n spanningsopbouwend achtergrondmuziekje.
Desondanks zaten er genoeg messcherpe dialogen in om niet te vervelen. Met name de dialogen tussen Richard en Pamela terwijl ze vastgebonden aan elkaar zitten waren erg scherp. Het moment waarop hij doet alsof hij een moordenaar is:

Uitstekende film die wat traag op gang komt, in het midden even wat inzakt, maar voor de rest een uitstekende film en een waardige Hitchcock! Op naar de volgende (Birds?)

3,5*

Jammer dat het einde in het theater wat ongeloofwaardig is, maar voor de rest wel een leuke film. Sowieso historisch leuk zijn scènes in de trein etcetera; het 'gewone' leven uit die tijd in beeld.

Prachtig

Goede Hitch.

Iets teveel studio-opnamen in vergelijking met de remakes, maar zeker sfeervol.

Een aantal memorabele scènes, zoals de 'gedwongen toespraak' en die in de hotelkamer.

Minpuntje is Lucie Mannheim in de rol van Annabella, de spionne.

Die acteert erg slecht.

Blijft een boeiende film, iets te kort misschien (tenzij ik hem zo leuk vond dat hij gewoon tekort leek )

Redelijk Hitchcock, maar gezien de status had ik toch wel ietsje meer verwacht. De film doet er wat te lang over om op gang te komen. Ook vond ik niet alles even boeiend en had de speelduur nou niet heel veel langer moeten zijn. Al is het einde erg goed en zet ook Robert Donat een prima rol neer. Ben benieuwd wat de herziening ermee doet. Voor nu een 2,5*

En ook ik heb de hier zo bejubelde DVD-box aangeschaft. De spanning is hier toch een heel stuk minder dan in de films die ik al van Hitchcock ken, als The Birds, Psycho en Rear Window. Niettemin wel een film die me kon boeien en die ik moeiteloos in een keer uitkeek.

Het is duidelijk dat dit nog een van de vroegere Hitchcock films is. De spanning is wel aanwezig, het camerawerk is Hitchcockiaans, de plotwendingen volgen elkaar op, maar het is allemaal nog bescheidener dan zijn later werk. Robert Donat levert een goede hoofdrol af, het is heel interessant om te zien hoe hij zich na een tijdje gaat berusten in de situatie. Toch heeft deze film het voordeel niet dat de toppers van Hitchcock wel hebben. Met z'n uur en half is het relatief kort en wordt het verhaal soms nogal al te snel voortgezet.

Klopt. Ik heb hem ook. Beetje jammer soms.

Samen met The Lady Vanishes toch wel een van de betere films uit de hier veelbesproken 3dvd-box van Hitchcock. Veel elementen komen nu al naar voren die in zijn latere films nog meer uitgewerkt worden (North by Northwest, The Wrong Man, Strangers on a Train etc.) Tegenwoordig is het gebruik van zowel stijlmiddelen als kwaliteit in de filmindustrie zo groot, dat wanneer we een wat oudere film zien spanning minder snel voelen dan tegenwoordig. Simpelweg omdat we meer gewend zijn. Toch kan ik me wel voorstellen dat de gemiddelde bioscoopganger in 1935 aan de stoel gekluisterd zat. De acteerprestaties doen ook wat gedateerd aan, maar er is toch wel een groot verschil in klasse te zien tussen de hoofdrolspelers en de rest van de cast. Maar vooral het regisseerwerk en het scenario boeide me. Vanaf het moment waarop de 'achtervolging' startte, zat ik helemaal in het verhaal. Geweldig hoe Hitchcock ook de kijker een gevoel van onzekerheid geeft. Wanneer is de hoofdpersoon nu veilig en wie kan hij vertrouwen? De ontknoping is misschien wel de beste plotwending die ik tot nu toe in een Hitchcock film heb gezien: 4*

Aardig filmpje van Hitchcock weer.. Na het geweldige Dial M for Murder, Rope en Rear Window mijn 4e Hitchcock..
Robert Donat speelt goed moet ik zeggen en er zitten leuke grappige stukjes tussen, vooral als hij geketend zit aan die blonde vrouw.
Het einde is goed, maar ik heb het gevoel dat het wel meer uitgewerkt had kunnen worden..
Maar ach, waar spreken we over, het is een film uit 1935 en zelfs in 2011 nog heel vermakelijk!
Ja, voldoende!

Het verhaal in deze film zat helemaal goed. Er wordt in het begin niet te veel prijsgegeven, waardoor de film toch een mysterieus kantje krijgt. Als kijker kom je met de minuut meer en meer te weten, waardoor het boeiend blijft om de film te volgen. De film zit dan ook goed in elkaar, al zijn er ook wel scènes bij die iets minder waren. Verder vond ik het ook nogal onlogisch dat die huurmoordernaars (of wat het ook waren) de spionne hadden vermoord, maar wel zo dom waren om Richard Hannay simpelweg te laten ontsnappen. Waarom drongen ze gewoon niet binnen in het appartement van Richard Hannay...?
Zo waren er nog een paar dingetjes die me nogal vreemd leken, maar voor de rest vond ik het een prima film (tevens met dank aan de goede acteerprestaties).

vandaag te zien op BBC2. net begonnen

The 39 Steps is een product van zijn tijd. In de nasleep van de uitvinding van de 'talkie', bestonden veel films in de vroege jaren '30 hoofdzakelijk uit statische dialogen. Het is dan ook eigen aan Hitchcock dat hij ondanks dit gebrek en de magere, weinig plausibele plot een klein meesterwerkje weet te verwezenlijken. Vernieuwende, interessante cameratechnieken, een sterke opbouw met mooie overgangen en gitzwarte Britse humor maken dit een uitermate boeiende prent. Wat me echter het meest zal bijblijven zijn die kenmerkende Hitchcock-touches: door kortstondig de nadruk op kleine details te leggen, weet hij bij momenten enorm veel sfeer en suspense op te roepen. Ik denk bv. aan de schaduw van de 'bobby' theaterzaal, de boosdoener die een vinger mist, of het laatste shot waar de nog half geboeide held en zijn love interest elkaar de hand reiken.

Het lijkt me tenslotte veilig te zeggen dat de premisse duidelijk gebaseerd is op een seksueel fantasietje van Hitch.

Een film die enerzijds door kneuterige decors, anderzijds door slimme dialogen en wendingen zeer vermakelijk is. Mede doordat films uit de jaren ’30 niet heel goed verkrijgbaar zijn, kan ik me er niet voldoende in verdiepen (downloaden en films op internet kijken is voor mij absoluut geen optie). Zonde, want The 39 Steps gewoon een sterke film. Het is een misdaadfilm (met trekjes van een detective verhaal) die zeer overzichtelijk is, zonder dat het te makkelijk is. In de eerste twintig minuten snap ik wel dat de kijker zich af zal vragen waar Hitchcock precies heen wil. We volgen de hoofdpersoon die, ten onrechte beschuldigd wordt van moord, na een aanwijzing naar Schotland afreist.

Vooral de beelden in Schotland komen vanwege de eerder genoemde kneuterigheid mooi over. Het onscherpe, zwartwitbeeld voelt mede daardoor warm en sfeervol aan. Het avontuur mondt uit in een klassieke race tegen de klok, waarin een aantal vreemde, eerdere, scenes een logisch staartje krijgen. Goed geacteerd en vooral de scene in de herberg was erg de moeite waard. Zeker voor die tijd zit de vaart er lekker in.

Hitchcock's eerste meesterwerk met één van zijn favoriete thema's: de onschuldige man die door voor hem onbekende krachten wordt opgejaagd en in een web van intriges belandt. Meer over The 39 Steps en andere Hitchcock klassiekers vind je hier: Hitchcock movies

Een leuke spionagefilm van Hitchcock, die ondanks de ouderdom (de film dateert uit 1935) toch nog de moeite is om eens te bekijken. Het thema van de verkeerde man wordt beschuldigd van moord, is bv ook al gebruikt in recentere films zoals North by Northwest.

Het is niet z'n beste, maar ook geen slechte film. Leuk als je eens niet weet wat te kijken.

Gerestaureerde versie van Hitchcocks thriller uit 1935 is een van zijn betere vroege films.

Een man die na een moord zijn onschuld moet zien te bewijzen. Jups ... ik kijk naar een Hitchcock!

Het was al weer even terug dat ik een film van hem zag, dus was er wel weer aan toe ook.

Toch beviel deze echte ouwe film van Hitchock me net iets minder goed dan de meeste anderen. Vond hem eigenlijk best wel saai, en het einde en de ontknoping vond ik ook niet echt spectaculair genoeg. Wel wat mooie shots van de Schotse Hooglanden.

Jammer dat Madeleine Carroll pas laat in de film haar echte opwachting maakt. Hele knappe actrice.

niet de beste hitchcock die ik gezien heb maar alsnog vermakelijk.

Een wat oudere Hitchcock maar toch zeker een spannende. Mooi zwart-wit ook. Het verhaal kent wat leuke plotwendingen die we kennen van Hitchcock. Interessant en goed geregisseerd ook maar nog niet zo intrigerend als zijn latere werk zoals het geweldige Dial M for Murder.

Een Hitchcock die ik niet meteen kende uit z'n beginperiode. Je merkt al hier en daar zijn gekende stijl en als hij echt los gaat, is het ook genieten. Denk aan de treinscène of vlucht met de auto. Het verhaal, dat van een boek komt, is op zich niet slecht maar kan op zich weinig boeien. Misschien wel omdat het ondertussen al zoveel gedaan werd. Maar de aankleding is wel herkenbaar. Naast North by northwest (dat Hitchcock gemaakt heeft met inspiratie van deze film) zie ik ook wat James Bond elementen. Uiteindelijk wel een goeie film geworden.

Een fascinerende, misleidende, sfeervolle, spannende en onderhoudende misdaadthriller-klassieker over een onschuldige Canadees die van moord verdacht wordt en probeert om een spionagenetwerk te ontmaskeren. Hitchcock liet daarbij de held door half Engeland en -Schotland vluchten.

Jarenlang stond deze film in mijn top-10 aller tijden. Het is dan ook "a miracle of speed and light" zoals de Amerikaanse filmcriticus Otis Ferguson schreef. De speed zal duidelijk zijn in de snelheid waarmee het verhaal wordt verteld (Hitchcock zelf tegen François Truffaut: "Waar ik van hou in The 39 steps is de snelheid van de overgangen. [...] Daar moest heel erg hard aan gewerkt worden, maar het was zeker de moeite waard. Je gebruikt het ene idee na het andere, en elimineert alles wat afbreuk doet aan de vaart."), maar ook dat licht is evident aanwezig: letterlijk in het gebruik van chiaroscuro, het afwisselen van licht en donker, de ruimte van heldere landschappen en de benauwdheid van donkere kamertjes en hoekjes, en figuurlijk in de afwisseling van spanning en humor in deze ultieme comedy-thriller.
        Natuurlijk is deze film gedateerd en niet "spannend" meer, maar wat hem voor mij zo waardevol maakt is het plezier dat er uit spreekt, het genoegen om zo'n leuke, snelle en spannende film te kunnen maken; Orson Welles omschreef een filmstudio ooit als "de mooiste speeltuin die een kind zich maar kan wensen", en dat lijkt hier meer dan bij welke andere film ook op te gaan. Koppel dat aan twee geweldige (en prachtige) hoofdrolspelers, en je komt uit op een film die als blauwdruk kan dienen voor ongeveer elke latere film (van Hitchcock, maar ook van andere regisseurs) waarin een sympathieke verdachte zijn onschuld moet proberen te bewijzen terwijl enerzijds de politie hem wil arresteren en anderzijds de schurken hem willen vermoorden omdat hij teveel weet.
        Prachtige momenten hier: de man die steeds maar wil weten “What causes pip in poultry?”; Hannay die controleert of er inderdaad een man op straat staat, met in zijn hand het mes dat hij later in de rug van Annabelle Smith zal vinden; de melkboer die niet voor de (vergezochte) waarheid maar wel voor een pikant leugentje valt; de handelsreiziger met de bril die een vies gezicht trekt bij het zien van een onflatteus corset: “Brrr! My wife.”; het boek met psalmen dat de kogel voor Hannay opvangt: “Well, I’m not surprised – some of those hymns are terrible hard to get through.”, en Pamela die haar kousen uittrekt terwijl Hannay’s gehandboeide hand langs haar (fraaie) benen mee omlaag wappert.
        Tenslotte nog extra aandacht voor de stem van de astmatische Robert Donat, die juist door die aandoening een licht hees en ondefinieerbaar mooi timbre krijgt. Vier jaar later kaapte hij met zijn rol in Goodbye Mr Chips de Oscar voor de neus van de onverslaanbaar geachte Clark Gable als Rhett Butler weg, maar voor mij zal hij altijd Richard Hannay blijven.