Indochine (1992)

Romantisch drama rond een getormenteerde liefde tussen een jonge marine-officier en een vietnamees meisje, met als achtergrond het einde van de Franse koloniale bezetting in Indochina. Het mag misschien wat zoetsapperig zijn, en kolonialisme mag verdacht nostalgisch overkomen, de film gaat niet teveel zweven en verliest de politieke realiteiten niet uit het oog.

Heel mooie beelden van Vietnam en een dramatisch verhaal die een directe aanval is op de vernietigende invloed van het kolonialisme. Een invloed, die zich zelfs generaties verder doorzet zoals het einde van de film duidelijk maakt . Vooral Perez , wiens levenslust in de film niet kan bloeien door zijn militaire verplichtingen bij het koloniaal bestuur, zorgt voor elektrisch geladen acteerwerk. "Indochine kwam me niet langdradig over, want is boeiend verteld. Mooie film voor mensen die van pompeuze en exotische liefdesdrama's houden.

Degelijke fraai geschoten wat te lange film, die moeizaam op gang komt.

Grootste minpunt is Vincent Perez, die nogal flets overkomt, en geen partij is voor Deneuve.

De film speelt zich bijna volledig af in de jaren '30, dus verwacht niet dat de geschiedenis van 1930 t.m. 1954 aan bod komt. Geen Tweede Wereldoorlog, geen Dien Bien Phu.

Op het einde worden de akkoorden van Geneve gesloten in 1954. Waarna een bijzonder misplaatste aftiteling volgt; "de conferentie maakte een einde aan 15 jaar verscheuring/lijden (qui mettait fin a 15 ans de déchirement ), en Vietnam in tweeën deelde......Toen begon de ellende pas goed voor de Vietnamezen en de rest van Indochine, en waren de Fransen er mooi vanaf. Een gotspe!

Daens heeft het hiertegen moeten afleggen tijdens de Oscars voor Best Foreign Language Film?

Ik ben een grote fan van Catherine Deneuve, jammer genoeg zijn haar films niet altijd even goed te vinden in de Benelux. Haar recenter werk kom je redelijk frequent tegen maar haar oudste werk is vaak niet te vinden. Tot mijn groot jolijt zag ik dan ook dat ze in de plaatselijke bibliotheek wel wat Deneuve films hebben liggen en Indochine is de laatste van de drie films die ik meepakte. Niet perse echt hoge verwachtingen, al hoopte ik logischerwijs natuurlijk op een goede film.

En dat is toch niet het geval. Ik snap dan eerlijk gezegd ook niet hoe de film in Godsnaam een Oscar heeft kunnen verzilveren, tenzij het die nominatie voor Deneuve was geweest. Want die is werkelijk de kern van de film en de enige reden waarom dit de moeite is om af te kijken. Deneuve, even betoverend als altijd, speelt een nogal ijzeren bazin van een rubberplantage wiens leven nogal drastisch overhoop wordt gegooid door haar geadopteerde dochter. Een rol die haar erg goed af gaat maar misschien is dat omdat ze voor de rest door een hoop incompetente acteurs wordt bijgestaan. Vincent Perez is werkelijk geen partij voor Deneuve en moet het over de gehele lijn afleggen. Geldt ook voor Linh Dan Pham die de rol van Deneuve's geadopteerde dochter, Camille, moet spelen. Het moment wanneer Camille na zo'n dikke 5 jaar eindelijk haar moeder terug ziet wordt compleet vernietigd wegens het gebrek aan enige vorm van chemie tussen de twee dames. Nu kun je natuurlijk stellen dat dit evenveel aan Deneuve ligt als aan Pham maar de Française is in heel de film wel overtuigend, in tegenstelling tot haar Vietnamese tegenspeelster.

Wat rest is een redelijk mooi aangeklede film maar er is een Vlaams spreekwoord dat als volgt gaat: Van een schoon teljoor kunt ge ni eten. In het mooi Nederlands geeft dit het volgende: Van een mooi bord kun je niet eten. En dat past perfect voor deze film want hoewel de aankleding wel geslaagd is, is de inhoud dat niet. De hoes verkondigt een 20-jaar durend familie epos (ik verwachte me dus aan een soort van Gone With the Wind) maar er wordt pas op het einde opeens een sprong van zo'n dikke 10 jaar gedaan. De film gaat dus maar over zo'n jaar of 7 vermoed ik want enige tijdsaanduiding is niet aanwezig. Personages worden ook niet ouder (alleen Etienne veroudert) en alles lijkt zich op dezelfde dag af te spelen. Volgens mij is het ook belangrijk als je enige voorkennis van het thema hebt want de film doet niet echt de moeite om het een en het ander uit te leggen. We eindigen dan met zo'n cliché einde waar het verdere verloop van de situatie eventjes in 1 zin wordt uitgelegd (geplakt op een stilstaand beeld van Deneuve die geniet van een uitzicht) en c'est tout. Hoewel de film een speelduur heeft van meer dan 2 uur lijken de niet belangrijke momenten uren te duren en worden de sleutelmomenten zo maar wat rap rap verteld, een betere dosering had wel op zijn plaats geweest.

Neen, Indochine was in ieder geval niets voor mij. Mooi geschoten en een degelijke aankleding maar daar stopt het bij. Wanneer je een actrice van het kaliber als Deneuve tot je beschikking hebt dan lijkt het me dat je daar meer mee kunt doen dan dit want als zelfs zij de film niet naar een voldoende kan slepen, dan is er wel degelijk wat mis. Ik pas wel in de toekomst voor het werk van Régis Wargnier, tenzij hij Deneuve weer wist te strikken natuurlijk.

1.5*

Frankrijk rekent af met haar koloniale verleden.

Zeker niet pijnloos, en de ernstigere details worden maar even over het hoofd gezien, dat is de indruk die de film op mij achterlaat. Niettemin is er voldoende akeligheid om de sfeer te zetten, ook al wordt dat aan een romantisch plotje opgehangen. En in een revolutionaire situatie gaat het vooral om de stroom van het geld, dat is ook wel de boodschap die de cynici onder ons er uit kunnen halen.

Wel een erg sterke film. Het fin-de-siecle sentiment straalt al vanaf het eerste beeld overal vanaf. Misschien een slappe keuze om daar een plot met zielige moeder en kind aan te hangen, maar alla - zulke dingen gebeuren echt. Voor de kijker wellicht als aangever dat de emoties rondom deze gebeurtenissen nauwelijks sterker hadden kunnen zijn.

Alle acteurs spelen op het best van hun kunnen, cinematografisch is het - geholpen door het natuurschoon - perfect in orde. Catherine Deneuve speelt wellicht de rol van haar leven, moeilijk om daar nog een afweging in te maken.

Een soort half-geschiedenis, half-fictie gebeuren waar het nauwelijks meer mogelijk is om nog een objectief oordeel van te vormen. Als je een van de beide partijen aanhangt al zeker niet, maar als toeschouwer ook nauwelijks. Dat gezegd hebbend, ik vind het een erg indrukwekkende film, over een nauwelijks bekende en slecht begrepen omwenteling in de wereld. Perfect geacteerd en subliem in beeld gebracht. Vandaar.

Episch liefdesdrama, geprojecteerd tegen de achtergrond van de Vietnamese onafhankelijkheidsstrijd tegen de Franse koloniale overheersers. Deze gelaagde film zoekt hier en daar de grenzen van geloofwaardigheid op, maar dat wordt meer dan goed gemaakt door het puike acteerwerk —zeker van Catherine Deneuve¬— en de fraaie scenery en cinematografie. Een prima film.

Niet echt mijn ding. Ik vond het verhaal niet erg interessant en daardoor kon ik het niet goed volgen. Het acteerwerk vind ik oké, en wat ziet Catherine Deneuve er mooi uit. Ik zou het geen slechte film noemen, maar je moet ervan houden. 2,5*

Film kon me amper boeien. De mooie fotografie en de prachtige costumering konden hieraan niet verhelpen en zelfs Catherine Deneuves optreden was niet van aard om de film op te krikken.

Merkwaardig toch, want op zich een interessant thema, maar zowel de romantiek als de politieke intrige bleven bij mij als in een waas steken.

Een grootse epische film volgens het boekje, maar zonder een hart. Het blijft heel de tijd oppervlakkig. Catherine Deneuve doet nochtans haar best, maar het blijft allemaal afstandelijk met een typisch liefdesverhaal in een tropisch land, maar dan met een extra koloniale bril. Er zijn zoveel beter films dan dit en het is nu begrijpelijk waarom dit wat in de vergeethoek is geraakt en de film mij veel later opviel.

Deze Indochine meegenomen bij de kringloop vanwege het Quality movie collection doosje. De titel was mij evenwel onbekend maar vanwege het QMC merk durfde ik de gok wel te wagen. Dat dit geen garantie op goede film biedt wist ik al, maar dit gold niet voor Indochine die toch zeker niet slecht is.

Men neme het Azië van vlak voor de Tweede Wereldoorlog, de tentakels van de koloniale periode nog volop aanwezig met verschillende landen, en uiteraard Frankrijk, volop aanwezig in Azië, de belangen en het oude gedachtengoed, en tevens de eerste tekenen van verval en het verzet tegen de uitbuiting. Want het gedachtegoed waar de inlanders ondergeschikt zijn druipt er vanaf, net als een opmerking rond de roeiwedstrijd dat ze niet het idee moeten krijgen dat ze kunnen winnen. Buiten dat is het gedurende de hele film duidelijk zat dat er met de buitenlandpolitiek geen lieverkoekjes gebakken worden en dat er sprake is van gewelddadige onderdrukking en slavenhandel.

Een pluspunt aan de film is toch wel het gedetailleerde tijdsbeeld, is de pracht en praal van de Aziatische cultuur overtuigend, neem bijvoorbeeld de opening met de pramen en bloemen, of de prachtige locaties en natuur gedurende gehele film. Voeg daar een complex verhaal qua liefde, relaties, rampspoed, complexe karakters toe aan de roerige tijd die het reeds is en je hebt toch heel wat met deze Indochine. Het betreft zonder enige twijfel een moeilijk land in een ontzettend moeilijke tijd, honger, immigratie, ellende en ontbering, waarin dochterlief Camille hoofdpersoon en lijdend voorwerp betreft en vooral de situatie rond de officier met de slavenhandel op de pier een moment is van kookpunt in optima forma.

Een goede voldoende zit er dan ook zeker in voor deze film, toch de buitencategorie benadert dit niet aangezien de film daar toch net een paar saaie momenten te veel voor heeft en te lang duurt. Maar een slechte film is dit zeker niet wat wordt bevestigd door de Oscar voor beste buitenlandse film in 1992.