Le Silence Est d'Or (1947)

Wat zie ik, nog maar 2 stemmen voor deze klassieker van Clair met Chevalier

Ja kindertjes, reeds in 1947 , lang voor Hugo of ze artiste, keek men vol nostalgie terug op het tijdperk van de pre-ff stomme film, de tijd van Melies en de pioniers waartoe Clair zelf behoorde en die het zelf allemall had meegemaakt.

Wat in de Franse context ook betekent dat dit een nostalgisch terugblikken is naar la belle epoque ,en de film roept sterke vergelijkingen op met french cancan van Renoir, die zoals gekend net als Clair jarenlang balling was geweest tijdens de oorlog. Een lofzang op de Franse luchtigheid, maar ik had eigenlijk verwacht dat deze film -met Chevalier zeker- meer een musical zou zijn terwijl zowel de diegetisch als non-diegetische score nogaal spaarzaam is, verzorgd door van Parys. Wel zien we regelmatig zingende mensen op straat in ouwe Clair stijl.

Verder had van de intrige toch wel meer gemaakt kunnen worden dan een afgezaagd driehoekje met ouwe Chevalier en jonge Perier, uiteraard ook een allegorische wisseling van de wacht voorstellend.

Oorspronkelijk was Raimu aangeduid voor de hoofdrol in deze eerste Franse-na-WO II-film van René Clair maar het werd Maurice Chevalier die met de nodige verve en zwier de rol van charmeur op leeftijd waarneemt.

Romantische komedie met de steeds aanwezige Franse luchtigheid met als bijzonderheid dat het plot, naast de romantiek natuurlijk, draait om het opnemen van een stille film.

Zonder enige twijfel destijds een kassucces in Frankrijk want naast de gekende cast ook nog flink gestoffeerd met een pak Franse chansons en andere populaire muziekstukjes.