Respiro (2002)

Sublieme film!

Prachtig portret van een familie op het idyllische italiaanse eiland Lampedusa.

Valeria Golino is de beeldschone vrouw die zich niets aantrekt van haar omgeving. Ze gaat haar eigen gang.

De kinderen acteren uitermate naturel.

Ik verwachtte van deze film een soort Medem-achtig werkje. Qua uiterlijk (de fotografie) lijkt ie er zeer zeker op, met prachtige beelden van die Itilianen op hun scootertjes en die prachtige stranden met hun blauwe zeeën, maar qua inhoud deed deze film erg aan de laatste twee Medem films onder. Met name door de prachtige fotografie toch nog 3*, maar meer zal ik er nietvoor geven.

Ik vond het verhaal wat simpel en niet zo bijster interessant, maar wel schitterend verbeeld. Beelden, sfeer, muziek, acteurs zijn allemaal uitmuntend, spijtig dat het verhaal me koud liet dus. Vooral een aangename en verfrissende film met een aantal knappe scenes die de film boeiend houden, sympathiek maar jammer genoeg niet meer dan dat. Wel in ieder geval 3.5 *

Het kleine dorp gevoel was goed in Respiro. Grazia speelt en oogt als een zeemeermin, aantrekkelijk en wel, maar wordt niet geaccepteerd. Meeleven met haar lukte niet echt, had nergens echt houvast aan. Het zijn meer de dingen naast haar situatie, kleine dingen, die ik goed vond. Echt goed vond ik de film als geheel niet. 2.5 sterren

Mooie film, met name de onderwatershots met bijbehorende muziek waren prachtig. Interessant trouwens, dat de volledige bevolking van Lampedusa heeft meegewerkt aan een film die hun eigen bekrompenheid moet aantonen...
Over het einde heb ik nog wel mn vragen (hoewel erg mooi, al die watertrappende mensen). Grazia (overigens een mooie naam, vergelijkbaar met vele Grace's uit andere topfilms) wordt gevonden en herenigd met Pietro, maar het probleem uit de film is daarmee lijkt me niet opgelost, ik denk namelijk niet dat de bevolking haar nu wel accepteert zoals ze is. Of het moet zo zijn dat de regisseur bedoelde aan te geven dat haar bezinningsperiode in de grot haar heeft doen besluiten op te gaan in de gemeenschap. Dan is het eigenlijk een plat liefdesverhaal...
Een beetje onduidelijk dus, maar mede vanwege de mooie shots 3,5*.

Geni(t)ale herziening gehad en wat bleek? Valeria Golino is qua geslachtsorgaan en de 2 meloenen, die er geografisch gezien zo `n 30 cm boven zouden moeten liggen, prachtig bedeeld. En nou even zonder dollen. Werkelijk een prachtige vrouw die nogal erotisch geladen is en daar qua zwoele blik, stem en temperament aardig naar handelt. Naast het nodige erotisme wat er in de film voorkomt, blinkt de film toch vooral uit in het duo: beeldenpracht en de daarbij vergezelde ( ambient ) muziek. Verder gewoon onbeschrijfbaar om een film als deze te ondergaan.

De jonge hoofdrolspelers zijn allemaal gecast op en rondom de plaatselijke basisschool in Lampedusa en geven deze film dan ook een geheel eigen, authentieke sfeer mee. Het lijkt gewoon echt om hun dagelijkse leven te gaan, wat er zich allemaal afspeelt. De 1ste keer vond ik de film nog wat leegjes hier en daar, maar nu voelde ik het ritme van het Italiaanse leventje aldaar door mijn aderen stromen. Strijd, verlangen, humor, cultuur, mystiek en een ongrijpbare, ontroerende hoofdpersoon die qua thematiek: extreem blij, extreem droevig verwant is aan Skiki - Jitsu en qua beeldenpracht aan het eveneens hoogzomere Lucia y el Sexo. Verhoogd naar 4,5*

Een prachtige Italiaanse film. Heel fijn sfeertje, mooie beelden, met name de onderwater beelden, en goed acteerwerk. Ook het verhaal kon mij bekoren. Leuk om een jongere Valeria Golino te zien. Ik kende haar alleen van een paar nieuwere films, waaronder Figlia Mia. Haar personage in deze film spreekt mij erg aan. Van mij mocht de film nog langer duren. Ik houd ervan! 4,5*

Mooie film, komt ook erg authentiek over en dat blijkt ook wel te kloppen, de meeste acteurs komen van het eiland. Muziek vond ik ook erg geslaagd al werd het thema iets te vaak herhaald, als het maar een keer of twee was gebruikt had dat meer impact gehad. Acteurs overtuigen best, al was het kleine broertje soms wel vervelend. Vond het wel grappig hoe iedereen met drie, vier man op een scooter klimt, en ook de verliefde politieagent zorgt wel voor wat geglimlach. De beelden van het eiland, niet veel meer dan een kale rots, en de zee zijn soms schitterend.

Het einde is dubbelzinnig: wat je ziet is dat Pietro opeens Grazia opmerkt, hij duikt de diepte in om haar in levenden lijve aan te treffen, en brengt haar naar boven. Vond dat nogal ongeloofwaardig gezien al het voorgaande, en ik interpreteer het dan ook anders. Hij ziet iets onder de waterlijn en herkent zijn (verdronken) vrouw. Haalt haar naar boven waarna de rest van de eilanders naar hem toe zwemmen om hem te troosten en het stoffelijk overschot over te nemen. Waarschijnlijk is het de pessimist in mij, en ik vind ook nergens een theorie online die mijn interpretatie ondersteunt, maar dat vind ik meer passen dan het letterlijke einde.

Een andere boeiende film over het eiland is Fuocoammare (2016), al heeft die een totaal andere insteek. Omdat ook die film bevolkt wordt door lokalen vraag ik me af of er eilandbewoners zijn die in beide films optreden- zo groot is de bevolking van Lampedusa immers niet.