Sophiiiie! (2002)

Wat mij betreft is dit te missen als kiespijn. Vreselijk irritante doos met opmerkelijke gedragingen. Je zou wensen dat er daadwerkelijk iemand meteen een breinaald in haar had gestoken. Na dit geschreven te hebben, snap ik ook niet waarom ik hier nog 1,5* voor over had, in een te lieve bui geweest denk ik...

Het laatste wat mensen die zelf bij een psycholoog lopen zouden mogen doen is zelf voor zielenknijper spelen maar als er één personage is dat erom schreeuwt met borderline gediagnosticeert te worden dan is het Sophie wel. Bijna de gehele speelduur vond ik haar stront irritant en maakt ze het je vrijwel onmogelijk je in haar persoon en/of situatie te verplaatsen. Steeds maar weer opnieuw iedereen lopen provoceren en grenzen opzoeken om hier vervolgens als een dolle overheen te walsen. Ik had zelfs meermaals een ''eigen schuld dikke bult'' gevoel terwijl ik normaal toch altijd iemand dacht te zijn met een redelijk groot inlevingsvermogen. Tot het moment waar ze haar kind verliest en al bloedend, gedesillusioneerd door de stad heen banjert. Pas dan valt alles op zijn plaats en confronteert de film je met je eigen vooroordelen, wanneer het voor haar personage eigenlijk al te laat is. Een klap die aankomt als een baksteen of een flinterdun laagje ijs en er voor zorgde dat ik bij het uiteindelijke fin een paar minuten verlamd voor me uit heb zitten staren me voorstellend hoe het zou zijn om hecht bevriend te zijn met iemand als Sophie, er een relatie mee te hebben of zelfs familie van haar te zijn maar kwam pijnlijk en tamelijk egoïtisch tot de conclusie dat ik het toch liever bij deze ver van mijn bed show houd en dat doet dit nare rauwe filmpje na twee weken nog steeds heftig nazinderen en me schuldig voelen. Een zeldzame ervaring, enigzins vergelijkbaar met degene die ik had bij Sue van Amos Kollek, waar dit trouwens wel iets van wegheeft.