La Vie d'Adèle (2013)

Mij gaat het erom dat ik hier op MM las dat 't de liefdesrelatie intenser maakte. Vind ik zelf totale kul. En daarom gaf ik dat voorbeeld Van PSH en mevr. Bates. Want dan was 't waarschijnlijk wel 'overbodig' en 'te expliciet' genoemd. Met twee lekkere wijven heb je dat gedoe niet. En wat als het om twee mannen ging? Was het dan ook intens? Ik vind de scènes in deze film niet functioneel. Opvulling van leegte zelfs. Men heeft het over 'ware liefde' bij deze film en dat men zo geraakt wordt, terwijl de finale van de film zelfs hint naar een relatie die enkel bestond vanwege de sex.
Maar eigenlijk heb ik me de hele film lang afgevraagd; 'wat zou men van deze film hebben gevonden als het niet een homoseksuele liefde betrof?' Was 't dan ook een geweldige, goedscorende, romantische, ontroerende film geweest?

Ik vind de film verder een oersaaie, clichématige zit met heel weinig plot die me bovendien geen moment weet te raken. En tweemaal zo lang als een Fucking Amal en minder sfeervol als een Happy Together.

Mij viel het heel erg tegen dat de seks zo vaak wordt 'gecut' en de ene positie na de andere (veel ongeveer 30 seconden lang) wordt getoond. Verder is het perspectief veel meer die van een derde aanwezige, dan dat er in de huid van de twee meiden worden gekropen.

De intimiteit bestaat juist uit kleine momenten, strelingen e.d.. En in het echte leven zien de vrouwen in sommige posities alleen een witte muur, een rommelig matras of elkaar van heel dichtbij. En niet twee naakte vrouwen die op elkaar los gaan. Een tikkeltje pervers en vooral heel onpersoonlijk. Dat heeft een Medem bv. al heel wat beter voor elkaar gekregen.

Dat vind ik inderdaad wel. Het geeft goed de passie weer van twee verliefde jonge mensen. Zulke liefde kan heel lichamelijk zijn, en dat wordt op deze manier goed overgebracht.


Zo mooi vind ik ze persoonlijk nu ook weer niet. Lelijk ook niet, maar mijn mond viel er zeker niet van open. Maar in dat geval zou ik het (misschien) te expliciet vinden omdat hun fysieke lelijkheid een leuke beleving in de weg staat. In dit geval vond ik het de beleving juist enigszins versterken.


Uiteraard. In dat geval zou ik me er waarschijnlijk wel meer aan storen dan ik me er nu aan stoorde, maar daar heb ik verder geen goede redenen voor. Zo ben ik gewoon geïndoctrineerd.


Dat heb ik nooit gezegd. Maar laten we stellen dat de relatie inderdaad in grote mate bestond vanwege de seks? In dat geval is het toch júist gepast om nadruk te leggen op dat lichamelijke aspect van hun relatie? Dat is in dit geval immers fundamenteel voor hun relatie.


Dat is geen vergelijking die je makkelijk kunt maken. Als de film over een heteroseksuele liefde zou zijn gegaan zou het plot er volstrekt anders uitgezien hebben en zou de film zonder meer anders aangevoeld hebben. Maar hoe groot het verschil zou zijn, daarover kunnen we alleen speculeren.


Clichématig zou ik het niet willen noemen (tenzij je 99.9% van de films clichématig wil noemen), maar de film heeft inderdaad weinig plot (het focust echt op personages) en saai mag je het uiteraard vinden.

En even voor de duidelijkheid: ik vond het óók geen briljante film, hoor.

En @ Knisper: de seksscènes hadden inderdaad beter vormgegeven kunnen worden. Dat ben ik met je eens. Ik vond ze ook zeker niet briljant, maar ik vond ze de film wel (enigszins) versterken.

Een film van 3 uur waarin je vertelt dat er lichamelijke relaties bestaan? Is me dat een partij boeiend (inhoudelijk)! Daar hoeven we toch niet verder op door te gaan neem ik aan? Zulke films heb ik ook in mijn collectie.

Niet veel hoor. Aangezien de homoseksualiteit in 180 min verrekte weinig drama creeert.

"Boeiend" in de zin dat je er iets van leert? Nee, maar het is naar mijn visie niet eerlijk om de film daar op af te rekenen. Maar "boeiend" in de zin dat het boeit? Ja - voor mij wel (voldoende althans). Dat de film te lang duurt heb ik verder al toegegeven. Van mij had hij ook een stuk korter gemogen.


Niet heel veel, maar wel een beetje - zeker in het begin. En ik denk dat de film behoorlijk anders zou hebben aangevoeld als die elementen waren gewijzigd - minder fris en onconventioneel vooral.

Maar opnieuw: je moet niet tegen mij klagen. Ik ben zeker niet lyrisch over deze film. Ik vond het leuk om de film een keer te bekijken, maar daarmee is alles eigenlijk wel gezegd.

Je zegt het zelf al; het zou vermoedelijk niet zo heel veel hebben uitgemaakt voor de beleving.

Overigens denk ik dat, meer nog dan de relatie centraal staat, het personage van Adèle centraal staat. Zoals de titel ook al suggereert. Dat is waar de film zijn kracht aan ontleent. Daarom zou de aard van de relatie vermoedelijk niet dramatisch veel uitmaken (hoewel het vrij belangrijk is dat Adèle sociaal geïsoleerd raakt door haar relatie).

Verder wil ik nog even opmerken dat de seksscènes door de meerderheid van de hoogstemmers helemaal niet als uitermate belangrijk worden beschouwd, vaak zelfs niet als echte meerwaarde. Mijns inziens focus jij veel te veel op die scènes (en waar hebben we het goed beschouwd over, 10 minuten op 180 is 6% van de speelduur).

Goed gezien. Dat is dé essentie van deze coming-of-age film. De film ontleent m.i. zijn hoge waardering vooral aan de veelzijdige, indrukwekkende wijze waarop Adèle Exarchopoulos haar personage gestalte geeft.

Ik denk zelf dat er (a) te weinig met de seksuele geaardheid van het hoofdpersonage gedaan wordt, terwijl de film duidelijk iets wil vertellen over homoseksualiteit (taboes, acceptatie door jezelf en de buitenwereld), en (b) er veel mensen zijn die de film als iets bijzonders ervaren vooral omdat de film zich focust op een homoseksueel hoofdpersonage. Als 't om een heteroseksueel meisje ging dan denk ik dat de mensen zich meer zouden aansluiten bij de kritiekpunten die ik genoemd heb; veel te lang, te weinig diepte of ontwikkeling, te weinig plot en te expliciete seksscènes.

Waarbij je voor het gemak weer even 80% van mijn kritiek op de film negeert. Dit soort scènes gaan juist een issue worden wanneer de rest van de film amper of niet werkt.

Bovendien zou de kritiek op de seksscènes niet snel van tafel worden geveegd als het om een heteroseksueel stel zou gaan (Gosling en McAdams in uitgebreide posities in een romantisch drama) en de kritiek zou worden omarmd als daar twee kerels lagen te 69-en!

Maar geloof vooral wat je wilt. Ik heb mijn mening over de film genoeg toegelicht.

.

Daar ga je weer. Hoe kun jij nou in godsnaam weten hoe "veel mensen" deze film ervaren? Zijn ze dat jou komen vertellen, of zo? Dat jij de film niks vindt, prima! Maar dat is alleen maar jouw mening, niet meer en niet minder. Laat de mening van een ander voor wat die is: de mening van een ander. Een wat minder narcistische opstelling zou je sieren.

Een hoop aannames, maar met zulke speculatie schieten we uiteraard niet veel op. Misschien wel, misschien niet. We weten het niet. Voor mij is homoseksualiteit een belangrijk onderdeel van de film, maar ik weet niet of de film staat of valt met dat thema. Het onderwerp van de film is in de eerste plaats toch Adèle, niet homoseksualiteit, al is homoseksualiteit uiteraard wel een belangrijk onderdeel van het leven van Adèle.

Maar laten we stellen dat mensen de film inderdaad minder goed gevonden zouden hebben als Adèle niet lesbisch zou zijn geweest. Wat dan? Dat ondergraaft hun huidige ervaringen toch niet?

Oneens. In Lucía y el Sexo vind ik de seksscènes bijvoorbeeld óók goed werken. Zolang ze goed worden gebruikt vind ik seksscènes van alle soorten en maten prima. Met homoseksuele scènes zou ik misschien wel meer problemen hebben, maar dat heeft gewoon te maken met culturele vooroordelen.

Maar dat is ook een aanname of een uitgesproken vermoeden! Ik begin de post toch ook met de woorden 'ik denk zelf..'? Ik geef toch enkel een mening!? Je bent toch niet blind of wel? Kun je ook een keer inhoudelijk te werk gaan ipv dat gezeur altijd? Heb je ook nog niets bij te dragen aan MM?

OK. Eens. Alleen vind ik dat ze hier niet goed gebruikt worden. Vind 't hier zelfs een beetje exploitatief (in een serieuze film). Ik heb trouwens dezelfde kritiek geuit bij Lucia zie ik nu....

Haha, oké. In dat geval zijn we het daarover gewoon oneens. Que sera, sera, toch?

Yep!

Heb delen van deze film gezien en die vind ik ook zeer dubieus overkomen. Voorlopig vind ik het niet de moeite waard om deze film in z’n geheel te zien.

Prachtige film die naar mijn idee veel meer gaat over een universele eerste liefde dan over homosexualiteit. Dat laatste wordt vooral gebruikt om Adele te isoleren van haar omgeving, waardoor ze alleen komt te staan en kwetsbaar wordt. Hierdoor kun je als kijker dicht bij haar komen. Iets dat verder aangemoedigd wordt door de manier van filmen. Erg ontroerend.

4,5

Het zou jammer zijn dat de film in oordeel verliest omdat het een homoseksuele relatie is en er wat naakt in voorkomt, en niet omdat mensen het geen goeie film zouden vinden (wat uiteraard ook zo zal zijn bij een deel van het publiek, zoals bij elke film). We zijn toch anno 2013 (jaar van film) en dan hoop ik dat een lesbische relatie waarin twee vrouwen vrijen niet zo wereldschokkend meer mag zijn.

Die homoseksualiteit, en die sexscènes, zijn ook helemaal het punt niet. Maar beide zaken blijven een beetje in de lucht hangen, omdat de film verder qua vorm en inhoud weinig voorstelt. Ze missen daardoor beide een overtuigende functie, maar worden wel pontificaal gebracht. Het zijn opvallende bijzaken in een film zonder hoofdzaak, zo lijkt het wel. Dan is de verdenking van effectbejag niet geheel onbegrijpelijk.

Deze film in de vorm van een soort reportage, de registrerende stijl, gaat er, net als de hedendaagse 'reality'-shows, iets te makkelijk van uit dat als je maar een camera op de werkelijkheid zet, die werkelijkheid vanzelf interessant wordt. Een teken des tijds, misschien.

La Vie d'Adèle deed me - met alle verschillen - in zekere zin wel denken aan La Dentellière. Maar dat is een wèl geslaagde en daadwerkelijk ontroerende geschiedenis van de opkomst, bloei en ondergang van een liefde, waarbij milieuverschillen en bovenal het karakter, de aard, van het hoofdpersonage, een dramatisch overtuigende rol spelen.

Seks lijkt me binnen de context van een relatie (toch een belangrijk punt in de film) geen bijzaak. Over de homoseksualiteit kan je twijfelen, al is het wel een mooie methode om iemands ontluikende seksualiteit te tonen met alle twijfels van dien (overigens, ook daar horen dan weer seksscènes bij).

Jij legt 't misschien wel veel beter uit dan ik in je post. Als ik de sexscènes nu eens totaal wegdenk plus het gegeven dat 't om een lesbische relatie gaat (en 't geringe aantal scènes die daar iets over zeggen zoals de ruzie met vriendinnen en het etentje bij haar ouders thuis), wat blijft er dan precies over? Een love story die 175 min duurt met heel weinig karakterontwikkeling of diepgang. IMHO (voordat ik weer op mijn broek krijg). Registrerende shots (om bij Ferdydurke aan te sluiten) van Adele die met haar klas bezig is worden saai, voegen weinig toe, hebben weinig zeggingskracht.

En kijk dan naar de cameravoering in de sexscènes; is dat echt de beste manier om 'intimiteit' vast te leggen? Full shots van scharende of 69en-de vrouwen ipv close-ups van strelingen en aanrakingen?

En vergelijk die scènes eens met de pornoscènes uit Thriller - En Grym film bijvoorbeeld (mits je die gezien hebt), waar full shots van lichamen in 'standjes' afgewisseld worden met close-ups van penetratie. Dan is dat verschil niet zo groot. Alleen is dat een exploitationfilm en de sexscènes uit die film moeten juist geen intimiteit uitstralen.

Op zichzelf heb je wel gelijk, maar de dramatische spanning is hier wat mij betreft - na het begin van de relatie - ongeveer gelijk aan nul.

Sex en/of homoseksualiteit kan denk ik wel spanning krijgen in een bepaalde context. Bijvoorbeeld in een zeer restrictieve of vijandige omgeving, of als de sex getoond wordt als een echte obsessie, of bizarre, dan wel 'schandalige' of destructieve vormen aanneemt. Als machtsspel, of als verraad, etc. Dan zijn er andere associaties mogelijk, kan het verwijzen naar, of model staan voor, andere issues, bijvoorbeeld.

In tegenstelling tot wat sommigen menen, is sex niet 'de normaalste zaak van de wereld'. En zal dat ook nooit worden. Het is een creatieve maar ook destructieve kracht, die zich niet laat beheersen. Als dat niet minstens op de achtergrond meespeelt bij het (uitgebreid) vertonen ervan, dan wordt dat vertoon op den duur vervelend.

Enkele willekeurige voorbeelden van films waarin denk ik wel recht wordt gedaan aan het seksuele als wezenlijke oerkracht: Se Jie, l'Empire des Sens, Irréversible.

Op de rest zal ik niet meer ingaan (ik vind het plot van films als The Seventh Samurai en Det Sjunde Inseglet dan weer volstrekt oninteressant), maar ik vind de associatie van seks puur en alleen met intimiteit iets te makkelijk. Intimiteit speelt een rol, maar vurige passie speelt dat evenzeer, en dát weten deze scènes wel adequaat (niet fantastisch!) uit te beelden imo.

Oké dan. Volgens mij hebben wij een radicaal verschillende kijk op seks. Ik vind het namelijk welzeker "de normaalste zaak van de wereld", en als een film het als zodanig presenteert heb ik daar dus ook absoluut geen problemen mee. De meeste mensen zijn niet geobsedeerd met seks en laten hun leven er niet door beheersen. Voor hen is seks (heel) leuk, maar niet meer dan dat.

Waarom gaat deze discussie over seks? Nog geen 5% van de speelduur van deze film bevat seksscènes. De overige 95% zijn gevuld met een boeiend verhaal over de ontwikkeling van een middelbaar schoolmeisje tot een jonge vrouw. Met vallen en opstaan, met vertwijfeling, verdriet, ruzies, liefde, tegenslagen, teleurstellingen en valkuilen, die bij het volwassen worden horen. Het is een coming-of-age film als er ooit een was. En de wijze waarop regisseur Kechiche ons dat proces van dichtbij (veel close-ups) laat volgen is adembenemend, soms zelfs ongemakkelijk. Met dank aan de meer dan indrukwekkende acteerprestatie van Adèle Exarchopoulos. En ja, seks hoort er bij. Want seks hoort bij het leven en zeker bij het volwassen worden. Het is wel een hele tijd geleden, maar ik ben mijn eigen tienertijd nog niet vergeten. Dat was best spannend. In het leven van Adèle ook... heb ik kunnen zien.

Je 'definieert' nu een coming-age drama, maar die elementen die jij noemt komen mijns inziens maar sporadisch om de hoek kijken hoor (zeker in verhouding tot de lange speelduur). Zeker na het eerste uur gebeurt er nog erg weinig op dat vlak. Dan is er enkel de ontwikkeling van een relatie.

Ik ken op zijn minst 50 coming-of-age films die indrukwekkender zijn, en het bovendien ook nog in de helft of tweederde van de speelduur doen.

Dan moet je de discussie eens volgen. Die is nog best interessant ook.

Goed voor jou, Ramon. Ieder zijn ding.

Ik was zo geboeid door de film, dat ik me in het geheel niet gestoord heb aan de lange speelduur.

Ik vind de sport zelf bedrijven stukken leuker dan erover praten.

Daarnaast wordt door de focus voortdurend op dat ene aspect te leggen de suggestie gewekt dat La Vie... zoiets als een seksfilm zou zijn en dat is het in mijn ogen beslist niet. Ook zonder die scènes –die overigens naar mijn mening veel te lang duren, maar dat terzijde– zou dit een prachtig drama zijn. Zoals ik al eerder schreef: emotierijk, eerlijk en bij vlagen ontroerend. Haast net als het echte leven...

Gefeliciteerd ermee, maar als het de normaalste zaak van de wereld is, en het wordt ook als zodanig gebracht, dan is dat niet erg interessant, natuurlijk. Slapen is ook normaal, maar een acht minuten durende scène van iemand die ligt te pitten, lijkt me wat veel van het goede.

Als je laatste zin een synopsis zou zijn van een film, dan hoef ik die film niet te zien.

Anyway, het schijnt dat het spelen van die bepaalde scène voor de hoofdrolspeelsters ook een routineklusje was, dus je zult wel gelijk hebben.

Deze laatste zin moet op een misverstand berusten. Beide protagonisten hebben zich erover beklaagd dat er zoveel takes van die scène genomen zijn, dat het gênant begon te worden. Ik kan me daar iets bij voorstellen.