Le Week-End (2013)

Leuke film met een ontspannende sfeer.
Het uitgebluste koppel is interessant om te volgen en komen daarbij ook levensecht over.
De vriend, die pas later in de film verschijnt had wat mij betreft best meer scenes mogen hebben, de leukere scenes spelen zich toch rondom hem en zijn familie af. (Denk bijvoorbeeld aan de scene dat Nick de slaapkamer inkomt van de zoon en daar onder het genot van een jointje zijn emoties uit, prachtige scene!)
Hier en daar had ik soms een beetje moeite om de dialogen te volgen aangezien ik deze film zonder ondertiteling zag, maar gelukkig viel ook dat mee.

Een heel aardig tussendoortje!
3,5*

Dobberfilm.

Op zich is het gebeuren charmant, erg charmant - een stel aan elkaar verknochte wat oudere mensen die kibbelend door Parijs zwerven, van de ene romantische plek naar de andere. Romantisch met een melancholiek sausje erdoor. Maar er gebeurt wel wat weinig - ik had wat moeite om mijn aandacht erbij te houden.

ik ga eind van de zomer zelf naar Parijs, en had zin in wat voorpret. Anders had ik dit waarschijnlijk niet zo snel opgezet.

Parijs als decor was leuk, maar de beslommeringen van twee 55+'ers gingen snel vervelen. Moet ook zeggen dat ik dit thema, uitgebluste relaties en liefde, inmiddels erg vaak gezien heb (onder andere in bijvoorbeeld Woody Allen-films) en dat het eigenlijk niet meer echt weet te verrassen of te amuseren.

Tussendoortje dat nog wel leuk is als je kijkt voor de stad, of als je meer tot de doelgroep behoort.

2,25*

Hm, toch niet echt de romantische film die 'k gehoopt had. Het verhaal kon me maar matig boeien. De cast deed het nog wel goed en decor waar de film zich afspeelde was ook niet slecht natuurlijk.

Niet echt een must-see.

Jammer dat beide hoofdacteurs niet echt gestalte kunnen geven aan hun (een) personage.

Ligt wellicht niet aan hunzelf maar eerder aan het meer dan matig scenario en dialogen.

Na een betere tafelscène lijkt ons pessimistisch, kritisch koppel dan toch de nodige toenadering te hebben gevonden en daar moeten we het dan mee stellen. Einde verhaal.

Een wat saaie film met een groot "I love you, but I hate you" gehalte over een ouder echtpaar dat twijfels heeft over hun huwelijk. Het gekibbel is niet al te interessant, iets wat in elk huwelijk wel eens voorkomt. Er wordt redelijk gespeeld door de twee maar Goldblum steekt daar toch wel bovenuit, hij brengt tenminste ook nog een klein beetje leven in de brouwerij. Geen slechte film maar een beetje aan de suffe kant, je moet er wel voor in de stemming zijn

Het begint best aardig met Jim Broadbent en Lindsay Duncan die kibbelend door Parijs struinen om hun ingeslapen huwelijk nieuw leven in te blazen, of steven ze af op die onafwendbare breuk!? Een bistrootje hier, een Franse chanson daar, en overal de pittoreske hotspots als de Eiffeltoren, Montmartre en Père-Lachaise. 'Le Week-End' (2013) is het fijnst als het de huwelijkse spanning uitvergroot door het te koppelen aan die overbekende toeristenfrustraties. Het verveloze hotelletje dat niet bevalt. De slenterzoektocht naar het meest authentieke restaurantje. Hij zit op de centen en wil hun lange weekend het liefst zo behoudend mogelijk invullen, maar zij grijpt de kans aan om hier te durven dromen over onvervulde verlangens en een nieuwe start in het leven. Maar ergens bijt de film niet door: de geheimen die aan de oppervlakte komen zijn te voorspelbaar; er hangt niet echt een spanning of een dreiging in de lucht, maar elk onderhuidse conflict wordt met een jolig dansje of vrijpostigheid opgelost. En met de komst van Jeff Goldblum, die een vroegere universiteitsprofessor speelt die zijn schepen achter zich verbrandde en opnieuw begon met een Française, krijgen de echtelieden ook een te moraliserende spiegel voor.

Afwisselend schrijnend, grappig en ontroerend hoe Nick en Meg met elkaar omgaan en hoe hun ingesleten patronen niet kunnen verhinderen dat er barsten in hun liefde zijn gekomen. De ontmoeting met Morgan (lekkere rol van Jeff Goldblum) en het verjaardagsfeestje in diens stulpje vormen een soort katalysator die de relatiecrisis op scherp zet, met een toch enigszins onverwacht slot. De vele malen dat ik echt aangedaan was zorgen voor een vrij hoge score (met dank aan het geweldige spel van Lindsay Duncan en vooral Jim Broadbent), maar ik moet erbij zeggen dat de film mij soms wel deed denken aan Who's afraid of Virginia Woolf : als ik echtelieden zie die elkaar zó ongenadig de waarheid kunnen zeggen en elkaar zó goed kunnen fileren vraag ik me onwillekeurig toch af waarom ze niet al eerder afstand van elkaar hebben genomen. Ik begrijp natuurlijk hoe moeilijk het is om na zoveel jaren een punt te zetten achter iets waar zóveel in geïnvesteerd is en wat zó'n vertrouwd deel van je leven is geworden, maar dat Nick en Meg nog bij elkaar zijn terwijl ze elkaar tegelijkertijd zó kunnen kwetsen doet in mijn ogen een beetje toneelmatig (of misschien beter gezegd script-matig) aan – ik hoop althans dat mijn vrouw en ik elkaar met wat meer égards zullen blíjven behandelen.

Een redelijk komedie/drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Zou maar geen grote uitgaven weggeven...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Jim Broadbent...

Leuk bekende stad Parijs...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Geen top, niet te moeite waard...

Het feestje en ihb de tafelscène bij Morgan is sterk en redt de film enigszins, maar man oh man: wat was dit tenenkrommend slecht tot dan toe! De onzekere Nick die niets van zijn vrouw begrijpt. De kille, sarcastische en puberale Meg die het niet verwonderlijk maakt dat Nick onzeker is. En plots is er af en toe weer even wat warmte, wat op zo'n moment gewoon onnatuurlijk aandoet. Misschien ben ik zelf te kort en te gelukkig getrouwd om dit te snappen, maar op mij kwam het allemaal erg ongeloofwaardig over. Al met al gewoon een slechte film.

Ik vond het redelijk vermakelijk. De gevoelens en gedragingen schieten erg heen en weer tussen liefdevol en boos, zonder dat mij altijd duidelijk was waarom. Ik vind het wel een sfeervolle film en het acteerwerk vind ik goed. Het kostte mij moeite om geconcentreerd te blijven, maar gelukkig duurt hij niet te lang. 3*

In het eerste deel hangt a weekend in Paris op clichés: de stad, het getrouwde stel, hun perikelen. Het is niet scherp genoeg, zelfs een beetje oubollig. Een flinke dosis peper had de film goed gedaan. Met de entree van Jeff Goldblum als jeugdvriend komt er wat meer vaart in het verhaal en worden de dialogen scherper. Maar meer dan vermakelijk wordt het niet, en dat is per saldo onvoldoende.

Meg [Lindsay Duncan] en Nick [Jim Broadbent] zijn een weekend in Parijs om hun 30-jarig huwelijksjubileum te vieren. Het is een moment om dat huwelijk onder de loep te nemen en dat leidt tot confronterende gesprekken. Het geniale aan het scenario van Hanif Kureishi is dat de dialogen op volstrekt overtuigende wijzen overgaan van verbittering in relativerende humor en een mix oplevert van ergernis en vertedering. Het is een authentiek aanvoelende analyse van een lang huwelijk met een opmerkelijke, indringende ontknoping tijdens een etentje met Nicks studievriend [Jeff Goldblum]. De cast levert voortreffelijk werk af in dit schitterende relatiedrama met een dikke knipoog naar Jean-Luc Godards Bande À Part.