Nil by Mouth (1997)

Schitterende film van Oldman die hiermee zijn jeugdervaringen heeft verfilmd.
De acteerprestaties van Ray Winstone en Kathy Burke zijn zo overtuigend dat het bijna als een documentaire overkomt.
De film is een neerwaartse spiraal van huiselijk geweld, maar laat op het einde toch een beetje plaats voor hoop .
Ik moet dringen wat meer films gaan zien met Winstone want hij is een schitterend acteur en toch een beetje ondergewaardeerd.
Een aanrader!

Het mag dan één van de eerdere films in het genre zijn, maar een uitblinker is het allerminst. De film is veel te langdradig en de personages en gebeurtenissen zijn nogal standaard.

Deze opmerking was de reden dat ik deze ben gaan kijken en ik ben het absoluut niet met je eens. Het is enigszins grauw, maar dat komt allerminst voort uit sfeer en in-your-face is dit ook niet. Het enige beetje sfeer die deze film weet te produceren komt voort uit de decors, zo'n beetje de gemakkelijkste manier om sfeer te creëren, wat toch behoorlijk mislukt is. Seul Contre Tous is dan ook véél beter.

Vond het maar lastig door heen komen, film duurt echt te lang voor wat het wil zijn. Het is niet een bar slechte film, maar boeien of raken deed het nauwelijks.

1.5*

Een regifilm van Gary Oldman waar in het begin de vaart er goed in komt maar helaas naderhand wel een beetje als een plumpudding inzakt. Dan word Nil By Mouth namelijk aan een stuk door aan dat gefuck en gecunt en verder allemaal ruzies waarbij de inhoud wel een beetje ver van te zoeken is. Nil by Mouth staat btw nog boven aan de lijst van List of films that most frequently use the word "fuck" - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Verder vond ik het acteerwerk daarintegen nog wel aardig. En de achtergronden van de groezelige achterbuurten van Londen zorgen ook niet voor wat vriendelijkheid.

Maar verder kon ik de film wel doorkomen hoor. Maar er had wel even wat meer diepgang in gemogen.

3,0*

The most intense film of the year!?

Dat staat er op de poster van deze film. Maar intense is het helemaal nergens. Het word ook helemaal niet intense gebracht en dus nogal een verkeerde leus.

Totaal geen film voor mij dit. De personages zijn allemaal irritante figuren waar je geen sympathie of medeleven voor krijgt. Ze mochten van mij gewoon allemaal ter plekke kapot vallen en dus boeide het mij ook totaal niet hoe het met hun verder zal vergaan en verliest de gruwelijkheden en problemen die de personen hierin krijgen te verduren elke soort van impact.

De film duurt ook erg lang gewoon met hun eindeloze gesprekken die ook maar niet een beetje kunnen boeien. De film is ook gewoon veel te veel uitgerekt lijkt wel met teveel montages en teveel herhalende beelden. Veel te veel gescheld met hun focking Cunt! You fucking silly cunt!

Niks tegen schelden maar dit was teveel van het goede. De film heeft niet veel om het lijf en al het gescheld van de wereld maakt het er niet beter op.

Het acteerwerk was wel erg goed en de film bereikt wel een goed soort realisme maar jammer dat de rest zo ontzettend veel leunt op langdradige niet boeiende dialogen, personages waarvan je ook niet kan schelen wat er met ze gebeurt, veel te veel gescheld en daarnaast veel langdurige scenes.

1

Schijnbaar de enige film die Gary Oldman ooit regisseerde. Slecht is het zeker niet, deprimerend dan wel weer. We volgen het leven van nare eikel Ray, en vooral hoe dat leven steeds verder uiteenvalt door zijn eigen kutgedrag. Een soort van Britse Seul Contre Tous, al kon deze me wat minder bekoren. Ray is een agressieve alcoholist, ramt graag zijn vriendin in elkaar, zwanger of niet, zoon Billy is een trieste junkie. Het is een niet aflatende berg ellende die op je af gevuurd wordt, in een vieze, donkere, groezelige film in de Britse onderklasse. Ook zelden zo'n hoge frequentie aan cunts (en ook fucks) voorbij horen komen. Hoe dan ook, de film maakte op een bepaalde manier wel indruk, maar op een gegeven moment was ik wel murw gebeukt door wat een verschrikkelijke figuren dit waren en wat voor ellende ze voor elkaar veroorzaakten. En dan met name Ray. En daardoor vroeg ik me op een gegeven moment toch wel af wat hier nog meer te vertellen was - het voelde toch voornamelijk een continue opstapeling van ellende en van meer van hetzelfde.

Goeie film over een arbeidersgezin in Londen waarbij drugs en geweld aan de orde van de dag zijn. Dit regiedebuut van Gary Oldman is behoorlijk troosteloos en dus niet bepaald een vrolijke film. Rauw in beeld gebracht (het camerawerk, de locaties en de acteurs). Een intense rol van Ray Winstone, maar over het geheel wel wat langdradig.