Geronimo: An American Legend (1993)

Over de legendarische Geronimo, de allerlaatste Apache die door de Amerikanen in een reservaat werd ondergebracht, werden al minstens zes films gemaakt. Of ze allemaal even waarheidsgetrouw zijn is twijfelachtig, maar Geronimo: An American Legend van Walter Hill komt er toch heel dicht bij. Belangrijk is dat de Apachen hier niet afgeschilderd worden als moorddadige wilden, maar als moedige krijgers die na 1000 jaar op mensonwaardige wijze van hun eigen land verdreven worden. Het gaat hier om een stukje Amerikaanse geschiedenis om allesbehalve trots op te zijn. Walter Hill deed het op zijn eigen gekende manier: met veel bloedgespetter en stoere pokerfaces. Het verhaal van de klopjacht die aan de arrestatie voorafging wordt verteld door de jonge luitenant Davis (Matt Damon in een van zijn eerste rollen) die de hele operatie als groentje volgt. Hoewel de film van de nodige starpower werd voorzien, met verder nog Gene Hackman als generaal Crook en Robert Duvall als de huurlingspoorzoeker Al Sieber, steelt Wes Studi (een volbloed Cherokee uit Oklahoma) onverbiddelijk de show als Geronimo. Eén van de beste indianenfilms sinds Dances With Wolves...

De rol van Robert Duvall in deze film is redelijk beperkt, maar als hij dan in beeld komt krijg je de neiging de film 5* te geven.

Tevens Wes Studi's beste acteerprestatie naar mijn mening.

Een prima film die mooie beelden bevat en ook een mooi beeld geeft over Geronimo en de Apaches. Gebaseerd op feiten met hier en daar een Hollywood-tintje.

4*

Alle positieve reacties ten spijt, ik kon hier eerlijk gezegd het briljante totaal niet van inzien. Er zit veel in het oorspronkelijke uitgangspunt om een speelfilm omheen te bouwen, maar ik kreeg niet de indruk dat de makers enige moeite deden om het ook maar op een beetje interessante manier te vertellen. Alsof een aardig uitgangspunt voldoende is voor een geslaagde film.

Voor de acteurs geldt eigenlijk hetzelfde principe; een paar sterke acteurs aannemen is altijd goed, maar geef ze dan niet zulke duffe, kleurloze karakters om te spelen. Daarnaast valt er bij Geronimo: An American Legend op visueel gebied ook praktisch niets te beleven. Ik kan me wat dat betreft best voorstellen dat mensen met een fascinatie voor dit onderwerp zich prima vermaken, maar ik vond het al met al maar een erg magere bedoening. Jammer.

2 kleine sterren.

Triestig om te zien dat deze film zo onbekend is, het is namelijk de beste westernfilm die ik tot dusver gezien heb, en dat zijn er best veel.

Ja, films als C'era una Volta il West en Buono, il Brutto, il Cattivo, Il zijn ook geweldige westerns, maar geen heeft me zo kunnen raken als deze Geronimo: An American Legend.

De film vertelt het leven over Geronimo, de beroemde Apache-leider die met een groepje volgers zowat heel Amerika op zijn kop zette. Het zegt genoeg dat er maar liefst 5000 Amerikaanse soldaten nodig waren om amper 35 overgebleven Apaches gevangen te nemen, waaronder Geronimo.

Nu, de regisseur weet hier alles perfect te verfilmen. Zowel langs de kant van de indianen als die van de Amerikanen. Prachtige locatie's, diepgaande dialogen en vooral een uitstekende Wes Studi (schandalig dat zijn naam hierboven niet vernoemd wordt). Neem daar ook nog de muziek bij die je werkelijk doet beven bij momenten. Zo passend bij het verhaal, vooral bij de ophanging van die drie indianen. Dat maakte, mede door de muziek, diepe indruk op mij. Emotionele scene!

Ik ga niet te veel verklappen en een uitgebreidere recensie zal misschien nog wel volgen, maar ik ben nog steeds "even van de kaart" bij het zien van deze film. Niet te begrijpen dat ik hem voor 2 euro vond bij MediaMarkt. Een werkelijke aanrader voor liefhebbers van het genre. Topwestern, topfilm! 5 sterren, sowieso.

Degelijke avonturenwestern.

De cast en het acteerwerk vond ik goed. Sterkhouders als Duvall (geweldige acteur) en Hackman (spijtig van z'n oppervlakkige rol) worden afgewisseld door twijfelgevallen als Patric. Wes Studi vond ik in het begin maar matig, maar hij groeit best goed in z'n rol als Geronimo.

De landschappen worden heel mooi in beeld gebracht. De schietscenes en scenes met paarden waren best goed ineengestoken.

Het verhaal is bekend. De indianen worden verjaagd door de blanken. Geronimo en overlevenden vormen een laatste rebellengroep.

Ik vond het wel wat spijtig dat het nogal veel US Army vs. Geronimi was en dat er voor de rest niet echt veel inzat.

Goeie film, zonder meer. Best leuk om 'n keertje gezien te hebben.

3,5*

Onze reisleider had tijdens de afgelopen reis deze film aangeraden en omdat deze toevallig op tv kwam, eens bekeken. 'k vond het geen misse film, maar zeker ook niet waw. De film focust op Apachehoofdman Geronimo, maar toont dat het geen halve wilden zijn. De film toont vooral een niet fraaie kant van de Amerikaanse kolonisatie. Toch een bekende cast en speelde wel overtuigend, al waren het vooral de prachtige omgevingen die het hem deden.

Niet zo'n typische western en al bij al de moeite om eens gezien te hebben.

Geronimo: An American Legend is een kroniek over een gebeurtenis die de Amerikanen zo snel mogelijk wensen te vergeten: namelijk die over de jacht op Geronimo, de legendarische Apache-hoofdman die samen met vierendertig andere krijgers ongrijpbaar bleek voor het federale leger. Tot ze zich uiteindelijk op 5 september 1886 nabij de Mexicaanse grens na een jarenlang kat- en muisspelletje overgaven. Het verhaal wordt verteld door luitenant Davies (Matt Damon in een van zijn eerste rollen) die de hele operatie volgt onder leiding van Gatewood (Jason Patric), de enige die met de Indianen kan communiceren. En die Indianen worden waarheidsgetrouw weergegeven als moedige krijgers (iets wat in het verleden niet altijd het geval was) die in reservaten worden samengedreven, nadat hun land werd afgepakt. Een cinematografische aanklacht, zeg maar.

Vrij matigjes eigenlijk.

Had hier wel iets van verwacht, maar vind het maar een tam filmpje met dito acteerwerk.

Alleen Duvall blinkt uit, maar dat doet die geweldige man elke keer weer.

Geronimo: An American Legend is een bijzondere western. En dan niet een met een zogenaamd westernsfeertje. Er wordt geen leuk en spannend sprookje uit het wilde westen verteld, maar er wordt op een realistische manier weergegeven hoe de indianen hun land definitief uit handen moesten geven.

Regisseur Walter Hill is m.i. onpartijdig gebleven. Toch gaat (bij mij) de meeste sympathie uit naar de indianen, want wat zijn ze op een ongelooflijk trieste manier behandeld. Zeer spijtig dat de Amerikanen uiteindelijk d.m.v. loze beloftes Geronimo’s 'opstand' de kop in drukten.

Goede film die de werkelijke verstandhouding tussen de cowboys en indianen goed weergeeft.

“A way of life that endured thousands of years is gone.”

Dit is een verrassend sterke epische film over de laatste jaren dat Geronimo, en tientallen van zijn Apache krijgers, in vrijheid leefden. Van alle Indianenstammen hebben ze dat het langst volgehouden. Toen in 1848 de Amerikanen de gebieden New Mexico en Arizona op de Mexicanen veroverden kwamen ze in contact, en daarmee conflict, met de Apaches. Geronimo was hun laatste grote leider en gaf zich pas in 1886 definitief over aan de Amerikanen. Hij werd als ‘terrorist’ gezien, en helaas ook daarna met zijn volk zo behandeld. De film is behoorlijk waarheidsgetrouw wat de grote lijn betreft, maar niet geheel correct qua jaartallen en gebeurtenissen. Dat maakt niet uit voor de kwaliteit van de film, wat sterk acteerwerk bevat en de sfeer van de periode uitstekend neerzet. De landschappen van het Amerikaanse zuidwesten zijn prachtig gefilmd. Voor de liefhebber van dit soort films een absolute aanrader. Verwacht niet een film lang actie, maar een afwisseling daarvan met een interessante verhaaltelling. Deze TV-film bevat overigens een sterrencast.

Heel bijzonder is het niet. De klassieke strijd, verwikkelingen en disputen rond het Amerikaans leger en de Indianen. Overgekende scènes uit dit genre en tenslotte ligt het interessantste van de film in de bedenking hoe de oorspronkelijke bewoners van een land werden opgerold, wat overbleef uit hun eigen streek verdreven, in reservaten geplaatst en naar willekeur gestraft.

Redelijke film over de strijd tussen het Amerikaanse leger en de Apache-Indianen. Een stukje Amerikaanse geschiedenis dat hier niet al te zwart-wit wordt neergezet (beide partijen worden prima belicht). De personages wisten niet echt te boeien, ondanks de goeie cast. Verder uiteraard genoeg prachtige plaatjes van o.a. Monument Valley.

Zaterdagavond vroeg aan de slag met deze Geronimo die op Netflix staat en ik zodoende mee pikte vanwege de maar al te bekende naam en een goede cast. Toch een hit werd dit allerminst.

Men nemen uiteraard het karakter Geronimo zelf ten tijden van de oprukkende kolonisatie en civilisatie met de grootste genocide ooit weliswaar over heel wat decennia uitgespreid. En het blijft een bijzonder fenomeen de indiaan die weggejaagd wordt, vervolgens de wapens pakt en verzet biedt en vervolgens de aggressor is. Te midden van dit allen tussen strijdende partijen, een aantal goede wit-ogen, het karakter Geronimo getuige van alles en kat en muis spelend. Fantastisch de natuur, cinematografisch niets mis mee, een sterke cast met uiteraard Duval als één van de acteurs in vorm, goede sterke actie en gevechten en een mooie soundtrack van de hand van Ry Cooder.

Maar pluis is het niet met deze Geronimo film die in de titel 'a American legend' mee draagt maar dat vooral als film niet bepaald is. Want as I speak kan ik me eigenlijk al weinig meer herinneren van de film en heeft de film niets memorabeles als je het mij vraagt. Verder komt het regelmatig erg houterig over qua acteren en dialoog vooral als het Damon en Patric betreft en brengt de film geen enkele spanning op mij over. Eindoordeel is dan ook dat Geronimo behoorlijk tegenvalt ondanks de ware tragedie en uiteindelijk een film in de marge betreft die ook nog eens te langdradig is.

I'm quite content to go to my grave knowing that I've never killed an Apache.

Een mooie film over een niet zo fraaie geschiedenis.

De opmerking van @gauke zet me daarbij aan het denken - inderdaad, Hill lijkt noch het leger noch de indianen als de slechterikken in het verhaal neer te willen zetten. En wellicht is dat ook terecht - een leger is tenslotte vooral een uitvoerende arm van de politiek, die hun bedrijf met andere middelen voortzet als ze er met woorden niet uitkomen, en de film zegt dat overigens ook met zoveel woorden.

De cast is welhaast perfect. Voorop wellicht Wes Studi die een erg fraaie Geronimo neerzet - wellicht ietwat cliche als kalme en wijsgerige prairiefilosoof die het ene na het andere tegeltjeswaardige citaat uitkraamt. Maar het heeft wel wat, en zeker als hij Apache spreekt komt het over.

Even passend is de keuze voor Matt Damon als vertelstem en focus van waarneming, en ook daar kan je cliches in overvloed vinden. Net zoals de eretitel Nantan Lupan voor Gen. Croock, de ook al zo mooie rol van Gene Hackman, het zou allemaal zo in een deeltje van Arendsoog passen. Wellicht klopt het gewoon met hoe het daadwerkelijk toegegaan is, net als de makkelijker te verifieren grote lijnen van het verhaal - die zijn tenslotte wel zo'n beetje boven elke twijfel verheven.

Eigenlijk de enige rol waar ik niet zo kapot van was is die van Jason Patric, wellicht omdat zijn karakter eigenlijk het minste ingekleurd is, en ondanks zijn intensiteit erg vlak blijft. In contrast met bijvoorbeeld Robert Duvall met zijn nogal onaangename en onsympathieke karakter als Al Sieber.

Maar wat de film zo indrukwekkend maakt is dat er behalve het indrukwekkende verhaal en de fraaie vertolkingen zulke enorm mooie beelden zijn - ietwat ondanks de te bruine tabaksfilters. Inclusief de mooie en goed gelukte truc om met een lange tele te filmen om de mensjes in de onwezenlijk wijdse landschappen weg te laten vallen, de bewegingen triviaal te laten lijken op de schaal van de achtergrond. Super mooi, en nauwelijks een voorbeeld te vinden waar dat op een vergelijkbaar mooie manier uitgewerkt is - alleen van Vilmos Zsigmond heb ik wel eens iets gezien wat in de buurt komt. DOP Lloyd Ahern krijgt daar merkwaardig genoeg nauwelijks lof voor.

Vergelijkbaar bijzonder is de soundtrack van Ry Cooder. Alleen dat maakt de film al tot een fijne zit, een belevenis op zich, en zoveel meer dan het gemakzuchtig aftikken van wat jaren-80 deuntjes waar we sinds Tarantino er mee begon mee worden doodgegooid.

En ook veel actiescenes, en die kloppen allemaal prima. Toch gaat de film daar niet om, het meest indringend is wel het overweldigende gevoel van onrecht, wat op een of andere manier nog het meest indringend tot uiting komt precies op het einde met het wijdse beeld van het landschap en de trein die daar als een mier onderweg naar nergens in voortkruipt. Minutenlang onderweg naar de rand van het beeld, naar de vergetelheid.