Geronimo: An American Legend (1993)

De regisseur heeft duidelijk recht willen doen aan het laatste opperhoofd van de Apachen en in zijn verlengde aan de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Tegelijkertijd probeert hij met deze nuchtere verfilming noch het leger noch de indianen als slechterikken te beschouwen en op een of andere wijze wringt dat. De gevechten zien er indrukwekkend uit en de beelden van het landschap van Utah zijn prachtig. Jason Patrick is te monotoon.

Deze film die gaat over de laatste op vrije voet levende Apachen, waaronder ook Geronimo

ziet er ten eerste heel mooi uit. De omgeving en de kleuren zijn goed gekozen.

Maar ook de muziek van Ry Cooder past er perfect bij .

Ten tweede heeft deze film prima acteurs tot zijn beschikking. Al waren voor mij Robert Duvall en Wes studi toch wel de uitblinkers.

Met de actiescènes is ook niks mis. Vooral de stuntmannen lieten toch een paar mooie en spectaculaire paardenstunts zien.

Ook de actiescène in de bar vond ik zeer geslaagd, door de dreigende sfeer was de spanning om te snijden.

De film wist mij echter ook emotioneel te raken want het is diep triest dat dit zo ooit heeft kunnen gebeuren.

Dit is een verrassend sterke epische film over de laatste jaren dat Geronimo, en tientallen van zijn Apache krijgers, in vrijheid leefden. Van alle Indianenstammen hebben ze dat het langst volgehouden. Toen in 1848 de Amerikanen de gebieden New Mexico en Arizona op de Mexicanen veroverden kwamen ze in contact, en daarmee conflict, met de Apaches. Geronimo was hun laatste grote leider en gaf zich pas in 1886 definitief over aan de Amerikanen. Hij werd als ‘terrorist’ gezien, en helaas ook daarna met zijn volk zo behandeld. De film is behoorlijk waarheidsgetrouw wat de grote lijn betreft, maar niet geheel correct qua jaartallen en gebeurtenissen. Dat maakt niet uit voor de kwaliteit van de film, wat sterk acteerwerk bevat en de sfeer van de periode uitstekend neerzet. De landschappen van het Amerikaanse zuidwesten zijn prachtig gefilmd. Voor de liefhebber van dit soort films een absolute aanrader. Verwacht niet een film lang actie, maar een afwisseling daarvan met een interessante verhaaltelling. Deze TV-film bevat overigens een sterrencast.

Voor wie dit verhaal boeit is Geronimo (1993) een aanrader.

Persoonlijk vind ik die nog beter dan deze versie.

Interessant, hij komt vanavond op TV, dus ik ga 'm zeker bekijken. De Amerikanen hebben het uitwissen van de Indiaanse cultuur toch behoorlijk professioneel aangepakt. Blijft tot op de dag van vandaag een zwarte vlek op de Amerikaanse geschiedenis.

Te stereotiep, te zwart wit, te veel nepindianen, te saai, kortom geen vreugde voor oog, oor en geest.

Heel bijzonder is het niet. De klassieke strijd, verwikkelingen en disputen rond het Amerikaans leger en de Indianen. Overgekende scènes uit dit genre en tenslotte ligt het interessantste van de film in de bedenking hoe de oorspronkelijke bewoners van een land werden opgerold, wat overbleef uit hun eigen streek verdreven, in reservaten geplaatst en naar willekeur gestraft.

Redelijke film over de strijd tussen het Amerikaanse leger en de Apache-Indianen. Een stukje Amerikaanse geschiedenis dat hier niet al te zwart-wit wordt neergezet (beide partijen worden prima belicht). De personages wisten niet echt te boeien, ondanks de goeie cast. Verder uiteraard genoeg prachtige plaatjes van o.a. Monument Valley.

Wil ik toch zien ,na de reacties hier, alhoewel ik de geschiedenis wel ken.

Dat is toch deze film....Geronimo 1993?? ...of een slip of the pen?

frans123

Ik begrijp dat het verwarrend is, maar het zijn wel degelijk twee verschillende films, onder dezelfde titel, en in hetzelfde jaar gemaakt.

Bizar

Bij Geronimo (1993)

Een film over een zeer zwart hoofdstuk uit de Amerikaanse geschiedenis. Tegenvallende film ,met Indianen die langzaam en lijzig praten, alsof ze een borrel op hebben. De Grote Geronimo vertolkt door een junk, een randdebiel. Kapitein Gatewood kan zo in The Bold and Beautifull Knullie Damon. Hopeloze dialogen en monologen. 1 aardige scene , in de saloon....en voor de rest?? Het boeit niet. Ik ben wel tien keer gestopt , en ging andere dingen doen. "'Ó ja...de film...' Echter, een prima Duvall - waar je wat mee hebt-, geweldige beelden van het indrukwekkende landschap. En een gedegen Hackman.

Het is een film die indruk moet maken.; een heel volk is kapot gemaakt tot aan de dag van vandaag toe. Nog steeds reservaten.. Veel Indianen zijn aan de drugs, drank, criminaliteit, en noem maar op Kommer en kwel

De film toont op onvoldoende wijze de lijdensweg en het uitroeien van praktisch een heel volk.

De film gaat, ik geef het toe, over Geronimo , een groot krijger zegt men ,maar dat kwam niet uit de verf. Geronimo ,was een ordinaire moordenaar, die op alles en iedereen wraak wilde omdat Mexicaanse soldaten zijn hele familie uitmoordden. Later oud, en wat wijzer, prees hij een deel van de Amerikaanse bevolking, die de kant van de Indianen koos.

"'Een goede Indiaan , is een dode Indiaan'...en dat geldt nog steeds.

In Westerns worden voor Indianen vaak Mexicanen genomen! Ik zie het direct.

Ik dacht dat dit een van de betere Geronimo films was, maar dat viel me toch wat tegen. Het gehele gebeuren wordt gortdroog verteld en out of the blue ook nog met een gortdroge voice-over. Hij wordt nergens echt spannend het is als een vlammetje wat af en toe wat opwaait zelfs uitgaat en weer moet worden aangestoken. En dat is jammer want de oogstrelende beelden op deze mooie blu ray versie zien er fantastisch uit. Het beeld is goed soms wat hele lichte beeldruis en wat mini vlekjes maar overall mooi gemaakt. Het geluid is wat wisselend. Muziek en gunshots zijn dik in orde. De saaie monologen stemmen soms ver weg. De aankleding is goed zeker bij de blauwhemden. Het verhaal zit was losjes zeg maar zwak in elkaar. Hij boeit niet en wordt helaas nergens spannend alsof we naar een bijna docu film kijken op tv. Ook de indianen boeide me niet echt. Als plofkippen zitten ze te kijken en alleen als Geronimo praat wordt het wat interessant. Nou een kleine voldoende voor de prachtige beelden. En de weinige actie waardoor ik zowaar wat wakker werd geschut. Als iemand mij een betere vertolking kan opnoemen hoor ik het graag!

Film 3.0

Beeld BD 4.0

Geluid 4.0

Extra's 4.0

Boneka

Vooruit, nog een keer dan maar > Geronimo (1993)

Twee dezelfde soort films uit 1993 bijzonder!

100 minuten was genoeg geweest.

Begin was goed maar het naderende einde duurde te lang

3*

Ik had hier niet veel mee, veel te langdraderig.

Zaterdagavond vroeg aan de slag met deze Geronimo die op Netflix staat en ik zodoende mee pikte vanwege de maar al te bekende naam en een goede cast. Toch een hit werd dit allerminst.

Men nemen uiteraard het karakter Geronimo zelf ten tijden van de oprukkende kolonisatie en civilisatie met de grootste genocide ooit weliswaar over heel wat decennia uitgespreid. En het blijft een bijzonder fenomeen de indiaan die weggejaagd wordt, vervolgens de wapens pakt en verzet biedt en vervolgens de aggressor is. Te midden van dit allen tussen strijdende partijen, een aantal goede wit-ogen, het karakter Geronimo getuige van alles en kat en muis spelend. Fantastisch de natuur, cinematografisch niets mis mee, een sterke cast met uiteraard Duval als één van de acteurs in vorm, goede sterke actie en gevechten en een mooie soundtrack van de hand van Ry Cooder.

Maar pluis is het niet met deze Geronimo film die in de titel 'a American legend' mee draagt maar dat vooral als film niet bepaald is. Want as I speak kan ik me eigenlijk al weinig meer herinneren van de film en heeft de film niets memorabeles als je het mij vraagt. Verder komt het regelmatig erg houterig over qua acteren en dialoog vooral als het Damon en Patric betreft en brengt de film geen enkele spanning op mij over. Eindoordeel is dan ook dat Geronimo behoorlijk tegenvalt ondanks de ware tragedie en uiteindelijk een film in de marge betreft die ook nog eens te langdradig is.

I'm quite content to go to my grave knowing that I've never killed an Apache.

Een mooie film over een niet zo fraaie geschiedenis.

De opmerking van @gauke zet me daarbij aan het denken - inderdaad, Hill lijkt noch het leger noch de indianen als de slechterikken in het verhaal neer te willen zetten. En wellicht is dat ook terecht - een leger is tenslotte vooral een uitvoerende arm van de politiek, die hun bedrijf met andere middelen voortzet als ze er met woorden niet uitkomen, en de film zegt dat overigens ook met zoveel woorden.

De cast is welhaast perfect. Voorop wellicht Wes Studi die een erg fraaie Geronimo neerzet - wellicht ietwat cliche als kalme en wijsgerige prairiefilosoof die het ene na het andere tegeltjeswaardige citaat uitkraamt. Maar het heeft wel wat, en zeker als hij Apache spreekt komt het over.

Even passend is de keuze voor Matt Damon als vertelstem en focus van waarneming, en ook daar kan je cliches in overvloed vinden. Net zoals de eretitel Nantan Lupan voor Gen. Croock, de ook al zo mooie rol van Gene Hackman, het zou allemaal zo in een deeltje van Arendsoog passen. Wellicht klopt het gewoon met hoe het daadwerkelijk toegegaan is, net als de makkelijker te verifieren grote lijnen van het verhaal - die zijn tenslotte wel zo'n beetje boven elke twijfel verheven.

Eigenlijk de enige rol waar ik niet zo kapot van was is die van Jason Patric, wellicht omdat zijn karakter eigenlijk het minste ingekleurd is, en ondanks zijn intensiteit erg vlak blijft. In contrast met bijvoorbeeld Robert Duvall met zijn nogal onaangename en onsympathieke karakter als Al Sieber.

Maar wat de film zo indrukwekkend maakt is dat er behalve het indrukwekkende verhaal en de fraaie vertolkingen zulke enorm mooie beelden zijn - ietwat ondanks de te bruine tabaksfilters. Inclusief de mooie en goed gelukte truc om met een lange tele te filmen om de mensjes in de onwezenlijk wijdse landschappen weg te laten vallen, de bewegingen triviaal te laten lijken op de schaal van de achtergrond. Super mooi, en nauwelijks een voorbeeld te vinden waar dat op een vergelijkbaar mooie manier uitgewerkt is - alleen van Vilmos Zsigmond heb ik wel eens iets gezien wat in de buurt komt. DOP Lloyd Ahern krijgt daar merkwaardig genoeg nauwelijks lof voor.

Vergelijkbaar bijzonder is de soundtrack van Ry Cooder. Alleen dat maakt de film al tot een fijne zit, een belevenis op zich, en zoveel meer dan het gemakzuchtig aftikken van wat jaren-80 deuntjes waar we sinds Tarantino er mee begon mee worden doodgegooid.

En ook veel actiescenes, en die kloppen allemaal prima. Toch gaat de film daar niet om, het meest indringend is wel het overweldigende gevoel van onrecht, wat op een of andere manier nog het meest indringend tot uiting komt precies op het einde met het wijdse beeld van het landschap en de trein die daar als een mier onderweg naar nergens in voortkruipt. Minutenlang onderweg naar de rand van het beeld, naar de vergetelheid.