Delivery Man (2013)

... en zes maanden later één van de eerste stemmers, blijkbaar. Alle emoties werken, verrassend genoeg, weer voor de tweede keer. 't Is echt dat 't allemaal enkel van Frans naar Engels is vertaald; verder is er werkelijk niets veranderd of verbeterd aan 't script. Kan er niet meer dan 2,5* aan kwijt, maar mensen die Starbuck (2011) nog niet hebben gezien zullen er wel meer uit kunnen halen.

Vince Vaughn is een acteur die we kennen uit allerlei verschillende komedies die je laten lachen, waar je niet bij hoeft na te denken en toch iets proberen te zeggen aan het einde van de film. Wanneer je naar de trailer van Delivery Man kijkt, lijkt dit precies zo’n soort film te worden. Delivery Man is echter helemaal niet een film die in dit rijtje past, het is een veel serieuzere film die met een zeer apart dilemma worstelt. Toch probeert de film het op sommige momenten onnodig luchtig te houden waardoor het serieuzere aspect niet goed uit de verf komt. Toch kan Delivery Man je op sommige momenten overtuigd hebben, om je vervolgens weer direct uit de film te halen. Een film die geen echte keuze maakt, waardoor het allemaal in het midden blijft.

‘Delivery Man’ Review | Filmtakers

Ik vond het maar een slappe bedoeling en waarschijnlijk zat er meer in. Vince Vaughn is namelijk wel zo'n acteur die te midden van de chaos gewoon zichzelf blijft en alle problemen op zich kan nemen. Technisch was het ook allemaal redelijk verzorgd en het is geen straf om naar Cobie Smulders te moeten staren (tijdens het kijken dacht ik eigenlijk dat het Jennifer Connelly was, het zouden net zo goed zussen kunnen zijn.) Dit trage scenario waar telkens weer die oninteressante kinderen terugkomen kon me helaas niet echt boeien. Per ongeluk verwekt uit de veelvuldige zaaddonaties en vervolgens kloot hij maar wat aan.

Ik vond het trouwens ook nogal schraal hoe ze op het einde daar als een stelletje malloten voor de deur stonden te zwaaien naar die baby maar dat zal wel weer humor zijn.

Begin was ruim voldoende, middenin kakte hij ietwat in en het laatste deel heb ik bijna zitten janken van het lachen. Geweldige droge humor.

Kijkt prima weg.3,5 ster.

Uiteraard weer een stel domme Marokkanen (pleonasme alert) achterin de zaal die in de serieuze scenes enorm lachten om de ernstig gehandicapte zoon. Typisch weer....

Grappig uitgangspunt voor een film. Ik kon er wel om lachen.

Absoluut geen must-see maar kijkt lekker weg. Duurt ook niet te lang. De vriendin vond ik een onsympathiek tiepje en van Vaughn ben ik niet een fan. Toch speelt laatsgenoemde zijn rol aardig, hij was geloofwaardig als man "zonder leven" die uiteindelijk toch wat goeds wil doen voor zijn oude en nieuwe familie.

Leuke komedie. Ik dacht een flauwe super voorspelbare film te gaan zien, dat viel gelukkig mee, oké het was wel voorspelbaar maar het was geen flauwe grappen film. Paar keer kon ik echt wel lachen en sommige stukjes waren zeker ontroerend. Prima film, meer dan ik had verwacht!

Redelijk.

Al keek ik wel even raar op dat het om een remake van een Canadese film bleek te gaan. Van dezelfde regisseur dan nog wel. Maar blijkbaar gaat het om een Franstalige Canadese film en dat rare taaltje is uiteraard niet marketable.

Heb het origineel niet gezien, wat op zich waarschijnlijk niet eens zo slecht was. Zeker met een schijnbare 1-op-1 remake waar amper 2 jaar tussen beide versies zit. Het is in ieder geval wel een film die bij Vaughn past. Zit de laatste tijd vooral in dit soort comedies die eigenlijk veel meer drama zijn. Wat geldproblemen, een leven dat niet op rolletjes loopt en een goeie 100 minuten om er wat aan te veranderen.

Een slechte film is het niet, maar echt opzienbarend kan je het ook niet noemen. Vaughn is vooral zichzelf, de rest van de acteurs zijn degelijk maar niks speciaals (behalve de vader dan, maar die krijgt amper screentime) en het plotje laat zich makkelijk raden. Het uitgangspunt is solide genoeg om de aandacht erbij te houden en het is op zich wel een overwinning om het niet té fake sentimenteel te laten zijn, maar daar eindigt het ook.

2.5*

Vince Vaughn. Typisch hit or miss geval voor mij. Gelukkig was hij het minst storend in deze film.

Helaas begon het vrij flauw. Zoutloos, zonder enig gevoel, laat staan met humor. Die advocaat wist met zijn niet grappige opmerkingen de film bijna om zeep te helpen. De grappen die hij maakt zijn zo uitgemolken dat het bijna om te huilen is. Geen goed teken voor de rest van de film. Dat continue kindergeklaag is erg vervelend.

Na dertig minuten stond het aantal keren lachen nog steeds op "0". De hele herhalingsoefening van kinderen opzoeken, helpen, en niet vertellen wat er achter zit wordt ook snel vermoeiend.

De "vriendin" is ook maar een vervelend mens, voelde niks voor haar. Zijn vrienden vielen ook al af, dan hou je enkele kinderen en Vince over die het nog te doen maken. De hele situatie wordt steeds gênanter en voorspelbaarder. Hoe de film verloopt valt dan ook vanaf het begin te voorspellen.

Trailer leek leuk, de film zelf stelt helaas erg teleur. Voor een komedie valt erb gewoonweg veel te weinig te lachen.

Een typische Vaughn film.

Hij komt er qua teksten altijd goed voor de dag en dit levert altijd veel komische momenten op. Uiteraard zitten er ook leuk geschreven personages in, zoals zijn beste vriend(en advocaat) met vier "irritante" kids. Jammer dat Vaughn zijn love-interest verder wel weinig boeide. Dit komt vooral doordat de focus niet op hun relatie ligt en haar introductie in de film dan ook niet goed doordacht leek.

Uiteindelijk duurt het allemaal net wat te lang en levert de film vanwege het kleffe gebeuren naar het einde toe toch een half puntje in.

2,5*

Een feelgood-komedie met Vaughn als de ultieme vader in de hoofdrol.

Het is een sympathieke film. Zoals ik net al zei is het niet echt een satire - adult comedy maar meer een ''feelgood'', wat we nu al wel van Vince gewend zijn. Ik hou echt veel van dit soort unieke films, een film waar het verhaal zo vervreemd is, dat je jezelf er niet in kan plaatsen en dat maakt dit een komedie. Een film met een zeer aangename soundtrack. Het enige nadeel vond ik, is dat alles heel erg voorspelbaar is. Dat moet je dan voor jezelf uitmaken, natuurlijk.

Het is meer een dramafilm dan een echte komedie. Als je van echte droge humor houdt, moet je hier niet zo erg veel van verwachten. Het geeft je toch echt een thuis- en warm gevoel. Leuke cast en een origineel verhaal. Heerlijk, maar niet zo goed als ik verwacht had.

3*

Aardig en helemaal niet zo slecht, al is het zeker niet continu lachen, gieren en brullen, maar het is wel een film met een hart.

Het is dan ook zeker geen volbloed komedie. Het drama is ook zeker aanwezig en vooral dat gedeelte werkt ook het best. Vaughn is hier trouwens prima op zijn plaats. Dit soort “Average Joe” rollen passen prima bij hem en weet hij ook geloofwaardig neer te zetten. Het komt in het begin wat langzaam op gang, maar toch mijn aandacht wel vast houden. Ik vond het wel geinig om te zien hoe hij enkele van zijn kinderen opzoekt en sommige ook probeert te helpen. Ondanks dat de valkuil richting het einde groot is, wordt het gelukkig nergens te sentimenteel en blijft het prima genietbaar.

Het concept is opzienbarender dan de film, maar toch is dit een prima film om opzetten. Je moet geen pure komedie verwachten, maar meer een komedie/drama, dan zul je op dat punt in ieder geval niet teleurgesteld gaan worden.

3,0*

Redelijke film waarin een man erachter komt dat hij de vader is van 533 kinderen, nadat hij 20 jaar geleden sperma heeft gedoneerd. Een onnodige remake van de twee jaar eerder verschenen Starbuck. Bijna shot voor shot hetzelfde en ook nog eens van dezelfde regisseur. Het blijft wel een leuk verhaal dat een film oplevert met een lach en een traan. Vince Vaughn is goed gecast en stelt ook niet teleur.

Wel redelijk. Heb het plot of de trailer niet gezien dus dat hele gebeuren met die kinderen kwam bij mij wel als een verassing. Apart verhaal en een typische rol voor Vince. Hier en daar wat gelachen, maar er zat ook wat drama bij. Keek makkelijk weg.

'k dacht dat de film nogal een bedenkelijk niveau ging hebben qua humor, maar dit viel reuze mee Het is zeker geen super grappige film, eerder een feel good film.

Vince Vaughn vond 'k ook erg goed, meestal ben 'k niet zo voor deze acteur, maar hier viel hij reuze mee.

Misschien wat serieuzer dan dat je zou verwachten bij deze film, maar mij stoorde het alvast niet.

'k heb het me alvast niet beklaagd.

Deze film zou ik zelf onder de categorie drama / komedie zetten.

Het dramagedeelte en het komische gedeelte wisselen elkaar af, maar vloeien niet 'fijn' in elkaar over (ik kan er even geen beter woord voor vinden...) en daardoor krijg je een wat hak-op-tak effect.

Op zich is het verhaal wel redelijk en de film ook wel, maar toch wist de film door bovengenoemde reden niet echt te boeien.

Dit is dan ook de reden dat ik net niet een voldoende ga geven, maar om deze te bestempelen als mislukt vind ik ook te ver gaan.

Waardeloze komedie met een irritante rol van Vaugh, die iemand speelt die zijn zwangere vriendin in de steek laat maar tot in extremis klaarstaat voor 'zijn kinderen'. Ondertussen hoeft hij niet meer te werken ofzo (?) en probeert een vriend (bedenkelijke rol van Pratt) hem wat sense in te praten. Dit levert enkele komisch bedoelde scenes op met de kinderen van die vriend die eerder tenenkrommend zijn. Humor zit er verder niet in waardoor het in alle opzichten een mislukking is.

Charmant tussendoortje met een leuk uitgangspunt. Ik ben doorgaans geen fan van Vince Vaughn, maar in deze film komt hij met een bedachtzame vertolking goed voor de dag. Heel aardig.

De originele film Starbuck (2011) ken ik niet, maar ik vind het wonderlijk dat een regisseur binnen een kort tijdsbestek twee keer dezelfde film maakt. Zo bijzonder is het plot nu ook weer niet.

Delivery Man

Een man met 533 kinderen. Dat is op zich een interessant uitgangspunt voor een waanzinnige komedie. Maar Delivery Man is vooral saai en inspiratieloos, en natuurlijk heb je weer een verhaallijn over een man die eindelijk volwassen moet worden. Het is allemaal belachelijk, maar de film brengt het met de serieusheid van een arthouse drama. Alleen Chris Pratt weet de juiste toon aan te slaan. Het sentimentele en zoetsappige einde kan je uittekenen.

Ik vond Delivery Man eigenlijk nog wel verrassend goed. Niet alleen is Vaughn lekker op dreef als nietsnut, maar vooral de slonzige Chris Pratt steelt de show.

Wat echter een onverwachte bonus is, is dat de film onder de flauwe premisse toch best wat feelgood sentiment herbergt waardoor je met een prettig gevoel naar de aftiteling kijkt.

3,5 sterren.

Een ongeloofwaardig geheel met een Vaughn op automatische piloot, die toch al niet tot mijn favoriete acteurs behoord. Gooi er nog wat irritante bijrollen tegenaan en je hebt een zeer middelmatige 'comedy'. *2.0

Aardig. Het origineel niet gezien, dus geen mening over de verschillen of het gebrek daaraan. Het uitgangspunt is natuurlijk bizar, dat iemand door spermadonatie vader van meer dan 500 kinderen blijkt te zijn. Er wordt een aardige komedie omheen gebouwd, die het vooral moet hebben van de hoofdrolspeler. Het is allemaal niet helemaal geloofwaardig, met name hoe karakters onderling reageren op het uitgangspunt, maar de film houdt het lichtjes en heeft niet teveel pretenties, waardoor dat niet veel uitmaakt. 3*.

Het leven van veertiger David [Vince Vaughn] komt op zijn kop te staan door twee ontdekkingen. Zijn vriendin [Cobie Smulders] is zwanger, maar heeft geen vertrouwen in David als vader. En uit de donaties die hij 20 jaar geleden onder het pseudoniem ‘Starbuck’ deed bij een vruchtbaarheidskliniek blijken 533 kinderen te zijn geboren. Een aantal van hen bereidt zelfs een gerechtelijke procedure voor om de identiteit van hun biologische vader te onthullen. Remake van de Canadese komedie Starbuck uit 2011 is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Vaughn is minder kinderlijk dan gebruikelijk in een rol waar hij zelfs wat emotionele diepgang aan verleent, maar het scenario wordt steeds minder geloofwaardig en Scotts poging om een ontroerende ontknoping te verwezenlijken, doet geforceerd aan.