Jigoku de Naze Warui (2013)

Onbegrijpelijk dat 'komedie' ontbreekt bij genre. Dit was een totaal andere film dan ik gewend ben van Sono. In het begin viel de film me daarom eigenlijk nogal tegen, maar dat werd in de tweede helft ruimschoots goedgemaakt. Met een glimlach van oor tot oor werd er een prachtige film geschoten. "Let's go!"

Erg tof.

Wel te merken dat Sono het script jaren geleden geschreven heeft, want het komt vaak nogal naief over. Tegelijkertijd is dat ook wel deels de charme van de film. Lekker onbevangen, zonder remmingen.

Buiten Sono's jeugddromen om regisseur te worden heeft deze film bitterweinig te vertellen. Het is vooral entertainment in z'n puurste vorm. Het eerst uur is leuk maar weet zich niet echt boven het typische Sono niveau uit te hijsen, het laatste half uur is er echter pal op.

De vergelijking met Kill Bill is inderdaad makkelijk gemaakt, maar wordt al even makkelijk weerlegd. Sono gaat in ieder geval een paar versnellingen hoger dan Tarantino en levert hier een meesterlijke finale af. Moest af en toe zelfs wat aan Miike denken, niet verkeerd nu die toch iets commerciëlere oorden opgezocht heeft.

Geweldig leuke film dus. Heerlijk vermaak, sterke acteurs en vooral veel fun.

4.5* en een uitgebreide review

Sono is terug! En hoe. Na wat serieuzere -teleurstellende- uitstapjes in de vorm van Himizu en Land of Hope doet hij hier weer waar hij echt goed in is. Met vol gas de ondergang tegemoet. 2 uur hoogst vermakelijke campy onzin met als hoogtepunt het einde vol waanzin. Erg leuk allemaal, vooral ook het geinige script, de personages die half-serieus door de film lopen. Laten we hopen dat hij het bij zulk soort films houdt, want dit heeft Sono als geen ander in de vingers.

4.0*

Weer een echte Sono, maar.....het voortdurende geschreeuw van die yakuza gangsters, daar begon ik op een gegeven moment toch wel enigszins genoeg van te krijgen. Van mij mocht het allemaal wat rustiger. Niettemin bevat deze film wel hele mooie shoot outs- en zwaardgevecht scènes. De mooiste scène, voor mij verreweg de mooiste zelfs is al vrij aan het begin;
De kleine Mitsuko in witte jurk komt de kamer binnen die helemaal vol is van het bloed, glijdt vervolgens uit en glibbert zo naar de yakuza gangster toe. Fenomenaal!
En ja, af en toe was het toch ook best wel lachen geblazen in deze over de top gangsterkomedie van Sono.

4,0*

Sprakeloos. Nog niet heel veel van Sono gezien maar dit is in elk geval zijn beste werk na Cold Fish en (het iets te lange) Love Exposure. Sterker nog, dit is één van mijn favoriete Yakuza - of zelfs Japanse - films sinds jaren. De ruim twee uur durende film heeft zo ontzettend veel vaart en is met zoveel enthousiasme gemaakt dat mijn aandacht nergens verslapte.

Het tandpasta-spotje waarmee de film opent zegt eigenlijk genoeg; dit wordt er eentje met een komisch randje. We maken kennis met een vierkoppige amateur-filmcrew die niets liever willen dan doorbreken. Gelukkig voor hen staan er net twee Yakuza-families op punt om elkaar aan te vallen en ook zij zien het wel zitten om alles op film vast te leggen. Het idee alleen al is absurd. Een groot aantal bekende gezichten, en naar mijn mening is de grootste kracht dan ook de diversiteit aan personages. Het enorme enthousiasme van regisseur Hirata is aanstekelijk. Yakuzabaas Muto is de gewelddadige leider, terwijl bendebaas Ikegami voor de komische noot zorgt. Sommige van zijn gezichtsuitdrukkingen waren priceless! Michiko is cute, leuk, stoer... die glas-scene! En Koji is een grote onbenul die zich gewillig laat meeslepen in al het geweld.

Het camerawerk van de film is snel en de soundtrack afwisselend, maar altijd sterk. Sommige scenes waren schitterend zoals inderdaad de kleine Michiko die in een witte jurk door het bloed schuift. Andere momenten stonden weer bol van gekkigheid of wat licht drama. Toch is het meestal de actie en de komedie die de boventoon voeren. Ik vermaak me sowieso altijd wel met Yakuza vetes maar wat Sono op het einde op het scherm tovert had ik niet eens durven dromen.

Het laatste half uur is zonder meer het meest spectaculaire, knotsgekke, geniale en ontroerende actiemoment dat ik ooit heb gezien. Sono trekt alle registers open en overtreft hiermee elke andere film die ik ken. Er wordt even verwezen naar Kill Bill, die natuurlijk weer verwijst naar Game of Death van Bruce Lee. Maar Sono veegt daar simpel de vloer mee aan. Snoeiharde, goed-gechoreografeerde zwaardgevechten die de bloederigste actiefinale ooit veroorzaken. Weliswaar veel CGI maar totaal niet storend. En nog altijd is daar het oog voor een geintje tussendoor. Compleet over de top en gewoonweg geniaal.

Dan blijf je toch met een naar gevoel achter dat ook de goedzakken het loodje hebben gelegd (mooie scene tussen Koji en Michiko) maar zelfs daar is aangedacht door even dertig seconden te laten zien dat de voltallige filmcrew hun eigen film zit te bekijken. Mooi! Erg onder de indruk hiervan. Fuck Bombers never die!

Leukste Sono tot nu toe!

Ik had gezien de titel een film verwacht die meer grimmig is. Maar waar in andere films van Sono het drama de onzin nog wel eens in de weg wil zitten, is het hier twee uur lang alleen maar gekte. Een hoop maffe personages, met name de yakuzabaas die zo'n ontzettende fanboy van het personage Mitsuko is, en een aantal absurde situaties met als apotheose de finale. Maar ook daarvoor al, de scène waarin de kleine Mitsuko door het bloed glijdt is even absurd als prachtig gestileerd.

Sowieso is deze film visueel zeer goed verzorgd met een aantal scènes die groots zijn, met name de finale. Qua muziek valt het op dat er wat minder klassieke muziek te horen is, maar symfonieën 7 en 9 van Beethoven komen nog wel voorbij. Het allegretto uit de zevende symfonie heb ik eerder voorbij zien komen in Sono's andere film Love Exposure, maar zit ook in Irréversible. Hier wordt het gebruikt tijdens een monoloog van Kunimura over hoeveel geld nodig is, wat op luchtige wordt geïllustreerd met ontbijt, lunch, diner, hoeren, affaires en vrouwen. Toch apart om te zien dat die muziek ook in deze situatie goed werkt.

Verder mooie rollen, vooral voor de eerdere genoemde Kunimura, Tsutsumi als zijn rivaal en de beide Mitsuko's. Maar eigenlijk schiet niemand echt te kort en op het einde gaat iedereen vol mee in de gekte. Maar ook het script mag geprezen worden, want behalve alle humor, voelt deze film toch ook aan als een ode aan de (Japanse) cinema, op een wijze die toch echt beter gedaan is dan Tarantino's Kill Bill, maar ook beter werkt dan Kitano's Kantoku · Banzai!

Van het begin tot het einde bijzonder vermakelijk. 4,5*.

Typische Sono!

Lekker vlot begin, met fatalistische vrouwen en een hoop andere personages die geïntroduceerd worden om daarna met zijn allen te vertrekken richting afgrond. Middengedeelte uiterst campy, duurde alleen wel wat lang. Ik zat op een gegeven moment echt te wachten totdat de filmstudenten en de yakuza elkaars wegen zouden kruisen.

Zeer vermakelijk, laatste half uur GENIAAL! 4*

Knotsgek weer.

Althans, de laatste 30 minuten. De rest is leuk, maar niet geweldig. Dat vond ik bij Strange Circus dan toch net wat sterker, ook visueel gezien. Deze film blijft dan wel wat achterop. Maar het laatste stuk is wel weer genieten zeg. IJzersterk in beeld gebracht ook, en enorm overtuigend acteerwerk. Pas mijn tweede Sono, maar ook dit was weer een bijzonder uitdagend filmpje.

4*

Ik had hier best wel hoge verwachtingen van, Shion Sono ken ik vooral van Suicide Club en is me wel vaker aangeraden als iets wat me wel zou moeten liggen. Maar deze viel me toch best wel tegen. Het is een soort van klucht over een groepje gepassioneerde amateurfilmers die per ongeluk en via een voormalig kindsterretje in een yakuza-oorlog belanden, en daar een film van maken. Het is visueel geweldig, met een aantal prachtige scenes en een finale waarin compleet over the top een bloederige slachting wordt aangericht. En dat was best wel vermakelijk.

Maar ja, mooi is het wellicht wel, maar de vermakelijke delen waren helaas de uitzondering. Ik heb eerder hier wel de vergelijking met Kill Bill gezien, en ik zie dat ook wel, maar bij mij kwam ook Terror Firmer van Troma naar boven, maar dan nog een tandje minder grappig. Want dat is het voornaamste probleem: dit is een over-the-top komedie, en ik vind 'm voornamelijk helemaal niet grappig en vaak zelfs erg flauw (en vooral die filmcrew-typetjes). Visueel maakt Sono een hoop goed, en ik ben zeker benieuwd naar Antiporno of ander werk van Sono, maar deze deed het 'm helaas niet.