Il Più Bel Giorno della Mia Vita (2002)

Een uiterst boeiende film over familie- en relatieproblemen.

De acteerprestaties zijn goed, al is er niet een acteur die er echt uitspringt.

De lange introductie deed mij het ergste vrezen. Een braaf en stereotiep verhaaltje over een rijke familie die niks meemaakt en een homoseksuele zoon die niet geaccepteerd wordt.

Gelukkig werd deze verwachting niet ingelost. Integendeel.

De film gaat beetje bij beetje dieper en dieper en neemt afstand van de oppervlakkigheid van het begin van de film.

De film heeft mooie beelden. De decors en locaties zijn zorgvuldig gekozen.

Een familiekroniek met ingrediënten zoals ze in vele families bestaan : liefde, ontrouw, gezinscrisis, echtscheiding, abortus, frustraties, een jeugd die onzeker zich zelf zoekt, homoseksualiteit en een oma die de waarheid omtrent haar kinderen nooit onder ogen zag of wou zien.

Dit alles wordt gezien door de ogen van een twaalfjarig meisje die op de dag van haar communie een filmcamera krijgt. Een symbolisch teken voor haar opmerkzaamheid.

De film kent geen climax en dat hoeft ook niet want met kleine sekwenties en vaak ook flaxhbacks, maakt de cineast op een fijne manier duidelijk wat er allemaal gaande is.

Een poëtische film over de realiteit van het leven.

Begrijp niet zo goed waarom deze film niet hoger scoort. Een mooi verhaal over mensen die hun geluk nastreven en de strubbelingen die zij daarbij ondervinden. Deed mij in sommige aspecten denken aan Magnolia, al is deze vergelijking misschien wat vergezocht. Het verhaal rond Claudio had wat mij betreft wat verder uitgediept mogen worden, waar het vaak een beetje doodliep op de 'woorden zonder woorden' tussen Rita en Carlo. Qua acteerprestaties heb ik met name genoten van de moeder en haar twee dochters, wiens vertolkingen indruk op mij maakten. De mannelijke karakters werden enigszins op de achtergrond gehouden, en hun vertolkers acteerden hiernaar. Enkele mooi geschoten scènes maken de film tot een zekere aanrader.

Il pìu bel giorno della mia vita is een mooie film waarin melancholie wordt afgewisseld met vreugdige momenten en verboden liefde. De herkenbare stormachtige zoektocht naar liefde die niet bij iedereen even gemakkelijk verloopt wordt geschetst door een goede cast. De moraal wordt je niet in het gezicht gesmeten, maar Chiara, die haar heilige communie viert, loopt als een soort rode draad door het verhaal heen en brengt de subtiele moraal.

Opnieuw een meeslepend familiedrama van de bovenste plank. Daar zijn ze in Italië toch wel erg goed in, al heeft het er wel een beetje van weg dat alle denkbare ellende bij elkaar is gebracht. Maar dat maakt verder niet uit, want het heeft geleid tot een verhaal vol passie, emoties en romantiek, dat je meteen vastpakt en niet meer loslaat.
Voortreffelijk acteerwerk van allen, maar in het bijzonder van de kant van Sandra Ceccarelli: een brok vertwijfeling en ellende als haar huwelijk op de klippen begint te lopen.
Liefhebbers van echt drama en romantiek mogen dit niet missen.

Net voor de tweede maal gezien, en echt onder de indruk van het verhaal en de manier waarop het in beeld is gebracht. Het is zo'n film waar je het verhaal zou kunnen vertellen zonder de film te vatten. Prachtig neergezet; genuanceerd en toch ingehouden dramatisch gebracht, kortom een juweeltje.