I Clowns (1971)

Aparte film van Fellini. Deze film is deels documentaire en deels fictie (vooral circusoptredens). Alhoewel hij niet kan tippen aan Fellini's echte meesterwerken (Otto e Mezzo, La Strada, Le Notti di Cabiria) is dit toch een erg vermakelijke film. Aanvankelijk lijkt het een hele vrolijke film te worden waar je lekker bij kunt lachen. Maar eigenlijk is het juist een hele trieste film, in de documentaire gedeeltes gaat het voornamelijk over oude of dode clowns en de ondergang van het circus. En de clowns die je ziet optreden zien er allesbehalve vrolijk uit, het zijn stuk voor stuk oude clowns die triest en soms zelfs angstaanjagend geschminkt. Ik heb ergens gelezen dat dit komt vanwege het feit dat Fellini als kind bang was van clowns. Maar ondanks dat weet Fellini de optredens erg sfeervol te maken waarbij er zelfs genoeg te lachen valt. Beetje dubbel gevoel dus. 3,5*

Slechtste Fellini film ooit!

Hij maakte hiermee de circusclown in 't algemeen, op een onwaardige manier te schande, louter uit effectbejag.

Hij heeft heel wat clowns die aan de film meewerkten tijdens de opnames een rad voor ogen gedraaid.

Het eindresultaat kon niemand waarderen.

Ik heb van echte circusclowns de uitspraak gehoord dat men Fellini zelf wel eens, onder 'aanmoediging' van zweepslagen door de circuspiste zou laten rennen, mocht hij ooit de euvele moed hebben gehad om zich na deze film nog in een circus te vertonen...

Het zou in ieder geval geen kwaad aan zijn omvang hebben gedaan.

Ik heb ergens gelezen dat die dwerg van Don't Look Now hier in mee doet (ergens tussen andere clowns), maar uncredited staat vermeld mits het geen grote en geen sprekende rol is. Kan dat?

Ik zou niet weten of dat klopt, maar de ' clown' wiens foto op de poster hier staat lijkt er anders wel aardig op.

Hehe ja je hebt gelijk, qua gezichtsvorm toch

Het is al enorm lang geleden dat ik 'Don't look now' gezien heb, dus ik weet niet zeker of ik het mij juist herinner.

Maar had die dwerg ook niet net zo'n gerimpeld gezicht?

Inderdaad klopt, maar denk dat dit een man is op de cover. Misschien dat ze ergens in de film rondloopt, een scène van 2 seconden of zo. Ik kan me voorstellen dat je dat inderdaad niet kunt weten.

Fellini maakt de clowns te schande ,waar the f*ck heb je het over?Een clown is sowieso q.q. iemand die zichzelf belachelijk maakt,kan ik u verzekeren ,daar is Fellini niet voor nodig.

Opgezet als een docu voor de Rai maakt Fellini er uiteraard gewoon een speelfilm van die is opgezet als een pseudo-doc ,waarin een filmploeg wordt gevolgd die een docu maakt over clowns,met F. zelf als regisseur en bekende komieken(als je Alvaro Vitali,op zijn kolderieke k*tkop na,komisch wil noemen dan) die de crew spelen.Tussen de interviews met befaamde,bijna dode clowns na krijgen we de bekende Felliniaanse circusscènes in beeld,uiteraard weergaloos gefilmd,vooral het slot.

Opmerkelijk is dat de film in het begin reeds de aanzet geeft tot Amarcord,en de regisseur zijn fascinatie voor narren juist verklaart uit een aanvankelijke afschuw voor dorpsgekken.

Nogmaals:de interpretatie dat deze film het circuswezen belachelijk zou maken is krankjorem,het is tegelijkertijd een hommage en een elegie.Wel is de "tears of a clown"thematiek die de film doordrenkt,natuurlijk volkomen afgezaagd.

Uiteraard continu muziek van Rota op de achtergrond,en uiteraard briljant .

Toch verzeker ik je dat de (echte)clowns die aan die film meegewerkt hebben schande spreken van het eindresultaat.

Ik heb zelf vele jaren (20) in het circus gewerkt, en wanneer het gesprek met clowns en andere artiesten op deze film kwam, dan waren de krachttermen niet van de lucht, en werd er menigmaal uit kolere op de grond gespuugd.

TV Interviews met clowns die ik gezien heb, gaven dezelfde indruk.

Het beroep van clown is een serieuze zaak, hoezeer dat ook in tegenspraak lijkt met de act (de juiste benaming is entrée) die deze potsenmakers opvoeren.

Er heerst een grote onderlinge 'beroeps-eer'.

Lachen tijdens de uitvoering van 'act', dat is de bedoeling ja (van de kant van het publiek welteverstaan)

Maar niet met het beroep, of de man (z)onder de schmink.

De uitspraak betreffende 'de zweep leggen' over Fellini, die ik in een eerder bericht aanhaalde, stamt van een van de grootste circusartiesten van deze tijd, zelf ook een van de beste muzikale clowns, Alexis Gruss Jr. (directeur van het gelijknamige 'Nationale circus' van Frankrijk)

De sfeer van zieligheid en troosteloosheid waarin de film baadt is schromeloos overdreven, en steekt nog het meest is mij gebleken.

Respect .Edoch,mijn punt was eerder dat imho het volstrekt niet de intentie was van Fellini om het circusbedrijf te ridiculiseren,wat ook vreemd zou zijn voor iemand die in zijn wek zoveel aandacht heeft besteed aan dit fenomeen.Dat u dit een k*tfilm vindt,mag u natuurlijk zelf weten.

Die benaming zou ik zelf niet willen gebruiken

Maar verder no hard feelings hoor, ieder het zijne is ook altijd mijn motto.

Je punt is duidelijk.

Begrijp ook wel dat er enige affectie voor het beroep van clown van jouw kant moet zijn, gezien je nickname.

Dit laatste klopt natuurlijk niet. Hij is van deze film echt niet rijk geworden en wist dat van te voren heel goed. Hij maakte deze film wel vanwege zijn eigen antipathie voor clowns, wat ik eigenlijk al een gniffel waard vind.

Moet zeggen dat ik het sowieso wel geestig vind dat Clowns all over the world pissig zijn door deze film. Zie al zo'n clubje zitten. (sorry Brix).

Ik denk dat je wel een verkeerd beeld hebt bij dat 'clubje' dat je in gedachten ziet zitten.

Anders dan in films (en TV series) lopen die er niet de hele dag met geschminkte gezichten bij, en herken je ze ook niet als clowns.

De schmink gaat er meteen vanaf na de voorstellingen, en de meesten van hen zijn zeer ernstige mensen.

Maar ik zie de grap wel

(ik had het ook niet over 'winstbejag' trouwens, maar 'effectbejag')

Goed gevonden Reint!

Hartelijk dank!

Nooit verwacht dat hier nog een reactie op zou komen.

Er zit ook een dwergnon in Amarcord, die aan het eind van de film de oom naar beneden krijgt die zich in de boom verschanst heeft. Is dat ook dezelfde?

Vanavond I Clowns op het grote scherm gezien; een overweldigende cinema ervaring. Ik sluit me aan bij pippo il buffone die de film 'tegelijkertijd een hommage [aan] en een elegie [over]' het circuswezen en de clownsfiguur noemt. Fellini mag dan claimen een trauma over te hebben gehouden aan clowns, hij zal ook moeten toegeven dat het circus en clowns een onuitputtelijke bron van inspiratie voor hem zijn geweest, zonder welke hij zijn films niet had kunnen maken. Daarom denk ik ook dat dit portret liefdevoller en oprechter is dan Brix meent.

I Clowns is denk ik een van Fellini's meest groteske films. De veelvoudige close-ups van clownsgezichten is in het begin misschien nog grappig, maar gaandeweg de film bekruipt me toch steeds meer een ongemakkelijk gevoel, variërend van onbehagen tot rechtstreekse walging en zelfs angst.

Van de negen Fellini's die ik zag, vind ik I Clowns samen met Ginger e Fred toch wel de beste. Maar dat heeft ongetwijfeld te maken met mijn persoonlijke melancholische dispositie, want die films zijn nou juist de meest treurige films van de maestro. Gek genoeg, of juist niet, behoren die beide films ook niet tot de meeste gekende en ook niet de meest gewaardeerde films uit zijn oeuvre.

Fellini staat bekend om zijn weemoedige films, veelal gebaseerd op zijn eigen ervaringen, maar met I Clowns heeft hij toch vooral een merkwaardige film gemaakt, een mockumentary die zowel als een hommage en als een afrekening blijkt te worden gezien. In elk geval is er duidelijk sprake van fascinatie van Fellini voor zijn onderwerp, voor zover dat al niet uit andere films was gebleken. Dat veel clowns hier aanstoot aan namen neem ik meteen aan, maar vind ik toch ook een beetje gek. OK, de vergelijking met de dorpsgekken is niet echt heel vleiend, maar er wordt toch vooral met respect gesproken over het vak, en de oude, ongeschminkte clowns die aan het woord komen lijken oprecht mistroostig, met één buitenproportioneel grote voet in het graf en de andere in het verleden. Ik had tijdens het kijken niet het idee dat ze met spot of minachting werden benaderd. Fellini toont wel zelfspot, bv als hij Mr Bellini wordt genoemd, of tijdens een serieus interview een emmer op zijn hoofd krijgt.

Hij maakt misschien wel wat rare keuzes, zoals dat kapotte filmpje van de Fratellini broers of de nietszeggende 5 seconden beeld van de kennelijk legendarische Rhum. Om nog maar te zwijgen van de zinloze cameo van Anita Ekberg. Maar de lange eindscène waarin de clown ten grave wordt gedragen vond ik wel treffend.

Ik ben het eens met Pippo. Het was eerder een hommage, dan dat ie Clowns wilde afzeiken. Het is echt eerder een ode, maar dan wel vanuit zijn perspectief. Dat is een wat triestige visie op het Clown bestaan, waarvan hij dacht dat het een uitstervend beroep was. Verder zat het een beetje in Fellini om op een groteske en wat ridiculiserende manier mensen in beeld te brengen. Clowns of niet. Ik la verder ook (delen van) essay van Fellini over deze film en daarin spreekt ie er heel respectvol en vol fascinatie over.

Anyway, interessante film. Toch vond ik het zijn minste van de 15 + die ik er zag. De opzet, in feite is het een mockumantary (mock niet te letterlijk nemen Brix werkt niet helemaal. Je blijft ermee op afstand en leert niet echt iets over welke clown dan ook. Maar goed, als dit toch wellicht zijn minste film is zeg …