Fading Gigolo (2013)

Woody Allen nog eens in een film die niet door hemzelf geregisseerd is. Had niet gedacht dat dit nog eens zou gaan gebeuren. De film zou alle kanten in kunnen gaan op basis van de plotbeschrijving.

Vanaf 17 juli in de bioscoop staat hier, maar ik heb 'm vandaag al gezien. Een bescheiden maar mooi filmpje. De humor is meestal subtiel en ook het drama eerder fijngevoelig. Veel mensen zullen het wellicht een saaie film vinden maar ik geniet hiervan veel meer dan van de zoveelste typische Hollywoodprent.

De film is niet zo noodlottig en wat meer sexy, maar doet wel een beetje denken aan A Serious Man van de Coens.

Geen fan van Woody Allen in het algemeen maar in deze film kon ik het wel verdragen. Leuke kleine film. Keek lekker weg en verveelde me niet.

Er zit subtiele humor in (geen dijenkletser) en een vleugje romantiek. Ondanks het onderwerp wordt de film gelukkig niet plat, maar eerder tragi- komisch.

heerlijke film : hij is leuk. Fijn om Allen weer eens zelf aan het werk te zien en ook Turturro is goed. Subtiele humor en een meer dan geweldige muziekscore (jazz, tango, crooners, Dalida en zelfs Paradis zingt ook) Echt een aanrader.

Zoals ik al in een eerder bericht schreef is Woody Allen in een film van iemand anders een zeldzaamheid, maar dat hij in Fading Gigolo opduikt is uiteindelijk niet echt een verrassing. Turturro maakte namelijk een film in de stijl van Allen. Hij gebruikt nog net niet dezelfde openingscredits als die Allen standaard gebruikt (maar wel de oude muziek), maar verder valt het wel in hetzelfde genre.

Wat Turturro echter compleet mist is kennelijk enige aanleg voor dit genre als schrijver of als regisseur. Het concept is leuk genoeg voor een goede komedie, maar het is nog makkelijker om er een hele flauwe film van te maken. Turturro doet beide niet. In plaats daarvan is het eigenlijk vooral slappe hap, een beetje gezapig en wat saai. Turturro blijkt heel slecht in veel dingen hier. Zijn dialogen voelen op zijn best wat onnatuurlijk aan en op zijn slechtst als puur cliché. Hij lijkt ook compleet komische timing te missen. Niet als acteur, maar als regisseur of schrijver. Elke keer als een scène een beetje begint te lopen of het grappig lijkt te gaan worden besluit Turturro een stilte in te lassen of zelfs van het onderwerp af te stappen.

Sowieso ligt de nadruk hier opvallend vaak op de wat meer serieuze kant van het verhaal, in de vorm van de relatie met Venessa Paradis. Die is ook cliché en onovertuigend uitgewerkt. De hele film lijdt er wat onder dat de benadering van vrouwen hier vaak wat ouderwets is. Niet zozeer op seksueel gebied, maar meer met al dat gepraat over wat vrouwen denken en willen, etc. Deed me vaak aan films over de "battle of the sexes" van de jaren '30 en '40 denken, maar dan zonder de scherpte. Het kwam gewoon wat vreemd op me over dat een film die pretendeert een luchtige, romantische komedie over een gigolo te zijn ineens aartsconservatief en opvallend serieus wordt zodra een relatie in zicht komt. Het idee dat dit personage van Turturro iemand is die vrouwen spiritueel verandert, of hij er nou mee naar bed gaat of niet, overtuigd ook nooit echt. Nog erger is het slot, waarin Paradis ineens besluit dat ze van Schreiber houdt, ondanks dat dit nergens eerder blijkt en tot dan toe het hele verhaal een opbouw was naar het bij elkaar brengen van haar en Turturro. Wilde Turturro ineens een melancholisch einde forceren?

Woody Allen schijnt wat achter de schermen meegeschreven te hebben aan de film, maar in hoeverre dat gebeurde is onbekend. Ik vermoed alleen zijn eigen rol, want zijn scènes zijn vaak de enige grappige. Nee, dat klopt niet helemaal: zijn teksten zijn vaak het enige grappige. Hij weet inmiddels hoe hij een oneliner moet laten vallen en ook dat een hoog tempo ze vaak nog geestiger maakt. Hij is een van de weinige redenen om Fading Gigolo nog te kijken al heeft hij last van Turturro, die niet echt een goede aangever is hier. Die vreemde stiltes weer. Ander plezier komt nog van Sofia Vergara en Sharon Stone (die hier gecast is als een vrouw die voor seks met Turturro zo nerveus is als een high school meisje; een zeldzame vondst) die duidelijk lol hebben in hun absurde rollen. Contrasteer dat dan weer met Paradis, die haar best doet in een stoffige rol, maar waarschijnlijk baalde dat ze niet bij het komische onderdeel van de film hoorde. Turturro waardeer ik enorm als acteur en het is dan jammer dat hij verreweg zijn slechtste rol speelt in een film van zichzelf. Nog erger is Liev Schreiber, al kan ik hem het minder kwalijk nemen omdat zijn rolletje in het verhaal geforceerd lijkt te zijn.

Een aantal grappige, losse momenten zorgen nog wel eens voor een lach, maar over de gehele lijn is dit eigenlijk een barslechte film en zelfs geregeld een voorbeeld van hoe je de humor uit je film zuigt door slechte timing.
2*

De reden dat ik deze film wou zien is vanzelfsprekend de rol van Woody Allen, maar zelfs hij kan dit trage en redelijk saaie filmpje helaas niet redden.

Het verhaal op zich is interessant maar de uitwerking is helaas veel te simpel en te inspiratieloos.

Ik vind het leuk Woody Allen zo nu en dan nog eens te zien acteren, maar deze film voelde als een lange zit.

2*

Ai, een film met Woody Allen.

Maar hij regisseert zelf niet. Dan toch maar eens een kans geven.

En dat pakte goed uit. Want hoewel het verhaal wat gezapig is, een paar rare draaien maakt in duiding, is er wel degelijk een aardig en charmant filmpje uit gekomen. Waarin zelfs Woody Allen - met zijn beperkte mogelijkheden op acteergebied - een keer op zijn plaats is. Maar wat meer opvalt dan zijn bijrol is dat er bovengemiddeld mooi gespeeld wordt. Neem de mooie ingetogen rol van Paradis, die met haar wat ontoegankelijke karakter en onbelichte beweegredenen toch een echt persoon uitstraalt - overtuigend, echt. Neem Turturro zelf, die in dezelfde seconde zowel vertwijfeling als zekerheid uitstraalt.

De rest van de cast - Schreiber, Stone, Vergara - hebben overduidelijk plezier in hun rol en zetten die met volle flair neer. Dat ben ik dan tenminste met TOR eens. Daartegenover staat dan dat ik meer de overtuiging aanhang dat deze film genietbaar is ondanks de aanwezigheid van Allen - niet dankzij. En dat er een vergelijking is met eerder werk van Allen zie ik ook niet zo - wellicht omdat ik de films van Allen als regel niet waarderen kan. Wellicht voor de fans - een voor mij volstrekt onbegrijpelijke groep filmliefhebbers - een interessant gedachte-experiment om zich deze film voor te stellen met in plaats van Allen iemand anders die die rol vertolkt. Joep van 't Hek, bijvoorbeeld.

Jammer dat het toch daarom gaat - en ik doe er zelf nog aan mee ook. En kennelijk heeft zijn aanwezigheid ook de film teveel gevormd - zonder hem zou het meer gegaan zijn om de relatie Turturro-Paradis, of wellicht over de grens tussen adat en wens. Dat had wellicht een interessantere film opgeleverd.

Gemiddeld.

Fading Gigolo is vooral een gezellig niemendalletje. Veel valt er niet echt te beleven, maar dat hoeft ook niet. Sterker, wanneer er iets te beleven valt daalt het niveau. Het hele romantische geneuzel dat er tegenaan geplakt wordt vind ik niets toevoegen. Integendeel.

John Turturro is wel een goed acteur en aangevuld met onder andere Liev Schreiber zorgt dat voor een afwisselende en frisse cast. Van Woody Allen ben ik niet zo'n fan, maar hier is het eerder Vanessa Paradis die storend is.

Turturro de regisseur probeert een warm filmpje te maken en dat lukt m.i. best goed. Het kleurenpalet is erg leuk, de decors zijn gezellig, zo'n jazzy soundtrack past ook wel, al kan het snel te aanwezig te worden.

Tussendoortje.

3

Onwaarschijnlijk slechte film.

Waarom heb ik hem opgezet? John Turturro die zelf een film regisseert, misschien zou het wel wat weg hebben van een Coen-productie? A Serious Man wordt hierboven gesuggereerd. Er is echter geen groter contrast denkbaar tussen beide films. Een tweede reden is dat ik net in NY in een eettent aan het tafeltje zat waar een paar van die scenes werden gedraaid, wat alvast mijn nieuwsgierigheid wekte.

Waarom is de film dan zo slecht? John Turturro heeft een enorm gebrek aan talent op alle gebied die nodig zijn om een bekijkbare film af te leveren. Een flinterdun, ongeloofwaardig verhaal wordt in je gezicht gesmeten zonder de minste opbouw. Turturro cast toevallig zichzelf in een hoofdrol waarin hij intiemere scenes ten tonele brengt met Sharon Stone en Sofia Vergara, al dan niet gecombineerd. Dit truckje werd recent al opgevoerd in de debuutfilm van Gordon-Levitt. Ook toen gaf het een ondraaglijk slechte film; deze is echter zo mogelijk nog van een bedroevender niveau. Blijkbaar hebben Hollywoodacteurs die in de regiestoel kruipen nood aan een dergelijke ego-boost.

De drie vrouwelijke acteurs spelen hun rol daarenboven zo beroerd dat ze nauwelijks uitstijgen boven het niveau van doorsnee porno. Moest het porno geweest zijn hadden we tenminste nog iets gehad om naar te kijken.

Het allerergste aan de film is zonder twijfel de vingerdik-opliggende-multiculti thematiek. Men neme enkele orthodoxe joden uit Brooklyn, een zwarte familie van Woody Allen, Vergara met haar Spaans accent en er zal wel genoeg situatie humor ontstaan, toch? De Aziaten waren ze vergeten.

Woody Allen heeft wel andere bagger op de wereld losgelaten, maar ik had de indruk dat hij de laatste jaren een betere weg was ingeslagen. Ach, echt intensief staat hij ook niet te acteren en voor het bedrag dat er tegenover staat had ik ook wel toegehapt.

Waarom zette ik hem niet af? Ik zat in een vliegtuig en had echt niets anders te doen.

Fading Gigolo

John "Jesus" Turturro en eindbaas Woody Allen in een film samen, dat moet toch wel iets leuks opleveren? Een jazz-muziekje erbij, wat New Yorkse straten, een warm kleurenfiltertje en een prima basis voor een verhaal.

De ijverige Woody is weer in zijn element als de Woody zoals we die kennen, zelfs nu hij al bijna tegen de 80 aanloopt. Hij oogt fit en heeft nog steeds datzelfde charisma waar ik sinds Annie Hall al van gecharmeerd ben.

Helaas weet de film na het eerste half uur de aandacht niet lang vast te houden. Het hele joodse plot dat zich daarna ontvouwt doet me weinig en het gigoloschap maakt plaats voor een tergend langzaam romantisch plot.

John Turturro heeft ook een nietszeggend personage zonder noemenswaardige karaktereigenschappen en de vrouw in kwestie is ook niet bijzonder boeiend.

De film zakt dus enorm in en kabbelt zo rustig door naar het einde, maar ik ben mijn interesse dan al lang verloren. Daar kunnen zelfs de rondborstige Sharon Stone en Sofia Vergara niet veel aan veranderen.

Gelukkig weet de eindscene nog even een glimlach op het gezicht te toveren (eindbaasje Woody zien flirten is altijd leuk). Als de hele film nou vol had gezeten met dat soort scènes, dan was het misschien nog wat geworden.

2,5*

Woody, die ouwe baas. Hoewel het niet echt een topacteur is, laat staan een veelzijdige, vind ik het typetje dat hij altijd speelt superleuk. Uiteraard was hij in de jaren 70 op zijn hoogtepunt, maar hij komt anno nu nog heel aardig mee.

Het is geen Woody Allen-film, maar zijn personage is wel net als altijd, met hier en daar een geslaagde Alleneske opmerking.

En dan heb ik eigenlijk al het positieve al gehad.

Turturro zelf loopt heel de film een beetje charismaloos rond te lummelen. Wat een enorm suffe rol, en dat voor een acteur als hij (in een film die nota bene van zijn hand is).

Het verhaal begint al wat vaagjes, maar na drie kwartier zakt de hele film echt keihard in elkaar. Vaag (eigenlijk ronduit ergerlijk) Joods gedoe, een allegaartje aan oninteressante personages waarvan de borsten van Sofia Vergara nog de meeste aandacht trokken, en dat allemaal in een ontzettend los-zand verhaal met slaapverwekkende 'romantiek'. Het was een opgave om het uit te zitten, sterker nog, de laatste 15 minuten konden me gestolen worden.

Vier keer lachen om Woody Allen maakt dit natuurlijk geen voldoende (en voor wat mooie herfstkleuren kan ik ook naar het bos).

1,5*

Vreselijk.

Ik ben geen fan van Woody Allen. Toch gekeken en was positief verrast! Een heerlijk rustige maar erg mooie film. Niet om te schaterlachen, maar om gewoon heerlijk te genieten van goed acteerwerk op een verder luchtig verhaal.

Kijken als je niet teveel aan je hoofd wilt hebben. 4 sterren van mij!

Interessante film geschreven en geregisseerd door John Turturro en samen met Woody Allen in de hoofdrol. Dat Woody Allen een duidelijke stempel drukt op het geheel is zeker merkbaar met New York als decor en de stijl waarin de film is opgenomen. Het oogt allemaal een beetje schilderachtig en het voelt allemaal wat eigenzinnig aan. Turturro heeft talent als zijnde Romeo en het staat in de Joodse wijk lekker haaks op de Joodse beginselen. De overige acteurs zijn zeker zo impressief en kent een schare aan mooie vrouwen.

Een schimmigheid van voorwenselen, uitgangspunten en doelen laten dit plot uitdoven als een nachtkaars.

Wie is die Fivoranta? Waarom is hij zo goed met vrouwen? En dat terwijl er weinig gezegd wordt, zéér

weinig waarbij de gedachten zich telkens vermoeiend laten raden. Woody Allen is de amicale, goedhartige sidekick die intelligent nonchalant uit de hoek komt. Met een aantal artistieke shots van interieurs en bloemen maar een plot dat verzandt en niet duidt waar het de personages heen wil brengen.

Ontzettend sympathieke film met een geweldige premisse. Vooral aangenaam om John Turturro eens van een heel andere kant te zien want ik zie 'm de laatste tijd alleen maar vreselijke rollen spelen die 'm niet goed afgaan. In zijn eigen film laat hij zien dat hij kan boeien zonder eigenlijk iets te doen. Feel good movie van de maand! 7/10

Vermakelijk film.

De gehele film doet mij denken aan Woody Allen. De muziek en manier van filmen is allemaal heel typisch Woody Allen. Het had volgens mij ook niet veel uitgemaakt als Allen het zelf had geregistreerd. Ontspannen jazzy deuntjes in de straten van New York. Eigenlijk beschrijf ik daar de hele film want echt grappig of ontroerend wil het nooit worden maar voor de zondagavond een fijne ontspannen film. Toch wel een feel-good film die zich wel qua sfeer en verhaal onderscheidt maar weer net zo goed vrij weinig tot niks te vertellen heeft.

Het woord tussendoortje gebruik ik eigenlijk nooit maar als ik dat toch ooit dat woord voor een film moet gebruiken dan is het voor Fading Gigolo. Tussendoortjes als deze mogen er van mij wel vaker komen.

Tegenvallende film waarin twee vrienden besluiten om geld te verdienen door één van hen gigolo te laten worden. Ondanks dat deze film niet door Woody Allen zelf geschreven of geregisseerd is, zou het met gemak een film van zijn hand kunnen zijn. Echter ligt het niveau een stuk lager. Voornamelijk vanwege een wat rommelig en saai verhaal en weinig zeggende dialogen. Ook een slechte mix hier tussen comedie en drama.

Heerlijke film, met prima cast (vooral Sharon Stone speelde erg goed) en mooie lokaties. Turturro heeft gewoon een eerbetoon aan Woody Allen gemaakt en wat tegelijkertijd een subtiel tragi-komisch verhaal is geworden. De film brengt de orthodox-Joodse gemeenschap in Brooklyn vermakelijk in beeld en het is leuk hoe Turturro het concept pooier en gigolo daarmee laat botsen. Natuurlijk heeft Woody Allen een beetje meegeschreven en het doet me goed om hem weer eens in New york terug te zien. De scene voor de religieuze rechtbank (Beth din) was wat mij betreft de meest komische scene. Zoals wanneer de rechtbank de advocaat voorlegt of hij wel de mondelinge Joodse wetten heeft bestudeerd waarop deze antwoord dat het slechts “ a dialectical taffy-pull” is. Tegelijk is de rechtbank een soort metafoor voor Allens constante ambivalentie tussen zijn seculier Joodse identiteit en religiositeit. De afsluiting van de film waarbij Turturro zich als loodgieter laat voorstellen verwijst natuurlijk naar Allens bekende citaat: "Not only is there no God, but try getting a plumber on weekends."

In potentie een leuke film, waarbij Allen een voor hem voorspelbare maar ook wel leuke rol heeft. De de suffe rol van Torturro kent best wat leuke scenes i.c.m. de kleurrijke dames, maar zodra die joodse vrouw in beeld komt is er weinig meer aan. De film wordt te serieus en de Joodse taferelen voegen niets toe.

John Turturro maakt een typische Woody Allen-film, mét Woody Allen!

Allen is de reden waarom ik deze Fading Gigolo heb opgezet, al moet ik toegeven dat hij hier niet degene is die de glansprestatie van de film neerzet. Nee, die eer gaat naar de o zo knappe Vanessa Paradis. Ze speelt zo intens en teder, ik was opslag verliefd. Ook Turturro zelf speelt een rol die hem zeer goed ligt, hij had dus door wat voor rollen hij moet vertolken. Samen vormen ze een mooi koppel.

En zoals ik zei, het kon even goed geweest zijn dat Allen in de regisseursstoel zat. Zo is het net zoals zijn recente films een zeer luchtige film, die vaak een zomerse sfeer hebben. Nadeeltje is dan weer voor mij het hele verhaaltje met de joden. Uiteindelijk essentieel, maar vaak slecht gebracht.

John Turturro regisseert en speelt de hoofdrol maar slaagt er niet in een zekere magie te creëren tussen de personages en de nodige geloofwaardigheid in het verhaal te steken. Turturo lijkt trouwens niet de acteur om dergelijke, zelfs brave en verliefde, gigolo te spelen

Gelukkig is er Woody die in zijn gekende stijl voor de grappigheid zorgt en is er, net als in alle Woody Allen-films de evergreenmuziek met deze keer, verrassend voor een Amerikaanse film, Dalida met "Le Torrent".

Ondanks het ietwat pikante gigolo-gegeven, discreet voorgesteld maar anderzijds te weinig kracht en overtuiging. Wel mooie kleurenpalet.

Geen bijster bijzondere film, maar tóch onderhoudend, vooral door de cast. Zoals al vaker geschreven is Allen eigenlijk geen bijzondere acteur, maar hij scoort m.i. een voldoende, wat ik van Paradis helaas niet kan zeggen. Stone doet het prima en tsja de 'longen' van Vergara blijven prettig om naar te staren. Maar het is Turturro die de show steelt en in zijn eigen film ontzettend cool aan een nieuwe carrieremove begint; het verwennen van (vermogende) vrouwen. Turturro pakt zijn nieuwe job echter verrassend goed op en blijft cool, zonder glad en arrogant te worden.
Apart vond ik het om te zien hoe de Joodse Gemeenschap in de film is verweven (met een irritant spelende Schreiber), bepaald niet alledaags, maar ik vond het de film ook geen meerwaarde geven. De film staat overigens als 'comedy' bestempeld, maar verwacht geen tranen van het lachen over de wangen... het is m.i. meer een feel-good productie met knipogen.

Mooie rustige film. Ik ben absoluut geen fan van Woody Allen maar dit vond ik een pareltje. Heerlijke humor en een prachtige Sharon Stone.

Naast al het bombastische spektakel dat tegenwoordig de bioscopen teistert vond ik dit een echte verademing. Maar als je zintuigen zijn afgestompt door eerder genoemd geweld kan ik me goed voorstellen dat Fading Gigolo er ontzettend saai uitziet.

Een film die vooral opvalt als ode aan Brooklyn in de herfst, maar vooral omdat het op heel veel andere vlakken niet werkt. Turturro is als acteur goed te doen, maar als regisseur en schrijver te beperkt. Als regisseur tapt-ie uit te bekende vaatjes (met name in de soundtrack is een best of collectie zonder smaak) en als scenarist blijf alles schematisch en te onaf of te onlogisch.

Hoe kom ik dan toch op een krappe voldoende: New York is een heerlijke stad, zeker zo in de herfst. En als de zon schijnt dan is het best aangenaam om al die rond fladderende en tobbende mensen bezig te zien.

edit: grappig - ik zie nu dat The One Ring precies dezelfde diskwalificaties van Turturro opvoert.

Geen topper, maar toch met plezier gekeken.

Aardige film. Mooie muziek, schitterende herfstkleuren. Mooie vrouwen...

Toch heeft de film net niet genoeg...

Het is passend dat Woody Allen hier de tegenspeler is van John Turturro, die deze romantische komedie in een (grotendeels Chassidisch) Joodse wijk schreef en regisseerde. 'Fading Gigolo' doet in veel opzichten denken aan de beter Woody Allen-films. Hoe ironisch is het dat Woody Allen hier zijn leukste rol sinds Antz [2001] heeft! Hij speelt Murray, die zich ontpopt als een politiek-correcte, charmante versie van een pooier-op-leeftijd wanneer hij zijn vriend Fiorante [Turturro] in contact brengt met vrouwen die op zoek zijn naar een Don Juan. Het lijkt in eerste instantie een gouden greep te zijn, totdat Dovi [Liev Schreiber], een Joodse buurtwachter, onraad ruikt en dreigt de Joodse gemeenschapsleiders - met hun strikte normen en waarden - in te lichten. Bovendien blijkt het voor Fiorante steeds moeilijker om zijn gevoelens uit te schakelen voor de vrouwen die hij 'bezoekt'.

Prachtig gefilmd op locatie met uitstekend acteerwerk over de hele linie. In minder delicate handen had dit een smakeloze farce kunnen zijn, maar Turturro's acteursregie en zijn eigen spel maken dit juist tot een film die zonder problemen overschakelt van romantiek naar pure komedie en weer terug. Geniet van de one-liners van Allen wanneer hij een paar Joodse jongens de beginselen van het honkbal bijbrengt, maar ook Vanessa Paradis, die nog niets van haar 'Be My Baby'-achtige uitstraling heeft verloren. En een hoorzitting voor een Chassidisch tribunaal was nog nooit zo grappig! Een klein juweeltje, een genot van begin tot eind.

Allemaal best aardig en relatief geestig, maar geen moment ernstig te nemen natuurlijk.

Dat hoeft uiteraard niet en de film is dan ook best te genieten. Maar ook niet veel meer dan dat. Ster van de film is de lekker ouderwetse New York (Brooklyn) sfeer.

Alleen jammer dat de 'love interest' van Turturro, Vanessa Paradis voor mij ongeveer even sexy oogt als een naaktkat.

Ik vind het ook wat raar dat een acteur/regisseur/schrijver zichzelf schrijft, cast en regiseert als een ongeveer perfecte gigolo.

Slechte film. Het leek me vooraf op zich best wel een leuke combinatie, Turturro en Allen die samen de hoofdrol vertolken en met wat voor een onderwerp...

Alleen dit komt totaal niet uit de verf, mede doordat alles op een wel heel ingetogen wijze wordt weergegeven. Er zit geen schwung in de film, het kabbelt maar een beetje richting het einde zonder dat er echt iets noemenswaardig plaatsvindt.

De chemie tussen Turturro en Paradis komt ook totaal niet uit de verf, al moet ik zeggen dat ik laatstgenoemde totaal niet geloofwaardig over vond komen. Slechte rol van Paradis.

Ik denk dat ik dit over een week of drie wel helemaal vergeten ben. Dit was een film om heel snel te vergeten.

Onvoldoende.

Aanvankelijk was ik aangenaam verrast te zien dat ik naar een Woody Allen film zat te kijken. En het begon ook veelbelovend met een leuk verhaal van twee vrienden waarvan de ene de andere wist over te halen om gigolo te worden, en daar ook nog geld mee te verdienen. Maar gaandeweg de film kakt hij steeds meer in, en alleen de allerlaatste scene weet dat nog een beetje op te poetsen, maar dan is het allang niet meer die leuke Woody Allen film als die ik verwachtte. En dan zie ik bij de aftiteling dat het dus ook geen Woody Allen film was. De rollen zijn omgedraaid. De andere hoofdrolspeler was hier de regisseur. Dat kan dus ook. Maar het verklaart waarschijnlijk ook waarom het hier toch niet de kwaliteit van een echte Woody Allen film heeft. En Woody Allen zelf moest waarschijnlijk zijn mond houden tijdens het maken van de film. Wel bijzonder op zich, maar ik neig toch te zeggen dat het experiment niet helemaal geslaagd is.