Un, Dos, Tres, al Escondite Inglés (1970)

Er bestaan er zeer weinig van : ff films van auteur Ivan Zulueta...dat arrebato de gekendste is lijkt me duidelijk, dankzij die legendarische cultklassieker heeft dit werk misschien een grotere reputatie dan hij op zich verdient, al is ook deze prent bizar te noemen. Wat trouwens geldt voor het hele genre waartoe deze film behoort : dat van dadaïstische musicals voor de opgroeiende jeugd, indertijd in Spanje schijnbaar erg populair. Qua onzinnigheid vielen die werken niet te overtreffen en parodiëring zou zinloos zijn, je vraagt je dan ook af of dit wel een parodie genoemd kan worden ondanks alle daarbij behorende trekjes die hier aanwezig zijn.

Zulueta regisseerde het trouwens wel degelijk zelf, die Borau stond vanwege andere redenen ook op de credits maar was slechts producent, heeft nog een cameo overigens. Behalve de regie nam Zulueta ook de art design ter hand en naar verluidt schilderde hij zelfs eigenhandig de decors- was ook ontwerper van huis uit zoals u weet en ontwierp bovenstaande poster. Voor het "scenario" -voorzover aanwezig- schakelde hij auteur Chavarri in- ook hij met cameo hier- en de fotografie werd niet verzorgd door de minsten : Erice fotograaf Quadrado, en Saura cameraman Escamilla leverde het handwerk.

Het resultaat is pure spiegedelica en een werk dat slechts in 69 gemaakt had kunnen worden waarschijnlijk- jaar waarin hij wel degelijk werd geschoten- waarvan de look door de poster aardig wordt weergegeven, incl. kekke kleurtjes en pop art design alomtegenwoordig, vooral dan in de inrichting van de platenzaak geheel behangen en beschilderd met popculture iconen, gecombineerd met trippy fotografie. Deze dada in optima forma doet dan ook meer denken aan zijn beroemde culthit van dik 10 jaar later dan je zou denken.

Net als gene is deze ook behoorlijk gay, als zichzelf respecterende nicht was Zulueta geobsedeerd door het songfestival, dat schijnbaar 1 jaar eerder door Spanje was gewonnen, erg belangrijk in achterlijke culturen en blijkbaar een Epische gebeurtenis ter plaatse. Zulueta kon die winnende inzending- mij verder ongekend- niet appreciëren en spooft het festival op het eind . Helaas zijn de popbandjes waar hij meer fiducie in leek te hebben ook niet veel soeps : we zien hen optreden doorheen de hele film in een soort videoclips avant la lettre. Het betreft hier zesderangs Beatlesklonen meestal, maar toen en daar schijnen ze heel bekend te zijn geweest. Zulueta's houding tov deze nieuwe muziek kan ambigu worden genoemd : de optredens worden steeds afgebroken op nogal gewelddadige wijze met o.a. gif, nucleair geladen ballonen of handgranaten !

Een verhaal is vrijwel afwezig verder en draait om een stel zgn. progressieve, jonge muziekvrienden die de aanloop naar het komende songfestival op reeds geschetste wijze saboteren, onder deze lieden treffen wij o.a. cultsterretje Patty Shepard aan die een rol speelt reeds vergelijkbaar met die van Roth in arrebato, men denke aan haar Veronica Lake imitaties ( me arrebata, zegt ze letterlijk ) of haar cabaretoptredens, o.a. in Hawaiian dress.

Dat dit alles de censuur passeerde is opmerkelijk, maar waarschijnlijk zagen de ouwe zakken van de board of censors geen verschil tussen dit anarchistische werk waarin we- of heb ik het gedroomd- een subliminale joint voorbij zien komen en waarin waarschijnlijk voor het eerst in de Spaanse filmgeschiedenis "caca "in beeld verschijnt op een schoolbord, en de talloze onbedoeld dadaistische musicals van die tijd. Zoals ik al zei moeten we die verschillen ook niet overdrijven, inhoudelijk dan toch. Visueel biedt dit natuurlijk wel meer.