Magic Magic (2013)

'en dat is door een broeierige beklemmende sfeer en dynamics psychisch ongemak te creëeren. Suggestivititeit in optima forma.'

Of breaking the waves.

Je weet best dat je dat binnen de context van de film moet zien. Bovendien zeg ik nog wel meer dan dat. Van psychisch ongemak vind ik bij Festen ook totaal geen sprake. Ik vind het wat flauw maar soit.

Naomi Watts, jij waardeert de film hoog zie ik. Wil je mij het einde eens uitleggen, of in ieder geval hoe jij het geinterpreteerd hebt? Want daar is het bij mij misgegaan geloof ik. Ik begrijp niet wat ik nou gezien heb in die laatste paar minuten van de film.

Bezetenheid is iets waar ik nog niet aan gedacht had, tot aan het ritueel. Dat ze psychisch niet lekker was, droop er vanaf. Maar het hoe en wat blijft wel een raadsel en dat kan ik ook zeker waarderen. Alleen dat ritueel, tja... vond ik gevalletje 'beetje jammer'. Wist niet wat ik daar mee aan moest, maar jouw uitleg klinkt aannemelijk.

Het is wel een na/door-denkertje zeg.

Voor mij was het ook totaal niet aan de orde, en nog steeds niet. Rituelen in Chili komen best aardig vaak voor, neem bvb die baby die in April door een sekte in Chili is geslachtofferd. Ik denk ook eerder dat het een aanklacht is van Silva. Dat Alicia bezeten was geloof ik ook niet, en geloof ook niet dat Silva vanuit die gedachte gehandeld heeft. Ze was gewoon heel ziek, maar wat het was moeten wij zelf maar bepalen . Genoeg interessante ongrijpbare materie in ieder geval, en dat maakt het voor mij prsoonlijk nou juist zo beangstigend.

Heel soms zie ik een film waarvan de aftiteling het hoogtepunt is. Dit is er een.

En da's niet helemaal een grap. Want de film wordt echt heel fraai afgetiteld. Misschien eigenlijk wel mooier dan de rest van de hele film - tenminste, dat is de eerste reactie die ik voelde opkomen. Maar toch heeft het wel weer wat, iets dat aanzet om er toch even over na te denken en wat na te lezen.

Om maar even een knuppel in het hoenderhok te gooien, de film heeft natuurlijk helemaal niets van doen met horror of thriller. Om iets een horror te kunnen noemen moet het toch minimaal eng zijn voor de kijker - en daar kan ik toch echt niks in vinden. Voor Alicia in het verhaal, allez. Maar da's het punt juist. En precies hetzelfde met het woord thriller - nergens wekt de film zoiets op. Wel een hele serie andere emoties - vervreemding, nieuwsgierigheid, medeleven misschien zelfs. Mysterie zou de lading voor mij wel dekken - en doelt Silva daar met zijn titel niet ietwat op.

Het verhaal intrigeert aan de ene kant wel wat, maar is aan de andere kant ook eigenlijk wel wat aan de dunne kant. De gebeurtenissen die zich uiteindelijk ontspinnen en het psychologische spel dat daaraan vooraf gaat voelen achteraf wat teleurstellend - het begin van de film belooft meer dan wat er uiteindelijk waargemaakt wordt. En wat me ook tegenvalt is dat de beelden met een enkele korte uitzondering eigenlijk knap lelijk zijn - grauw alsof het constant tegen regenen aan zit. Wellicht zo bedoeld, maar daarom niet minder lelijk.

Daar tegenover staat dan weer dat Juno Temple erg goed bezig is. Ze wordt zichtbaar zieker naarmate de film vordert, straalt in elk opzicht haar ongemak uit. Knap werk. En dat geldt wellicht ook voor Michael Cera - of speelt hij iets wat heel dicht bij hemzelf blijft. Mij irriteert hij eigenlijk altijd. Moeilijk beoordelen of dat in deze film komt omdat hij een irritant personage speelt.

Maar dan komt dus als toegift, als klap op de vuurpijl de titelrol. Goed naar kijken, ogen wijd open en je niet laten afleiden.

Slechte B film met matig tot slecht acteerwerk. Ik had van Juno toch beter verwacht. Verder gewoon een slap verhaal met een tergend slecht einde. Zonde van de tijd. 1 ster

Magic, Magic... Wat moet ik er mee?

Lastig te bevatten. Het begin was mij iets te traag, het wist me niet direct te boeien. Toen ik eenmaal de personages van Cera en Temple, die voor mij wel echt de show stelen, beter leerde kennen werd het allemaal stukken interessanter. De spanning werd goed opgebouwd en de sfeer was op bepaalde momenten om te snijden. Regelmatig zat ik te kijken met een 'WTF gebeurde daar nou?'- blik. Hoe ze dr cookah over zijn gezicht wrijft, bijvoorbeeld. Toffe scène.

Maar... ja, de máár. Er ontbrak iets. Iets waar ik de vinger niet op kan leggen. Was het slecht? Nee. Cera en Temple zogen me mee in het verhaal. Ik was geintrigeerd door ze. Door allebei. Daardoor had ik sowieso geen oog meer voor de andere personages. Jammer, want Browning vind ik altijd wel leuk alleen deed ze me totaal niks in deze film.

Je ziet Temple aftakelen, zichzelf verliezen. Hoe komt dat? Geen idee. Ze was al een weirdo vanaf de eerste minuut. In het begin dacht ik dat ze autistisch was, maar er bleek wel aardig wat meer aan de hand te zijn met haar. Haar mental breakdown is wel overtuigend in beeld gebracht, dat moet ik toegeven.

Maar dan... dat einde. Ik ben er niet zo blij mee. Hoewel ik nu beter begrijp welke kant ze uitwilden hiermee, vind ik het toch jammer. Vooral omdat ik dit niet bij de rest van de film vind passen. Een ander einde had me bevredigender geleken. Alsjeblieft geen happy ending, maar in ieder geval niet dat rituelen gezanik.

In eerste instantie ging ik, de plus en minpunten afwegend, voor de middenmaat. Maar omdat de film zo in mijn hoofd is blijven hangen en vanwege Cera en Temple (Had ik hun al genoemd?) ga ik toch verhogen naar een voldoende.

Onderhuids.

Behoorlijk meeslepende film waarna ik toch wel even moest uitpuffen.

Plot kun je op meerdere manieren interpreteren en dat heeft de regisseur, zij het wat wisselvallig, niet onverdienstelijk weten neer te zetten. De film is goed opgebouwd en kent een aantal enorm sterke scenes, maar wat dialoog betreft kwam het toch iets te kort om echt diepe indruk te maken. Zelfde geldt voor de cinematografie.

Interessant om te zien hoe een wereldvreemd Amerikaans meisje reageert op haar eerste buitenland-trip in Chili en de cultuurshock die daar op volgt. Vond dit puur psychologisch drama, maar dat kun je in dit geval best als horror/thriller interpreteren. 7.5/10*

Lastig te beoordelen film.

Qua sfeer zit het wel goed. Als er eerst een zieke hond wordt achtergelaten en er vervolgens een vogel voor de grap uit de boom wordt geschoten is het voor de kijker min of meer al duidelijk, Sfeer wordt grotendeels opgebouwd door de natuur een claustrofobische rol te geven in een verhaal over heimwee, desoriëntatie en sociaal ongemak. Moest ook eigenlijk wel een beetje aan Vinyan denken,, maar dat niveau haalt het lang niet, ook al is de uitwerking natuurlijk erg anders.

Cera zorgt er bij mij voor dat de de film een zwart komisch randje meekrijgt, zeker in het begin. Er heerst dan nog een soort ongeloof en onbegrip voor een vreemd sociaal ongemak, dat nooit echt weg gaat. Sterker nog, dat onbegrip wordt alleen maar groter. Het zorgt voor een zelfbewust en verwarrend toontje, die de hele film blijft hangen. Of dit nu een handreiking is van de regisseur naar het publiek toe, onder het mom van "kijk je bent niet de enige die het niet snapt" weet ik niet, maar het werkt wel. Het verhult in ieder geval dat het ritme van de dialoog hier niet altijd ever lekker liep. Van mij had er vanaf het begin af aan al minder gepraat mogen worden, maar misschien was dan de het sociale isolement niet goed overgekomen. Mja, lastig te zeggen.

Temple (Alicia) is dus de gene die langzaam instort en jullie zijn gewaarschuwd, dat gaat ook echt langzaam. Persoonlijk werd ik gelijk in het begin al gegrepen door een claustrofobische, benauwende sfeer en het gevoel dat er iets niet goed zat. Mocht het grauwe en donkere niet bij de kijker binnenkomen, dan kan ik snappen dat men zich bedrogen voelt en liever de nieuwe Evil Dead had opgezet. Daar gebeurd tenminste wat!

Lastig dat je niet echt over het plot kan praten zonder te spoileren. Je moet namelijk gelijk een aantal onthullende vragen stellen. Wat maakt Alicia gek, wanneer komt die omslag en wat gebeurd er vervolgens? Dus maar even tussen spoilertags;
Lastig te zeggen wat alles triggert..Ik ga er maar even vanuit dat de slapeloosheid alles op gang brengt. Als je er nog nooit in ergere mate last van hebt gehad is het moeilijk voor te stellen, maar slecht slapen kun je een behoorlijk psychische klap van oplopen. Combineer dit met het feit dat Alicia behoorlijk schrok van de neergeschoten vogel, dan kan het al behoorlijk gaan spoken in je hoofd. Wat zijn dat voor wrede mensen, die zomaar een vogel neerschieten? Als je toch al moeite hebt met slapen is dat niet een gedachte die je rond wil hebben malen. Wat drank en een overdosis ondefinieerbare pillen zorgt voor het breken

Een climax of geruststelling komt er vervolgens niet en dan moet je je eigen conclusie maar trekken. Is het dan uiteindelijk toch allemaal te makkelijk? Wordt er niet teveel weg gelaten voor de kijker? Voor de meeste mensen wel, denk ik, maar bij mij werkte het wel. De vraag is of de film bij een 2e kijkbeurt zijn kracht nog wel houdt. Een dik verdiend cijfer voor nu.

Ook ik kom uit het kamp die het lastig vind deze film te beoordelen.

Aan de ene kant vind ik film wat kaal en erg afstandelijk. Regisseur Silva geeft de kijker weinig handvaten.

Dat afstandelijke begin al zodra we aan de cast worden voorgesteld. We horen Cera's personage zingen, zien zijn lichaam dansen, maar zijn gezicht krijgen we niet te zien. Hij begroet zijn vrienden en ook diens gezichten krijgen we niet meteen te zien. De nadruk komt op lichaamstaal te liggen. Dit doet echter nog geen twee minuten, als ik het goed heb, maar het is wel een hele interessante manier van beginnen en bevestigt ook dat het afstandelijke (enigzins) een bewuste keuze moet zijn geweest van Silva.

Het acteerwerk, met name van Temple, is erg sterk. Ook is het fijn om te zien dat Cera zich los maakt van de typecasting waar hij mee is/was opgezadeld.

De aftiteling en de extreem korte (twee frames?) titel zijn overigens ook opmerkelijk. Mooi vormgegeven en weet de aandacht te houden.

De film weet te intrigeren, maar, gepaard met dat afstandelijke en een traag tempo, wist het mij niet continue in zijn grip te houden. Het feit dat deze film echter blijft hangen, betekent dat Silva wel wat is geslaagd.

Misschien dat ik na een herziening wel overtuigd enthousiast ben, nu ben ik dat gematigd.

Silva heeft in ieder geval een eigen film gemaakt en dus is het voor mij voorlopig een regisseur die in de gaten blijf houden.

Unheimisch filmpje met een interessant uitgangspunt, maar dat helaas nergens echt losbreekt. De rollen van Browning en Cera zijn nochtans overtuigend genoeg voor een psychologische thriller. Het is dat het scenario niet helemaal mee wil, want ondanks enkele bevreemdende scènes weet het als geheel niet genoeg te beklijven. Daarvoor is het allemaal wat te dunnetjes en krijgen de personages niet de diepgang die ze verdienen. Met als resultaat dat de impact uitblijft en dat het eigenaardige slot met moeite een apotheose genoemd kan worden. Echt gedurfd kan je de film ook bezwaarlijk noemen. Deed me vaag denken aan Let's Scare Jessica to Death om een of andere reden...

Niet mijn ding deze film!!

Maar dat zal wel meer aan mij liggen dan aan de film

Toch een beetje waardering van mijn kant...dus 2,5 ster.

Ik hou juist van films die onder de huid kruipen, maar dat deed deze film bij mij niet.

Vind het lastig om deze film op waarde te schatten. Blijft dat de film mij niet raakte,

kan er dus geen voldoende voor geven. *2,5

Naargeestige film over een meisje welke vanaf minuut één haar verstand begint te verliezen en daar

helpt de sombere omgeving ook niet echt bij. Beetje inheemse rituelen en klaar is Kees.Vond het geen horror en geen thriller.

Een behoorlijk tegenvaller voor mij, La Nana en Old Cats vond ik prachtige films van Sebastián Silva. Dat is ook de reden dat ik deze film ben gaan bekijken, ook hielpen me sommige commentaren over de drempel dat dit geen Gore zou worden.

Kwam bij mij helemaal niet over, vond het niet griezelig of eng, behoorlijk langdradig wordt het dan.

Deze film bekeken puur om de vrouwelijke hoofdpersonages Emely Browning en vooral Juno Temple..

De twee aantrekkelijke dames ten spijt leverde dat toch voor mij geen goede film op.

De redenen daarvan zijn als volgt;

a. irritante mannelijke hoofdpersonages, hoewel in de context van de film die Brink natuurlijk wel irritant moest zijn.

b. het erbarmelijke slechte einde, de aftiteling uiteraard niet meegerekend.

c. de fotografie. Veel te donker. Soms dacht ik dat van het flatscreen het beeld uitging. Het audiovisuele is voor mij nu eenmaal erg belangrijk.

Kort samengevat;

Deze film was het dus duidelijk niet voor mij. Ligt niet aan Juno Temple, want over haar rol in The Brass Teapot - een heerlijke komedie - was ik zeer te spreken. Nou mij maar eens wagen aan Kaboom waar zij dacht ik ook een hoofdrol in speelde.

2,0*

Absoluut doen, heerlijke film, Dan ga ik The Brass Teapot eens opzoeken.

En Kaboon is ook zonder meer de beste film met Juno Temple die ik gezien heb. Niet alleen vanwege haar rol in die film maar op visueel vlak is die film evenals die andere film met Juno "The Brass Teapot" tig keer beter dan deze niet al te magische "Magic Magic" die mij visueel enorm teleurstelde.

Waarom vinden mensen hier het zo belangrijk wat de reden is voor Alicia's psychose? En dan die onnozele discussie over het genre. De film is wat het is. Is het zo belangrijk om dit in een hokje te stoppen?

De discussie ging meer om de beperkte definities van een bepaald genre, al heb ik er geen problemen mee als jij dit een romantische komedie vindt hoor. Ook is het helemaal niet verplicht om de grijze massa te laten werken als je film kijk. De film is wat het is, goede tactiek elke discussie dood te lullen. Dan zal ik het toch voornamelijk bij stemmen houden.

Daarmee doelde ik op de discussie van het genre, niet inhoudelijk. Daarnaast dooddoener in een onnozele discussie? De discussie ging niet om de beperktheid van genre classificatie, het was puur een wellus nietus discussie over wat wel horror is en wat niet. Overigens, ik zie niet wat grijze massa met genre definitie te maken heeft, but whatever rocks your boat.

Ik doelde ook op het feit dat er een oorzaak achter een psychose wordt gezocht, erg logisch allemaal. Wat betreft het genre heb je groot gelijk wat betreft inhoudelijkheid mbt de film. Al vraag ik me nog steeds af waarom een film pas horror is als gore de revue passeert. Het ging juist wel om de beperktheid van een genreclassificatie. Maar goed, de houdbaarheid van die discussie is inmiddels wel verlopen. Om nou iets van een half jaar geleden aan te halen.

De enige pluspunten voor mij was het acteerwerk en de naargeestige sfeer van de film.

Het verhaal en de personages wisten mij niet te boeien. Het eerste gedeelte kabbelde maar langzaam voort en kwam eerder saai over. Spanning ontbreekt en het einde is een afknapper. Temple en Browning waren eigenlijk de reden om deze film te zien en zij hebben mij niet ontgoocheld. Maar met dit verhaal kon ik niet veel mee. Een tegenvaller. Jammer. 3/10

Michael Cera speelt zeer overtuigend (en hilarisch) de perfecte engerd, na al zijn verlegen typetjes in tienerkomedies, kreeg hij de vrijheid van regisseur Sebastián Silva om zichzelf her uit te vinden. Hij portretteert een zeer onsympathiek persoon, dat het vrouwelijke hoofdpersonage tot krankzinnigheid drijft. Als psychologische thriller, slaagt de film erin ons te doen twijfelen aan de protagonisten hun motieven.

Een fantastisch leuke Chileense film en een keerpunt in Michael Cera’s carière.

Voor meer over deze film en de andere Silva-Cera samenwerking, namelijk Crystal Fairy, ga naar mijn lijst van beste Chileense cinema van 2013:

Best Chilean cinema 2013 - The Filmtransition

Horror is helemaal niet aan de orde hier.

Verder is deze film enorm traag, en gebeurt er bijna niks.

Vond de film erg ongeloofwaardig, ook het zogenaamde vriendenclubje..

Iedereen is zo totaal anders qua karakter, en hoe kan je je beste vriendin die nog nooit in een vliegtuig heeft gezeten, na zo'n lange vlucht in een vreemd land, de eerste dag al gelijk alleen laten.

Blijkbaar is dat vertrouwen tussen de 2 echte vriendinnen er nieteens.

Alle karakters zijn zo tegenstrijdig met 0,0% inlevingsvermogen, dat het gewoon niet klopt.

Toen ik dacht dat het begon, kwam de aftiteling.

Eigenlijk heb ik dus helemaal nergens naar gekeken, alleen naar een mooie filmposter.

Naargeestigheid als horror.

Silva weet weer een apart filmpje af te leveren. Het mag dan als horror te boek staan, zoals hierboven wel duidelijk zal het voor de meeste mensen niet als horror aanzien worden. Silva speelt dan ook vol op een ongemakkelijk sfeertje, geen gore, geen geesten, wel een vreemd gevoel en een gestoord meisje.

Jammer blijft wel dat SIlva steeds kiest voor énorm irritante personages. Vooral Cera is in deze film weer compleet onuitstaanbaar. Ook veel bits gekibbel, weird gedrag en een hoop gemompel langs de camera heen. Vind ik duidelijk minder aan Silva's films, al is het wel deel van z'n stijl.

Ook veel overeenkomsten met z'n vorige film. Cera uiteraard, de setting speelt ook zeker mee, maar ook het type personages en de wat rare road movie-achtige elementen. Silva weet zich in ieder geval te onderscheiden.

Sfeertje is in ieder geval wel goed in deze film. Mede dankzij Doyle (die af en toe van de meeste simpele dingen beeldschone plaatjes weet te maken - zoals het glas onder de kraan), maar ook mede een erg sterke klankband. Silva trekt nog lekker door naar het einde toe en kampt dan alles bruusk af. Soms werkt het compleet niet, hier absoluut wel, draagt alleen maar meer bij aan dat ongemakkelijke gevoel en zorgt ervoor dat deze film verder best memorabel is.

Er zit denk ik veel meer in Silva dan er momenteel uitkomt, als hij z'n vervelende personages een keer laat varen zie ik hem nog wel een meesterwerkje maken.

3.0*

Aantal tieners gaan naar verlaten huisje ... en we kunnen nu enkele tientallen horrorvarianten bedenken, maar op zich heeft deze film dus helemaal niets met het horror-genre te maken, al doet de trailer anders vermoeden, de aanduiding drama lijkt hier beter te passen.
Okay Alicia is voor het eerst buiten de VS en op bezoek bij haar Chileense nichtje Sarah, maar die moet er meteen vandoor en blijft Alicia achter met een paar van Sarah's vrienden.
Dan blijkt al snel dat het geen prettig weekje gaat worden, de vrienden die ze de helft van de tijd niet kan verstaan, de vreemde gewoontes, het onbekende land, het idee dat ze haar als last zien, paar klunzigheidjes......uiteindelijk loopt het over in een psychose zonder hulp in de buurt.
Zat me enige tijd af te vragen welke kant het nu op ging, maar uiteindelijk blijkt het toch wel een hele sterke opbouw te zijn en een prima donker drama.

Magic Magic is een film waar ik na afloop nog heel veel aan heb gedacht. Het is niet noodzakelijk een horrorfilm te noemen al heeft het een aantal momenten. Dit is een film die heel erg realistisch overkomt wat mij betreft als het gaat om de personages en het uitbeelden van erstige psychische problemen of een geestesziekte.

Een one-of-a-kind film die je moeilijk in een hokje kan plaatsen of kan vergelijken met een andere film. De film heeft niet heel veel verhaal. Een meisje (met bepaalde psychische problemen) gaat op vakantie met een vriendin en een groep onbekenden mensen. Dat is het eigenlijk. Ze krijgt steeds meer problemen en de groep waar ze mee is, is niet noodzakelijk symphathiek, begrijpend en doen niet echt moeite om haar meer op haar gemak te laten voelen.

De film heeft behoorlijk onsymphatieke karakters en dat kan ik juist waarderen. Jongeren zijn ook onsymphatiek op een bepaalde manier en wellicht vooral op vakantie waar ze juist meer egoistisch kunnen denken. Michael Cera speelt een heel apart mannetje, niet noodzakelijk écht vreemd maar erg onvolwassen en ongemakkelijk maar wel herkenbaar. Hij speelt dit personage ontzettend goed, compleet anders dan zijn andere rollen. Oscar waardig.

De horror in deze film is niet met andere films te vergelijken. De horror zit hem in de onbegrijpelijke situatie van het meisje Alicia (Juno Temple) die zelf niet weet wat er met haar aan de hand is en de groep weet het ook niet waardoor de kijker het ook niet weet. Dat maakt de film héél realistisch omdat je je gaat verplaatsen in de situatie en eigenlijk weet je zelf ook niet wat je moet doen. Dit zou je misschien bij elke film kunnen zeggen maar het gaat hier niet om vampieren maar om iets wat gewoon echt kan gebeuren en waar jezelf mee in aanraking kan komen en daardoor komen bepaalde scenes extra goed aan omdat het subtiel wordt uitgebeeld, niks wordt overdreven uitgebeeld en daardoor krijg je een goed beeld van een verwarrende ziekte.

De film is erg afstandelijk maar tegelijkertijd behoorlijk emotioneel. De hallucinatiescene dat Cera zijn excuses nog een keer aanbiedt en het meisje schreeuwt dat het niet aan hem ligt maar aan haarzelf is behoorlijk creepy. Daarin komt het onbegrijpelijke het meeste tot uiting. Ook de scene dat ze midden in de nacht van die rots wil springen is omdat niks overdreven wordt behoorlijk emotioneel. Verschillende emoties maakt deze film los net zoals het einde waarin ze overlijdt terwijl de hele groep haar eigenlijk niet mag. Heel apart.

Daarnaast is de film behoorlijk stijlvol verfilmd. Het is meer een karakterstudie of een studie van een ziekte dan een horrorfilm maar dat mag je zelf beslissen.

De samenwerking van Silva en Cera was in Crystal Fairy & the Magical Cactus ook al erg geslaagd waar Cera ook een apart afstotelijk en egoistisch personage speelt. Een aanrader als je deze film ook goed vindt.

Ik zit zelf te denken om naar de volle 5* te gaan maar daar ga ik de film eerst nog een keer voor herzien.

Thanks, zal em op de lijst zetten. Ik vond Cera geweldig in deze film. Meteen ook een halfje verhoogd. Voor mijn gevoel is deze film meer waard dan de 3,5* die ik heb gegeven destijds.